Elementarz Haliny Poświatowskiej dla szczęśliwych i nieszczęśliwych kochanków

Piękne liryki! Poruszają mnie zwłaszcza te o śmierci, mierzeniu się z przemijaniem i czerpaniu mimo wszystko z pięknego, ulotnego życia ("Kiedy umrę kochanie", "Koniugacja" pięknie zinterpretowane przez Janusza Radka i Stanisława Soykę).

Piękne liryki! Poruszają mnie zwłaszcza te o śmierci, mierzeniu się z przemijaniem i czerpaniu mimo wszystko z pięknego, ulotnego życia ("Kiedy umrę kochanie", "Koniugacja" pięknie zinterpretowane przez Janusza Radka i Stanisława Soykę).

Halina Poświatowska (1935–1967) to postać nierozerwalnie związana z namiętnością istnienia oraz cieniem nieuchronnego przemijania. Jej choroba serca i świadomość kruchości życia sprawiły, że język poetki stał się jednocześnie krzykiem i szeptem, prowadząc do poezji, która rodzi się z ciała i woli istnienia – mimo wszystko.Należy do tych poetek, które nie pozwalają przejść obojętnie obok swojego słowa. Biografia Poświatowskiej organicznie splata się z jej twórczością; to nie jest konstrukcja literacka stworzona w próżni. Każdy wers to fragment jej własnego oddechu, każda metafora nosi w sobie ciężar ciała i jego ograniczeń, a zarazem błysk tęsknoty za absolutną pełnią życia. Tom „Dla szczęśliwych i nieszczęśliwych” można czytać jak zwierciadło duszy, która nie rozdziela szczęścia i nieszczęścia na dwa odrębne światy, lecz dostrzega w nich dwie strony tej samej monety. Poświatowska ukazuje, że miłość i cierpienie są nierozdzielne. Jedno rodzi się z drugiego, a namiętność zawsze nosi w sobie cień śmierci. Najpiękniejsze i najbardziej przejmujące jest to, że wiersze w tym tomie nie próbują oswoić przemijania, lecz istnieją obok niego. Pisząc o miłości, ciele i pożądaniu, poetka nigdy nie zapomina, że ciało może zawieść, efemeryczna chwila w końcu się skończy, a pocałunek trwa krócej niż pragnienie. Nie używa wyszukanych konstrukcji ani nie ucieka w nadmiar słów. Fraza poetki jest krótka, lapidarna, dogłębnie szczera. W tej prostocie kryje się jednak moc: metafory są cielesne, konkretne, namacalne. Miłość jest tu jednocześnie duchowa i fizyczna, metafizyczna i zmysłowa.Warto również zauważyć, że obrazowanie Poświatowskiej nie zna granic między tym, co codzienne, a tym, co ostateczne. Jedno rodzi się z drugiego, a pasja zawsze nosi w sobie cień ostatecznego spotkania z purpurowym zegarmistrzem światła. Stosowane metafory niosą egzystencjalny ciężar, a zarazem prostotę. Dlatego poezja działa jak dotyk: intymny, czuły, a zarazem przenikliwy, bo trafia do najczulszych miejsc w człowieku. To właśnie sprawia, że „Dla szczęśliwych i nieszczęśliwych” jest tak uniwersalne.Nie jest to tom jedynie dla zakochanych ani dla bezgranicznie cierpiących. To poezja dla wszystkich, którzy pragną dostrzec w sobie tę podwójną naturę: zdolność do szczęścia i podatność na stratę. Czyta się ją tak, jakby każda linijka była nie tylko poetyckim obrazem, ale i wyciągniętą dłonią: ciepłą, drżącą, gotową, by dotknąć i zostawić po sobie trwały ślad.

Halina Poświatowska (1935–1967) to postać nierozerwalnie związana z namiętnością istnienia oraz cieniem nieuchronnego przemijania. Jej choroba serca i świadomość kruchości życia sprawiły, że język poetki stał się jednocześnie krzykiem i szeptem, prowadząc do poezji, która rodzi się z ciała i woli istnienia – mimo wszystko.Należy do tych poetek, które nie pozwalają przejść...

Najwspanialsze liryki, do których wracam. Arcydzieła subtelności. Dobrze, że Poetka jest w kanonie lektur szkolnych. Coraz inne barwy odkrywasz.
Przydałby się dodruk.

Najwspanialsze liryki, do których wracam. Arcydzieła subtelności. Dobrze, że Poetka jest w kanonie lektur szkolnych. Coraz inne barwy odkrywasz.
Przydałby się dodruk.

Niektóre bardziej, inne mniej z wybranych pozycji mnie poruszyły, ale warto sięgnąć. :)

Niektóre bardziej, inne mniej z wybranych pozycji mnie poruszyły, ale warto sięgnąć. :)

Bardzo pragnęła żyć. Wzięła z życia ile się dało. Zmarła młodo. Pozostawiła piękną poezję.
Kto poznał życiorys Haliny Poświatowskiej – i może przeczytał „Opowieść dla przyjaciela” – zrozumie lepiej poezję i prozę zawartą w tej książce. Poczuje poetycką wrażliwość tej delikatnej i jednocześnie silnej dziewczyny.
Tylko kilka fragmentów – maleńki przedsmak:
-------------------------------------------
ptaku mojego serca
z opuszczonymi skrzydłami
nie szarp się
nakarmię cię ziarnem śmierci
zaśniesz
-------------------------------------------
mówisz – na śmierć
mówisz – na wieczność
a jeśli zmienisz się w drzewo
czy mogę liczyć na to że wzejdziesz
pod moim oknem
a jeśli – w szybę
czy będzie można końcem języka
podrażnić twoje dzwoniące jestem
--------------------------------------------
moje serce jest władcą absolutnym
ach jak ono się panoszy
przesłania mi cały świat
--------------------------------------------
odłamałam gałąź miłości
umarłą pochowałam w ziemi
i spójrz
mój ogród rozkwitł
nie można zabić miłości
==========================

Bardzo pragnęła żyć. Wzięła z życia ile się dało. Zmarła młodo. Pozostawiła piękną poezję.
Kto poznał życiorys Haliny Poświatowskiej – i może przeczytał „Opowieść dla przyjaciela” – zrozumie lepiej poezję i prozę zawartą w tej książce. Poczuje poetycką wrażliwość tej delikatnej i jednocześnie silnej dziewczyny.
Tylko kilka fragmentów – maleńki...

Każdy powinien mieć ten elementarz w domu :)
Dostałam pod choinkę i to najszczęśliwszy dzień.

Każdy powinien mieć ten elementarz w domu :)
Dostałam pod choinkę i to najszczęśliwszy dzień.

"Elementarz Haliny Poświatowskiej dla szczęśliwych i nieszczęśliwych kochanków" trafia nawet do najgłębszego i najciemniejszego zakątka serca.

"Elementarz Haliny Poświatowskiej dla szczęśliwych i nieszczęśliwych kochanków" trafia nawet do najgłębszego i najciemniejszego zakątka serca.

Czytałam wcześniej Poświatowską w innych tomikach i szczerze mówiąc już niewiele pamiętałam. Nie wiem, czy po prostu wybrano wiersze, które nie pojawiały się nigdzie indziej, czy to moja pamięć tak szwankuje.

Czytałam wcześniej Poświatowską w innych tomikach i szczerze mówiąc już niewiele pamiętałam. Nie wiem, czy po prostu wybrano wiersze, które nie pojawiały się nigdzie indziej, czy to moja pamięć tak szwankuje.

Naprawdę urocza książka, która delikatnie dotyka warstwy emocjonalnej człowieka.

Naprawdę urocza książka, która delikatnie dotyka warstwy emocjonalnej człowieka.

"Halina Poświatowska to jest podobno człowiek
i podobno ma umrzeć jak wielu przed nią ludzi
Halina Poświatowska właśnie teraz się trudzi
nad własnym umieraniem"

Halina Poświatowska, "Elementarz Haliny Poświatowskiej dla szczęśliwych i nieszczęśliwych kochanków"

"Elementarz Haliny Poświatowskiej dla szczęśliwych i nieszczęśliwych kochanków" to jak głosi sam tytuł wybór jej listów, prozy, poezji traktujący o miłości, tęsknocie, samotności, ale także szczęściu. Piękne wydanie, piękne utwory... może warto się w go zaopatrzyć przed walentynkami? Ten piękny wybór dzieł Haliny Poświatowskiej, którego dokonała Maria Rola ukazuje tęsknotę, żal polskiej poetki. Pozwala spojrzeć na nią z drugiej strony. Wszystkie teksty są trafne i niezwykle piękne. Zapadają w pamięć i mają w sobie niezwykłą moc. Przez to ich czytanie przyprawia o gęsią skórkę. Dla tzw. laika utwory wczytywanie się w utwory Haliny Poświatowskiej będzie tak niezwykłym wydarzeniem, że aż zmuszającym po sięgniecie po jakieś informacje o poetce. Niezwykłym wydarzeniem oraz niezwykle mocnym doświadczeniem.

Halina Poświatowska to jak wszyscy się orientujemy polska poetka. Żyła w 1935-1967. Zmarła

bardzo młoda na skutek ciężkiej choroby serca, której "nabawiła się" w 1945 roku podczas wyzwolenia jej rodzinnego miasta - Częstochowy. Przez trzy dni ukrywała się w mokrej i zatęchłej piwnicy. Zachorowała. Na skutek powikłań, jakie ta choroba spowodowała mała Halina zachorowała na zapalenie stawów, które w końcu doprowadziło do wady zastawki dwudzielnej serca. Większość życia spędziła w szpitalach i sanatoriach. Tam też poznała swojego męża... Ryszarda Adolfa Poświatowskiego. Mężczyzna także był ciężko chory z powodu problemów związanych z sercem. Pobrali się na krótko przed dziewiętnastymi urodzinami Haliny. Jako dwudziestojednoletnia kobieta Halina Poświatowska była już wdową. Dwa lata później na skutek zbiórki przeprowadzonej wśród Polonii w USA Halina mogła zostać poddana skomplikowanej operacji. Udało się. Poetka rozpoczęła studia, by po latach wrócić do ojczyzny. Zmarła po kolejnej operacji serca przeprowadzonej w Warszawie, w 1967 roku.

Te wszystkie doświadczenia ukształtowały poetkę, a tym samym jej twórczość. Z części jej utworów bije samotność doświadczana przez nią po śmierci ukochanego męża. Tym samym znajomość biografii autorki jest rzeczą niezbędną, aby odebrać jej utwory choć po części tak mocno jak one tego wymagają. To co przedstawiłam Wam powyżej jest jedynie okruchem życia Haliny Poświatowskiej... jak się można łatwo domyślić. Życia niełatwego, życia owianego tęsknotą, którą tak dobrze wydać w jej utworach. Utworach pełnych emocji.

Halina Poświatowska pisze pięknie. O miłości, tęsknocie, trwaniu z drugim człowiekiem... i samotności. Nie bez powodu jest to elementarz "dla szczęśliwych i nieszczęśliwych kochanków". Halina Poświatowska pisała pięknie, a przy tym... niekiedy dosyć brutalnie, a jednak niesamowicie szczerze.

"Nie łudźmy się, przyjacielu, ludzie pogrzebią nas w pamięci równie szybko, jak pogrzebią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc."

"ich dwoje
poprzez zastawki serc
widoczni na wylot
z profilu
oprawieni w ból jak w złoto
patrzą powieszeni
na astralnym gwoździu [...]"

"Elementarz Haliny Poświatowskiej dla szczęśliwych i nieszczęśliwych kochanków" to książka owiana bólem i miłością. Pełna pięknych wierszy, zdań. Wybór dokonany przez Marię Rolę jest różnorodny i barwny. To jedna z tych pozycji na której zrecenzowanie brak słów. To książka dla tych którzy kochają poezję i dla tych, którzy dopiero chcą ją pokochać. Zachwyci niejedną osobą. Pięknie wydane, w twardej oprawie jedynie dopełnia całości. To zaledwie albo aż 200 stron styczności z pięknym słowem, dopracowanym stylem, emocjami i dziełami uznanymi przez wielu. Halina Poświatowska i jej twórczość ma wielu wielbicieli. Jak się pewnie domyślacie ja do nich należę. Wiersze Poświatowskiej są odważne i pełne pasji. To ujmuje mnie w jej poezji najbardziej... są tak prawdziwe, tak szczere. Bije z nich moc, a zarazem niemoc. Z poezji Poświatowskiej biją przede wszystkim emocje i to one przyprawiały mnie o gęsią skórkę. Halina Poświatowska, choć zmarła młodo... doświadczyła wiele. Przekazuje to w swoich dziełach. Czasami łatwych, czasami trudnych... zawsze jednak hipnotyzujących i elektryzujących.

[ksiazki-inna-rzeczywistosc.blogspot.com]

"Halina Poświatowska to jest podobno człowiek
i podobno ma umrzeć jak wielu przed nią ludzi
Halina Poświatowska właśnie teraz się trudzi
nad własnym umieraniem"

Halina Poświatowska, "Elementarz Haliny Poświatowskiej dla szczęśliwych i nieszczęśliwych kochanków"

"Elementarz Haliny Poświatowskiej dla szczęśliwych i nieszczęśliwych kochanków" to jak głosi sam tytuł wybór jej...