Wiersze i poematy

NIE WIEM

Nie zrozumiem nigdy, nie nazwę
żadnej rzeczy z daleka ni z bliska.
Rozdeptałem słowa na miazgę,
okrwawiłem sercem i ciskam.

Nie wypowiem nic, nie wyśpiewam,
ani nocy, ni gwiazd nie zliczę,
Opętany bólem i gniewem,
gniewem płonę i bólem krzyczę.

Wiem, że nigdy poznać nie zdołam,
jaka moc mnie usidla i dręczy,
torturuje słonecznym kołem
i zakuwa obręczą tęczy.

Trzeba wyrwać się, trzeba odejść,
trzeba biec, uchodzić przed klęską!
Jak odnaleźć radość i młodość,
gdzież jest miłość, miłość zwycięska?


Przemawia do mnie ta poezja przesiąknięta myślą patriotyczną, a także ta o poczuciu straty po śmierci córki, twórczość pesymistyczna ale piękna.
Bez wątpienia Broniewski to mistrz pióra.

NIE WIEM

Nie zrozumiem nigdy, nie nazwę
żadnej rzeczy z daleka ni z bliska.
Rozdeptałem słowa na miazgę,
okrwawiłem sercem i ciskam.

Nie wypowiem nic, nie wyśpiewam,
ani nocy, ni gwiazd nie zliczę,
Opętany bólem i gniewem,
gniewem płonę i bólem krzyczę.

Wiem, że nigdy poznać nie zdołam,
...

Poeta niepowtarzalny jeżeli chodzi o zasoby polskiej literatury. Oczywiście niepowtarzalny nie oznacza, że każdemu czytelnikowi jego poetyka trafi w gusta. Jedni cenią Mikołaja Sępa Szarzyńskiego, inni nie zasną bez liryk Mirona Białoszewskiego. Skomplikowana biografia sprawia, że czasami trochę ryzyko przyznawać się do znajomości jego twórczości, ale chyba większość (przynajmniej kiedy nikt nie widzi i nie słyszy) przyzna, że jego wiersze da się czytać dzisiaj i będą czytane zawsze. Mimo wszystko szkoda, że tak dużo pił, chociaż niektórzy twierdzą, że ilość wypitego alkoholu nie znajduje przełożenia na jakość praktyk literackich. Najważniejsze żeby dobrze zakąszać.

Mój ulubiony wiersz Broniewskiego. I gdyby nie napisał nic więcej poza "Ulicą Miłą" to dzięki niemu był (i jest nadal) znakomitym polskim poetą.




Ulica Miła wcale nie jest miła.

Ulicą Miłą nie chodź, moja mila.

Domy, domy, domy surowe,

trzypiętrowe, czteropiętrowe,

idą, suną, ciągną się prosto,

napęczniałe bólem i troską.

W każdym domu cuchnie podwórko,

w każdym domu jazgot i turkot,

błoto, wilgoć, zaduch, gruźlica.

Miła ulica.

Miła ulica.



Na ulicy Miłej jest zakład pogrzebowy,

obok jatka i sklepik z balonem wody sodowej,

naprzeciwko - klinika lalek, naprawa parasoli...

Perspektywa rzeźnickim nożem przecina oczy. To boli.

Jezdnią, po kocich łbach, trąbiąc pędzi pogotowie,

to pod trzynastym powiesił się fryzjer, który miał źle w głowie:

czytał powieści detektywne, chciał zostać aktorem,

wiecznie coś deklamował albo śpiewał piskliwym tenorem.

Moja mila, ty nie wiesz, jak źle

ulicą Miłą błąkać się we mgle,

niosąc bezdomne marzenie i nie napisany wiersz.

No, powiedz, miła czy wiesz?

To nie była dusza fryzjera, to był anioł prawdziwy,

jak z trampoliny wzbił się z ulicznej perspektywy,

leciał na białych skrzydłach i ponad każde podwórko

rzucał bawiącym się dzieciom jedno bialutkie piórko,

dzieci piórka anielskie rączkami chwytały, chwytały,

a wtedy z ciemnego nieba spadł śnieg anielsko biały.

Ludzie, ludzie, ludzie wieczorni gorliwie dreptali piechotą,

anioł zniknął, dzieci posmutniały, zostało błoto.

W nocy nad ulicą Miłą - gwiaździsta ospa.

W nocy na ulicy Miłej - rozpacz.

i wiele troski zobaczysz, mila, przechodząc miastem,

ale najwięcej na ulicy Miłej pod numerem trzynastym.

W suterenie pogrzeb.

Niedobrze.

Na parterze płacze wdowa po fryzjerze.

Na pierwszym piętrze - plajta, komornik. A na drugiem

służąca otruła się ługiem.

Na trzecim piętrze rewizja - mundurowi, tajniacy.

Na czwartym czytają "Kurier Warszawski" - "poszukiwanie pracy".

Na poddaszu dziewczyna dziecko dwudniowe zabiła.

Miła ulica.

Ulica Miła.



Na ulicy Miłej ani jedno drzewko nie rośnie,

na ulicy Miłej - w maju! - ludzie nie wiedzą o wiośnie,

ale cały rok hula perspektywa łysych gazowych latarni,

łbem waląc w mur cmentarny.

Moja miła, ja tą ulicą nie chodzę,

choćby mi było po drodze.

Nawet kiedy do ciebie się śpieszę,

nie idę ulicą Miłą,

bo kto wie, czy się tam nie powieszę.

Poeta niepowtarzalny jeżeli chodzi o zasoby polskiej literatury. Oczywiście niepowtarzalny nie oznacza, że każdemu czytelnikowi jego poetyka trafi w gusta. Jedni cenią Mikołaja Sępa Szarzyńskiego, inni nie zasną bez liryk Mirona Białoszewskiego. Skomplikowana biografia sprawia, że czasami trochę ryzyko przyznawać się do znajomości jego twórczości, ale chyba większość...

Zbiór wierszy i poematów Władysława Broniewskiego, zawierający twórczość ze wszystkich napisanych przez niego tomików poezji. W skład tomu wchodzi również kilka poematów.
Broniewski uchodzi za poetę politycznego, jednak jest to błędne przekonanie. Należy pamiętać, że był autorem czerpiącym wiele z nurtów romantyzmu, często opisywał również swoje osobiste, miłosne, lub rodzinne przeżycia. Cała jego twórczość przesiąknięta jest głębokim pesymizmem, przynajmniej ja to tak odbieram.
Broniewski to autor bardzo odbiegający od mojego światopoglądu i można powiedzieć, że nie zgadzam się z nim absolutnie we wszystkim. Doceniam jednak jego kunszt i warsztat poetycki.

Zbiór wierszy i poematów Władysława Broniewskiego, zawierający twórczość ze wszystkich napisanych przez niego tomików poezji. W skład tomu wchodzi również kilka poematów.
Broniewski uchodzi za poetę politycznego, jednak jest to błędne przekonanie. Należy pamiętać, że był autorem czerpiącym wiele z nurtów romantyzmu, często opisywał również swoje osobiste, miłosne, lub...

Niektórym komunizm wybaczam. W zasadzie nie pamiętam komu jeszcze, ale Broniewskiemu na pewno. Uwielbiam jego wiersze, żadne inne nie działają na mnie w ten sposób, kiedy czytam, gotuje się moja krew i to nieważne, czy ja czytam o żołnierzu, czy o fiołku alpejskim, siła oddziaływania poety na mnie jest taka sama. Czuję go każdym oddechem, każdą literką złapaną przez oko, każdym zakończeniem nerwowym, które przetwarza znaczenie.
Ich było tylko pięćdziesięciu...
lecz po nich poszły nas miliony - te słowa nabierają nowego znaczenia w obliczu wojny rosyjsko-ukraińskiej. Wszystko teraz nabiera nowego znaczenia, a poezja pomaga sobie wszystko ułożyć jeszcze raz, jeśli potrzeba.

Niektórym komunizm wybaczam. W zasadzie nie pamiętam komu jeszcze, ale Broniewskiemu na pewno. Uwielbiam jego wiersze, żadne inne nie działają na mnie w ten sposób, kiedy czytam, gotuje się moja krew i to nieważne, czy ja czytam o żołnierzu, czy o fiołku alpejskim, siła oddziaływania poety na mnie jest taka sama. Czuję go każdym oddechem, każdą literką złapaną przez oko,...

Bo Broniewski Wielkim Poetą był !
Jeśli macie ochotę posłuchać i o Nim, zapraszam na nasz VLOG poetycki.
Pozdrawiam :)
Kasia

Bo Broniewski Wielkim Poetą był !
Jeśli macie ochotę posłuchać i o Nim, zapraszam na nasz VLOG poetycki.
Pozdrawiam :)
Kasia

Władysław Broniewski kojarzy się przede wszystkim z poezją wojenną i socjalistyczną. W szkołach zapoznajemy się głównie z jego wierszami o tematyce patriotycznej, opiewającymi waleczność żołnierza polskiego, jak i piękno polskiej ziemi. Tak też postrzegamy tego poetę. Jako rewolucjonistę i "poetę ojczyzny". Muszę przyznać, że gdy zapoznałam się ze zbiorem "Wiersze i poematy", zaskoczył mnie liryzm i emocjonalność w wierszach Broniewskiego. Pomijając kilka naprawdę znakomitych liryków wojennych, zwrócę uwagę na przepiękne, przejmujące utwory dotyczące bezpośrednio poety. Przede wszystkim treny poświęcone zmarłej córce. Są one właściwie dalszym ciągiem utworów napisanych po śmierci żony Marii, przewijających się w tomikach "Drzewo rozpaczające" i "Nadzieja". Poeta pisał także zachwycające liryki o samotności, o poczuciu straty, o pustce, którą czuł wokół siebie w różnych okresach swojego życia. Choćby dla tych wierszy warto sięgnąć po twórczość Władysława Broniewskiego.

Władysław Broniewski kojarzy się przede wszystkim z poezją wojenną i socjalistyczną. W szkołach zapoznajemy się głównie z jego wierszami o tematyce patriotycznej, opiewającymi waleczność żołnierza polskiego, jak i piękno polskiej ziemi. Tak też postrzegamy tego poetę. Jako rewolucjonistę i "poetę ojczyzny". Muszę przyznać, że gdy zapoznałam się ze zbiorem "Wiersze i...

Władysław Broniewski pisał utwory liryczne o tematyce głównie rewolucyjnej, wojennej, autobiograficznej, socjalistycznej, patriotycznej. I robił to zazwyczaj świetnie. Ta książka to udowadnia, ukazuje i potwierdza.
Polecam wydanie z roku 1972 (Państwowy Instytut Wydawniczy). Po pierwsze ze względu na wybór utworów. Warto tu przytoczyć fragment noty wydawniczej, która mówi, że książka była przygotowywana "w ostatnich miesiącach życia autora. Mimo zaawansowanej choroby Poeta wykazywał żywe zainteresowanie zawartością i układem tomu. Był z wydawnictwem w stałym kontakcie, przekazując szczegółowe uwagi i dyspozycje". Autor zadbał między innymi o układ i kolejność utworów. Są to ważne informacje dla czytelnika. Po drugie znajdziemy tu wiersze i poematy z całego okresu pisarskiej działalności autora. Są tu wiersze z tomików "Wiatraki" (1925 rok),"Dymy nad miastem" (1926),"Troska i pieśń" (1932),"Krzyk ostateczny" (1939) "Bagnet na broń" (1943),"Drzewo rozpaczające" (1945),"Nadzieja" (1951),"Anka" (1956) oraz wiersze napisane w ostatnich latach życia poety. W książce znajdziemy następujące poematy: "Ostatnia wojna", "Pieśń o wojnie domowej", "Komuna Paryska", "Opowieść o życiu i śmierci Karola Waltera-Świerczewskiego, robotnika i generała", "Nadzieja", "Mazowsze", "Wisła" (fragmenty). Po trzecie wreszcie książka zawiera nagrodzone i wyróżnione ilustracje do wybranych utworów wyłonione w ramach konkursu Związku Polskich Artystów Plastyków. Autorzy prac to: Janusz Stanny, Barbara Olszyńska-Guzik, Marek Sapetto i Wiesław Szamborski, Tadeusz Michaluk, Paweł Udorowiecki, Tomasz Jura, Tadeusz Moskala, Tadeusz Michał Siara, Barbara Gawdzik-Brzozowska, Kazimierz Hałajkiewicz, Nicole Naskow, Marian Stachurski, Danuta Żukowska. Po trzykroć ciekawa książka z interesującymi, ciekawymi, niezwykłymi wierszami i poematami w roli głównej.
Na zakończenie i na zachętę do lektury całości przedstawiam poniżej jeden z moich ulubionych wierszy Broniewskiego. Wiersz pt. "Rysunek":
"Ziemio moja, droższa od innych,
nie śpię, szukam wspomnień dziecinnych,
bazgrzę niezręcznie, i na papierze
dom się pojawia, płoty, ganki,
bzy pachnące w majowe ranki,
i wśród trawnika konwalie świeże -
kwiaty mej matki w dniu jej imienin -
ławka, gąszczem bzu opleciona,
dąb, co od wieków nic się nie zmienił
i błogosławiąc wznosi ramiona.
Czemu słyszę dominikański
dzwon, co dzwonił na Anioł Pański?
Głowa słońca tonie już w Wiśle...
Mały chłopiec - o czym ja myślę? -
o narcyzach? o wildze na gruszy?...
Bije siedem wieczornych uderzeń,
grusza biało płatkami prószy,
rośnie stary dom na papierze...

Czemu, czemu tak smutno duszy?"

Władysław Broniewski pisał utwory liryczne o tematyce głównie rewolucyjnej, wojennej, autobiograficznej, socjalistycznej, patriotycznej. I robił to zazwyczaj świetnie. Ta książka to udowadnia, ukazuje i potwierdza.
Polecam wydanie z roku 1972 (Państwowy Instytut Wydawniczy). Po pierwsze ze względu na wybór utworów. Warto tu przytoczyć fragment noty wydawniczej, która mówi,...

Jeden z moich ulubionych poetów, który w ramach wersów potrafi zmieścić zarówno emocję, złość i liryczne ujęcie świata.

Jeden z moich ulubionych poetów, który w ramach wersów potrafi zmieścić zarówno emocję, złość i liryczne ujęcie świata.

Genialny twórca, fantastyczne wiersze. Uczta dla ducha

Genialny twórca, fantastyczne wiersze. Uczta dla ducha

Według mnie najwybitniejszy polski poeta XX wieku, co w mojej opinii zbiór ten tylko udowadnia.

Według mnie najwybitniejszy polski poeta XX wieku, co w mojej opinii zbiór ten tylko udowadnia.