Naszyjnik królowej

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Polecam. Klasyka. Ciekawa fabuła i treść.

Polecam. Klasyka. Ciekawa fabuła i treść.

Absolutny must-read dla miłośników Dumasa. Drugi tom cyklu "Pamiętników lekarza", trzymający w napięciu i dostarczający niezmiennie, jak to bywa w przypadku powieści tego francuskiego mistrza, wielkich emocji i wrażeń, od samego początku do wyjątkowo poruszającego końca.

Czasy panowania Ludwika XVI i Marii Antoniny, opisane z właściwą pisarzowi finezją, sylwetki bohaterów odmalowane niesamowicie realistycznie, nawiązania do historii, ciekawy wątek mistycyzmu, przepowiadania przyszłości i niemożności ucieczki przed przeznaczeniem... Sam tytułowy "naszyjnik" budzi niemałe emocje, gdyż to od momentu wprowadzenia go do fabuły, akcja nabiera rozpędu i pozostawia czytelnika w oczekiwaniu kolejnych niespodziewanych zdarzeń, intryg, a może i skandali. Czarny charakter powieści, Joanna Walezjuszka, która od pozycji zapomnianej i zubożałej hrabiny stopniowo wspina się na szczeblach drabiny społecznej niemal na sam szczyt, stając się powierniczką tajemnic królowej francuskiej. Kardynał de Rohan, hrabia de Charny, Andrea i Filip de Taverney- wszystkie te postacie zostały literacko rozpisane przez Dumasa w sposób mistrzowski.

Książka z racji swojej wielowątkowości pozwala całkowicie zapomnieć o otaczającej rzeczywistości i wprost zatopić się w czasy XVIII-wiecznej Francji, na czas niedługi przed wybuchem rewolucji. Co ciekawe historia opisana przez Dumasa jest wzorowana na wydarzeniach prawdziwych, co czyni tę opowieść jeszcze bardziej zajmującą.

Przebiegłość hrabiny de la Motte, wykorzystanie w jej niecnych zabiegach biednej Oliwii, łudząco podobnej do Marii Antoniny, pojawienie się nietuzinkowego Józefa Balsamo, tym razem tytułującego się hrabim Cagliostro, o umiejętnościach wprost "czarnoksięskich"... wszystko to czyni "Naszyjnik królowej" powieścią ponadczasową, angażującą czytelnika w pełni i stale pozostawiającą go z niegasnącym w głowie pytaniem: "co jeszcze się wydarzy?".

Nie jest to może lektura kalibru "Hrabiego Monte Christo", mimo to polecam ją wiernym czytelnikom autora i wszystkim tym, którzy fascynują się historią oświeceniowej Francji na krok przed wybuchem wielkiej rewolucji.

Absolutny must-read dla miłośników Dumasa. Drugi tom cyklu "Pamiętników lekarza", trzymający w napięciu i dostarczający niezmiennie, jak to bywa w przypadku powieści tego francuskiego mistrza, wielkich emocji i wrażeń, od samego początku do wyjątkowo poruszającego końca.

Czasy panowania Ludwika XVI i Marii Antoniny, opisane z właściwą pisarzowi finezją, sylwetki bohaterów...

Tom drugi trochę słabszy niż pierwszy, ale końcówka wynagradza odrobinę dłużyzn. Nie była to moja ulubiona powieść Dumasa, ale dobra.

Tom drugi trochę słabszy niż pierwszy, ale końcówka wynagradza odrobinę dłużyzn. Nie była to moja ulubiona powieść Dumasa, ale dobra.

Bardzo ciekawa powieść łącząca wątki historyczne z fikcyjnymi. Jednak dla mnie nieco trudna, ponieważ mnogość bohaterów, częste "przeskakiwanie" od jednych postaci do drugich powodowały, że się gubiłam w akcji.

Natomiast język i styl jest przepiękny, idealnie oddaje ducha dworskich czasów.

Polecam dla każdego, kto lubi książki historyczne, intrygi i wyszukane podstępy.

Bardzo ciekawa powieść łącząca wątki historyczne z fikcyjnymi. Jednak dla mnie nieco trudna, ponieważ mnogość bohaterów, częste "przeskakiwanie" od jednych postaci do drugich powodowały, że się gubiłam w akcji.

Natomiast język i styl jest przepiękny, idealnie oddaje ducha dworskich czasów.

Polecam dla każdego, kto lubi książki historyczne, intrygi i wyszukane...

Czy są tu fani Aleksandra Dumas? Ja z pewnością się do nich zaliczam. Choć nie przeczytałam wszystkich jego dzieł, to połowę z nich znam na pewno i lubię do nich wracać od czasu do czasu. Fascynuje mnie język, jakim posługuje się autor, a także historie, które snuje w każdej ze swoich książek. Dziś chciałabym podzielić się z Wami recenzją „Naszyjnika królowej”, drugiego tomu serii „Pamiętniki lekarza”. Przyznaję, że nie znam pierwszego tomu, ale nie miałam problemu ze zrozumieniem drugiej części. Oczywiście, muszę to nadrobić!
„Naszyjnik królowej” to 816 stron, które pochłoniecie, nim się obejrzycie. Nie ukrywam, że osoby, które nie miały wcześniej styczności z twórczością Dumas, mogą napotkać pewne trudności z językiem, który różni się od współczesnego. Akcja rozgrywa się w 1784 roku, w dworze Ludwika XVI i Marii Antoniny. Wydarzenia, które opisuje autor, są oparte na prawdziwych faktach, co sprawia, że tym bardziej polecam tę książkę. Szkoda, że lekcje historii nie są prowadzone w tak interesujący sposób. Spiski, romanse, zdrady, szaleństwo – to prawdziwy koktajl Mołotowa! Każdy z bohaterów przeżywa swoją rolę w sposób, który autor przedstawia w niezwykle przekonujący sposób.
Jak byście zareagowali, gdybyście dowiedzieli się, że w czasach biedy, podczas surowej zimy, gdy brakuje podstawowych środków do ogrzewania, głowa państwa kupuje naszyjnik dla swojej ukochanej? Wyczuwacie zapach intrygi, która jest wymierzona przeciwko Marii Antoninie i jej mężowi, Ludwikowi XVI? Wkraczacie w świat francuskiej arystokracji, gdzie przepych i obłuda są odczuwalne zarówno psychicznie, jak i fizycznie. To dwa światy, które nigdy nie znajdą kompromisu – bieda i bogactwo. O ile biedni uczą się zaradności (choć nie zawsze),o tyle bogaci, szlachta, nie potrafią odnaleźć się w rzeczywistości, w której nie mogą zaspokoić swoich pragnień.
Poznacie ich psychiczne i fizyczne zmagania, co zostało genialnie uchwycone. XVIII wiek, cała ta otoczka etykiety, momentami przeraża, ale i bawi. Widzicie ludzką głupotę, która skłania do refleksji, zwłaszcza że, jak już wspomniałam, książka oparta jest na faktach.
Zdecydowanie polecam dodać tę pozycję do swojej biblioteczki, jak i inne dzieła autora. Mam nadzieję, że wydawnictwo MG wyda więcej audiobooków Dumas!

Czy są tu fani Aleksandra Dumas? Ja z pewnością się do nich zaliczam. Choć nie przeczytałam wszystkich jego dzieł, to połowę z nich znam na pewno i lubię do nich wracać od czasu do czasu. Fascynuje mnie język, jakim posługuje się autor, a także historie, które snuje w każdej ze swoich książek. Dziś chciałabym podzielić się z Wami recenzją „Naszyjnika królowej”, drugiego...

Warta akcja, mnóstwo intryg, bogate tło historyczne, czyli to, co u Dumasa najlepsze!

Warta akcja, mnóstwo intryg, bogate tło historyczne, czyli to, co u Dumasa najlepsze!

„NASZYJNIK KRÓLOWEJ” Aleksander Dumas

Klasyka broni się sama, a autorzy, jacy ją tworzyli do dziś pozostają niedoścignionymi mistrzami pióra. Z każdą przeczytaną książką coraz bardziej osadzam się w ich majestacie. Zachwycam się pięknem języka, opisami i jakże spostrzegawczym okiem piszącego. Do tego dochodzi ich znawstwo świata i życia wewnętrznego człowieka, jako jednostki i człowieka, jako elementu tłumu. Głębokie myśli bohaterów często zastanawiają i wpływają na moją, osobistą, zadumę i analizę świata w pojęciu ogromu. Autorzy często naigrawają się z cyrku, jaki ich otacza, nazywając go ludzkim motłochem, prostactwem i bylejakością o małych umysłach. Klasyka częstokroć drwi z czasów nader dziwnych i burzliwych w jakich powstawała. Nie inaczej jest z „Naszyjnikiem Królowej” autorstwa Aleksandra Dumasa.
„Naszyjnik Królowej” to książka snuta wokół Marii Antoniny i Ludwika XVI. Oparta na wydarzeniach autentycznych staje się niemalże pamfletem salonów francuskiej arystokracji. Oto Możni bawią się, opływają w zbytki i dobrobyt. Wydają krocie na powozy, stroje, uczty i oczywiście zaspokajają swoje wszelkie zachcianki. W pałacach mają ciepło, ich łoża przykrywają najprzedniejsze pielesza, ich pałace pełne są służby od wszystkiego – od kucharek, po ogrodniczych. Jednak wystarczy jeden rzut oka poza mur i widać Paryż, a w nim głodujących, umierających i żebrzących Paryżan. Ludzie w desperacji kradną, stają się bezwzględni, czasem nawet dopuszczają się morderstwa. Głód i bieda każdego doświadcza. Te dwa światy dzieli tylko mur. Ale czy ów mur jest faktycznie nie do zdobycia?
Czarę goryczy przelewa wieść o prezencie, jaki dostaje Maria Antonina od swego męża. Naszyjnik wart krocie. Skarbiec królewski jest pusty, ba, wręcz na minusie, co i tak nie przeszkadza królowi w szalonej niespodziance. Toż to dowód jego miłości, przecież.
Dumas korowo opisuje bogactwo oraz dobrobyt magnatów tego świata. Wchodzi do ich salonów, do ich łóżek, a nawet serc. Ci pustogłowi bywalcy salonów spierają się o muzykę Pucciniego, kłócą o „Encyklopedię”, czy bałwochwalą znawstwem opery. To pustogłowi i zaślepieni egoizmem ludzie, którzy nie widzą nic poza własnym nosem i sobą. „Zapomniano o bliźnich, każdy myśli tylko o sobie” pisze Dumas. „(…) Wszędzie postrach i poniżenie… Lud paryski oburzony jest na bogaczy, roztaczających zbytek wobec nędzy”. Pałacowi bywalcy jednak za nic sobie mają los ludu. Ważniejsze są intrygi sercowe, bale, fryzury i stroje. I przepych we wszystkim.
Dumas w laboratoryjny wręcz sposób rozłożył na detale psychiczne i moralne postępowanie każdego z bohaterów. Najpierw wrzuca czytelnika w przepych, zabawę i zbytek ociekający złotem, to czasem nuży i wydaje się ciągnąć bez końca, ale… Nie sposób pominąć żadnego fragmentu owej powieści, bowiem wartość „Naszyjnika Królowej” nie ma sobie równych. Na wskroś przemyślana w każdym szczególe, prowadząca czytelnika niespiesznie, wręcz powoli i nieco melancholijnie ku zgubie. Dumas bierze cię za rękę, jak dobry literacki opiekun i idzie z tobą w nowy dla ciebie świat. Masz cichą nadzieję na zmianę rządów, na poprawę doli ludu, na otrząśnięcie się Dworu z degrengolady. Masz ciche nadzieje, które nagle zostają podłożone pod gilotynę.
Ta powieść absorbuje, zmusza do śmiechu, ale i do skupienia, do zastanowienia. Dumas często sięga po drwinę, którą stawia przed lustrem, by przyjrzała się sobie. Ty też zerkasz i łapiesz się na tym, że to w jakimś stopniu cię magnetyzuje.
Czytanie Dumasa to przywilej, który nie każdemu jest dany. „Naszyjnik Królowej” zatrważa głupotą ludzką, która na wzór epidemii rozlewa się po każdym i wszędzie.
#agaKUSIczyta

„NASZYJNIK KRÓLOWEJ” Aleksander Dumas

Klasyka broni się sama, a autorzy, jacy ją tworzyli do dziś pozostają niedoścignionymi mistrzami pióra. Z każdą przeczytaną książką coraz bardziej osadzam się w ich majestacie. Zachwycam się pięknem języka, opisami i jakże spostrzegawczym okiem piszącego. Do tego dochodzi ich znawstwo świata i życia wewnętrznego człowieka, jako...

Naszyjnik królowej, francuska klasyka, awanturnicza, doskonale napisana powieść, do której z chęcią i sporym sentymentem wróciłam po bez mała 20 latach.
Mamy złoty wiek francuskiej arystokracji, tak by się zdawało, 1784 rok, dwór Ludwika XVI i Marii Antoniny, arystokracja się bawi, ucztuje, romansuje i nie tylko. Oj dzieje się, dzieje. Maria Antonina zamawia u jubilera drogocenny naszyjnik. Jednak z powodów finansowych nie jest w stanie go opłacić. W tym momencie pojawia się tajemnicza kobieta, która zobowiązuje się kupić naszyjnik. Jednak naszyjnik zostaje skradziony. Rozpoczyna się śledztwo i początek niezwykłej, jakże brawurowej opowieści. To niby z pozoru zwyczajne wydarzenie zwane przez historyków aferą naszyjnikową, było jedną z przyczyn wybuchu wielkiej rewolucji francuskiej, początkiem wielkich zmian.
Wspomniana afera naszyjnikowa była taką kroplą, która przelała czarę goryczy. Dwór królewski w tym czasie, w XVIII wieku, miał i tak kiepskie notowania u francuskich poddanych. Wybuch afery naszyjnikowej umocnił niezadowolenie z monarchii i wstrząsnął ówczesną opinią publiczną.
Dla nas żyjących w XXI wieku to nic takiego. Dla ludzi końca XVIII wieku monarchia była wszystkim, zbytkiem, wynaturzeniem, przyczynkiem ich nędzy. Tego typu afera była dla Francuzów szokiem.
Książkę czyta się świetnie, nieomal z wypiekami na twarzy. Dumas naprawdę potrafił pisać i porwać czytelnika. Udało mu się stworzyć mistrzowski wprost miks świetnie nakreślonej książki historyczno-obyczajowej z doskonałą powieścią łotrzykowsko-kryminalną.
Genialnie nakreślone postaci, wiele z nich nieoczywistych, ewoluujących w trakcie całej fabuły, walka dobra ze złem, w najczystszej postaci, kontrast nędza ludu vs zbytek królewskiego dworu i wiele innych ważnych społecznie kwestii oraz ludzkich przywar. To wszystko Dumas ma na sztandarach książki i pod ich pozorem pokazuje tak wiele, prezentuje ponadczasowe prawdy i kwestie. Gorąco polecam. Świetna książka, genialna literatura.

Naszyjnik królowej, francuska klasyka, awanturnicza, doskonale napisana powieść, do której z chęcią i sporym sentymentem wróciłam po bez mała 20 latach.
Mamy złoty wiek francuskiej arystokracji, tak by się zdawało, 1784 rok, dwór Ludwika XVI i Marii Antoniny, arystokracja się bawi, ucztuje, romansuje i nie tylko. Oj dzieje się, dzieje. Maria Antonina zamawia u jubilera...

Aleksander Dumas to jeden z najsłynniejszych pisarzy na świecie.

Książki tego autora są nadal chętnie czytane, mimo że od ich napisania minęło już wiele dziesiątek lat. Jego powieści, np. „Hrabia Monte Christo” czy „Trzej muszkieterowie” były chętnie przenoszone na duży ekran. Również „Naszyjnik królowej” kilkukrotnie dostąpił tego zaszczytu – ostatnio w 2001 r., z Hilary Swank występującej w roli hrabiny Joanny. Wydawnictwo Mg pokusiło się o nowe wydanie tej powieści. To wszystko świadczy o fakcie, że nadal jest ona chętnie czytana.

W prologu poznajemy kilka osób. Na przyjęciu u księcia Richelieu spotykają się ważni goście. Wśród nich są sławne postacie historyczne, m.in. król Szwecji, królewska kochanka – pani du Barry, znany awanturnik i rzekomy uzdrowiciel Cagliostro. Ten ostatni przepowiada większości zgromadzonych różne rodzaje okrutnej śmierci, które, jak wiemy z historii, spełnią się co do joty. Jest tam też obecna jedna osoba fikcyjna, czyli pan Taverney, który będzie ważnym bohaterem „Naszyjnika królowej”.

Od tej pory przed oczami czytelnika rozwija się zawiła intryga. Na kolejnych kartach pojawiają się następne osoby, będące spiritus movens, czyli siłą sprawczą sławnej tzw. afery naszyjnikowej. Są to m.in. uboga, ale sprytna Joanna (Jeanne) de la Motte de Valois, królowa Maria Antonina, młody kawaler Oliwer de Charny, kardynał de Rohan, Andrea de Taverney i jej brat o imieniu Filip, niezwykle podobna do królowej panna Oliwia (kochanka przestępcy Beausire),a także wspomniany Cagliostro, który zawiązuje niewiarygodną intrygę. Banda opryszków, na czele z Beausire podaje się za pracowników portugalskiej ambasady, którzy pertraktują zakup pięknego, wartego fortunę, naszyjnika, którego nie chciała Maria Antonina. W sprawę włącza się de Rohan, który za pomocą tego dzieła sztuki jubilerskiej chce się wkupić w łaski władczyni…

Cała recenzja na https://dlalejdis.pl/artykuly/naszyjnik-krolowej-recenzja.

Aleksander Dumas to jeden z najsłynniejszych pisarzy na świecie.

Książki tego autora są nadal chętnie czytane, mimo że od ich napisania minęło już wiele dziesiątek lat. Jego powieści, np. „Hrabia Monte Christo” czy „Trzej muszkieterowie” były chętnie przenoszone na duży ekran. Również „Naszyjnik królowej” kilkukrotnie dostąpił tego zaszczytu – ostatnio w 2001 r., z Hilary...