49 idzie pod młotek

fell for it again award dla mnie za kolejna probe czytania postm*dernistycznej literatury

fell for it again award dla mnie za kolejna probe czytania postm*dernistycznej literatury

Książka wyraziście postmodernistyczny i jednocześnie bardzo amerykańska. Wszystki jest tu kontrolowanym przez Pynchona chaosem i strategią gry z czytelnikiem. Wątki często są porzucane bez wyjaśnienia. Postacie pojawiają się i znikają, a samo zakończenie książki również nie jest definitywne. W tym dziele wszystko nieprzerwanie trwa bez konsekwencji i końca. Niestety, humor zupełnie do mnie nie przemówił, a osadzona głęboko w amerykańskich latach sześćdziesiątych rzeczywistość była dla mnie trudna do zrozumienia i obca.

Książka wyraziście postmodernistyczny i jednocześnie bardzo amerykańska. Wszystki jest tu kontrolowanym przez Pynchona chaosem i strategią gry z czytelnikiem. Wątki często są porzucane bez wyjaśnienia. Postacie pojawiają się i znikają, a samo zakończenie książki również nie jest definitywne. W tym dziele wszystko nieprzerwanie trwa bez konsekwencji i końca. Niestety, humor...

Niestety zupełnie humor tej książki do mnie nie trafia. Niemiłosiernie przegadana z mnóstwem dygresji, zupełnie dla mnie nieśmieszna, mimo tego że jest bardzo krótka, nie dałem rady doczytać do końca.

Niestety zupełnie humor tej książki do mnie nie trafia. Niemiłosiernie przegadana z mnóstwem dygresji, zupełnie dla mnie nieśmieszna, mimo tego że jest bardzo krótka, nie dałem rady doczytać do końca.

49 idzie pod młotek to horrendalnie zabawna książeczka. Edypa Maas przemierza wszechświat w poszukiwaniu monumentalnego oświecenia pradawnej prawdy, Mucho słyszy poprzez dostrzeganie fal dźwiękowych, i listy wysyłane są przez Ś.M.I.E.T.N.I.K. Bawiłem się przednio. A żeby napisać coś mądrzejszego zapewne zabrakłoby mi tu miejsca a pewnie też komórek mózgowych. Pynchon robi rozpierdol i dobrze się w międzyczasie bawi (a ja z nim)

49 idzie pod młotek to horrendalnie zabawna książeczka. Edypa Maas przemierza wszechświat w poszukiwaniu monumentalnego oświecenia pradawnej prawdy, Mucho słyszy poprzez dostrzeganie fal dźwiękowych, i listy wysyłane są przez Ś.M.I.E.T.N.I.K. Bawiłem się przednio. A żeby napisać coś mądrzejszego zapewne zabrakłoby mi tu miejsca a pewnie też komórek mózgowych. Pynchon robi...

Ciężka do czytania. Wymaga skupienia i łączenia najdrobniejszy wskazówek. Nie mój klimat.

Ciężka do czytania. Wymaga skupienia i łączenia najdrobniejszy wskazówek. Nie mój klimat.

A to chyba, że to takie made in USA. A to tak do mnie,do mnie tak.
Thomas Pynchon krążył gdzieś od dłuuuuższego czasu i wypływał zbyt często i zbyt gęsto ażeby zwyczajnie go odpuścić. Kiedy wszystkie dopływy powoli łączą się,poszerzają i zaczynają wpadać w coś o wiele większego,powiększa się i cały horyzont.A ten pan to kawał historii.Faktycznie dobrze mieć tu względny pogląd na to co działo się i dzieje za oceanem.Całkowicie to inny wymiar kultury i kto tego za młodu nie ugryzł to brnąć będzie po Atchafalayach literatury znużony i zniechęcony. 49 idzie pod młotek ma w sobie ten sznyt, dość okrojony,ukierunkowany w zgoła inny świat, którym można się zachwycać(bo to przecież made in USA) albo który można rozumieć(bo to dobre bywa naprawdę) albo olać bo to głupawe i bez sensu. Jak wychował Cię Homer Simpson,Jerry Seinfeld a Peter Griffin jest gościem od którego ciągle się uczysz to wiadomo po której stronie pynchonowskiej barykady będziesz stał(a).
I niech określają to jak chcą,niech tłumaczą jak mam rozumieć go czy czytać ale o wiele przyjemniej jak samu sobie z tego coś dla siebie wyciągać i nie oglądać się na innych.wtedy daje to realną przyjemność z dziwnych,niepokojacych przygód pani Edypy.I co ważniejsze- rozgrzewa przed tęczą grawitacji:) ,resztą Pynchonowych rewelacji(mam nadzieję),przed pięcioma Wallace'ami i cokolwiek jeszcze znajdę w podobie,ponieważ mi to kolokwialnie mówiąc -siadło jak nigdy.A przecież każdy bezsens ma swój sens.

A to chyba, że to takie made in USA. A to tak do mnie,do mnie tak.
Thomas Pynchon krążył gdzieś od dłuuuuższego czasu i wypływał zbyt często i zbyt gęsto ażeby zwyczajnie go odpuścić. Kiedy wszystkie dopływy powoli łączą się,poszerzają i zaczynają wpadać w coś o wiele większego,powiększa się i cały horyzont.A ten pan to kawał historii.Faktycznie dobrze mieć tu względny...

Moje pierwsze spotkanie z Pynchonem i pomimo moich obaw, całkiem mi się podobało. Pewnego dnia Edypa Maas zostaje wykonawczynią testamentu swojego byłego kochanka. No i to sprawia, że kobieta zostaje wplątana w sieć intryg - trafia na trop tajemnej organizacji, przegląda różne literackie wersje pewnej sztuki, spotyka rozmaite i przedziwne indywidua.
Tak, fabuła jest tu cholernie abstrakcyjna, pomyślałem sobie, że to w wersji filmowej takie pomieszanie "Tajemnic Silver Lake" i "Dziewiątych wrót" albo "Kod da Vinci" na kwasie. Jest dużo symboliki, znaków, dawnych firm kurierskich, LSD, teatru, erotyki, ba są i Hitlerowcy do kompletu, klimat lat sześćdziesiątych jest tu wyczuwalny. No akurat tematyka taka, że mnie zainteresowała i wciągnęła, bo ten historyczny sznyt w postaci pocztowo-literackiej ma tutaj swoją rolę do odegrania.
Też uważam, że o ile można się mniej lub bardziej czepiać całości, mniej lub bardziej rozumieć różne wątki, są fragmenty głupsze, a są takie, które mnie zachwyciły. I właśnie moim zdaniem siłą "49 idzie pod młotek" są takie mini perełki jak scena seksu czy historia zwolnionego urzędnika, bo co by nie powiedzieć te fragmenty, przynajmniej mi zapadły w pamięć i były godne zapisania na telefonie.
Było dziwnie, było zabawnie, było tajemniczo, ale finalnie jestem na "tak" i chętnie sięgnę jeszcze po coś od Pynchona.

Moje pierwsze spotkanie z Pynchonem i pomimo moich obaw, całkiem mi się podobało. Pewnego dnia Edypa Maas zostaje wykonawczynią testamentu swojego byłego kochanka. No i to sprawia, że kobieta zostaje wplątana w sieć intryg - trafia na trop tajemnej organizacji, przegląda różne literackie wersje pewnej sztuki, spotyka rozmaite i przedziwne indywidua.
Tak, fabuła jest tu...

Ok ja chyba Pynchona nie ogarniam i już pogodziłem się że nie ogarnę dopóki nie pogadam z kimś kto go rzeczywiście ogarnia. Ale i tak jak na razie świetnie się jego książki czyta. Pojebane jak doprowadza nie tylko bohaterkę ale i czytelnika do stanu totalnego zagubienia i poddania się. To jest coś co już kilka razy czułem, a mianowicie jak skomplikowany i niedostępny jest świat. Trochę to straszne jak się dłużej nad tym pomyśli ile z tego wynika problemów co świetnie przedstawia ta książka w wielu momentach. Dlatego najlepiej zawsze po prostu mówić fuck it we ball I robić pierwszą lepszą rzecz bo i tak ten wybór nie ma kurwa znaczenie. Taka szybka porada.

Ok ja chyba Pynchona nie ogarniam i już pogodziłem się że nie ogarnę dopóki nie pogadam z kimś kto go rzeczywiście ogarnia. Ale i tak jak na razie świetnie się jego książki czyta. Pojebane jak doprowadza nie tylko bohaterkę ale i czytelnika do stanu totalnego zagubienia i poddania się. To jest coś co już kilka razy czułem, a mianowicie jak skomplikowany i niedostępny jest...

Mnie tam Pynchon i bawi i uczy i zajmuje. I know the drill, wiem czego się spodziewać i raduje mnie to kiedy dostaję to czego się spodziewam. Pychon jest postmodernistą pełną gębą, a więc jest to książka cienka, ale pełna gierek, intertekstualnych powiązań, ale jeśli masz w dupie takie rzeczy to i tak będziesz się dobrze bawić, bo jest diablo zabawny i trzyma w napięciu.

Mnie tam Pynchon i bawi i uczy i zajmuje. I know the drill, wiem czego się spodziewać i raduje mnie to kiedy dostaję to czego się spodziewam. Pychon jest postmodernistą pełną gębą, a więc jest to książka cienka, ale pełna gierek, intertekstualnych powiązań, ale jeśli masz w dupie takie rzeczy to i tak będziesz się dobrze bawić, bo jest diablo zabawny i trzyma w napięciu.

„49 idzie pod młotek” Thomasa Pynchona okazało się dla mnie drugim – i ostatnim – podejściem do tego autora. Po raz kolejny próbowałem wejść w jego świat, pełen zagadek, aluzji i niby-spisków, ale znów skończyło się tym samym: kompletnym niezrozumieniem. Lektura kosztowała mnie sporo wysiłku, a im dalej brnąłem, tym bardziej miałem wrażenie, że historia rozplata mi się w rękach. Być może to literatura dla wytrwałych, może dla entuzjastów chaosu i interpretacyjnych tropów, ale ja się poddaję. To koniec mojej przygody z Pynchonem.

„49 idzie pod młotek” Thomasa Pynchona okazało się dla mnie drugim – i ostatnim – podejściem do tego autora. Po raz kolejny próbowałem wejść w jego świat, pełen zagadek, aluzji i niby-spisków, ale znów skończyło się tym samym: kompletnym niezrozumieniem. Lektura kosztowała mnie sporo wysiłku, a im dalej brnąłem, tym bardziej miałem wrażenie, że historia rozplata mi się w...