Piękni i przeklęci

Przepiękna książka. Mówi się, że pieniądze szczęścia nie dają i zgadzam się z tym, że nie dają, szczególnie tym, którzy nie znają ich wartości. Ta książka idealnie pokazuje obraz ludzi, którzy przyzwyczaili się do ich posiadania (przez zamożność swoich rodzin),ale niekoniecznie pomnażania, a na pewno już nie oszczędzania.

Przepiękna książka. Mówi się, że pieniądze szczęścia nie dają i zgadzam się z tym, że nie dają, szczególnie tym, którzy nie znają ich wartości. Ta książka idealnie pokazuje obraz ludzi, którzy przyzwyczaili się do ich posiadania (przez zamożność swoich rodzin),ale niekoniecznie pomnażania, a na pewno już nie oszczędzania.

Pozycja, subiektywnie rzecz biorąc, znacznie piękniejsza, bardziej intymna i nastrojowa niż rozsławiony "Gatsby". Niezwykły język, nieraz widowiskowo metaforyczny, innym razem naznaczony szlachetną prostotą i dosadnością. Dla mnie to przede wszystkim powieść o narodzinach nowoczesnych ludzi, zrywających z konwenansami XIX wieku.

Pozycja, subiektywnie rzecz biorąc, znacznie piękniejsza, bardziej intymna i nastrojowa niż rozsławiony "Gatsby". Niezwykły język, nieraz widowiskowo metaforyczny, innym razem naznaczony szlachetną prostotą i dosadnością. Dla mnie to przede wszystkim powieść o narodzinach nowoczesnych ludzi, zrywających z konwenansami XIX wieku.

Powieść ta napisana została jedynym w swoim rodzaju stylem. Zachwyca wymyślnymi metaforami i przepięknymi porównaniami. Tutaj fikcja miesza się z rzeczywistością, materiału do książki dostarczyły Fitzgeraldowi jego własne doświadczenia. Po mocnym, obiecującym debiucie jest to druga powieść w dorobku pisarza i jest ona na wskroś prawdziwa, nie ma w niej cienia fałszu, bo pełna jest osobistych szczegółów.

Powieść ta napisana została jedynym w swoim rodzaju stylem. Zachwyca wymyślnymi metaforami i przepięknymi porównaniami. Tutaj fikcja miesza się z rzeczywistością, materiału do książki dostarczyły Fitzgeraldowi jego własne doświadczenia. Po mocnym, obiecującym debiucie jest to druga powieść w dorobku pisarza i jest ona na wskroś prawdziwa, nie ma w niej cienia fałszu, bo...

Książka o pesymistycznym wydźwięku, choć opisuje rozrzutne życie arystokratycznych lekkoduchów oraz dekadencję początku XX wieku. Pozornie szczęśliwe małżeństwo, charakteryzujące się romantycznym egoizmem, spędzające czas na suto zakrapianych imprezach, w pogoni za wieczną młodością i nieuchwytnym szczęściem. Nakręcani nierealnymi oczekiwaniami i przepełnieni bezsensem życia, pozbawieni norm moralnych i wsparcia finansowego, staczają się w otchłań niespełnienia i goryczy. Szarpią się z rzeczywistością, miotają w emocjonalnym tańcu, raz po raz ponawiając próby odzyskania radości życia. Z prawie dziecinnym uporem trwają przy destrukcyjnych zachowaniach i nieodwracalnie zmierzają ku samozniszczeniu. Smutno się to czytało, na początku bohaterowi byli wręcz irytujący, potem było ich już tylko żal.

Proza Fitzgeralda jest jak zwykle bardzo estetyczna, literacko piękna. Ale „Wielki Gatsby” był mocniejszy, pełnokrwisty, esencjonalny. Tutaj mamy głównie rozterki rozpieszczonych bohaterów, nie potrafiących zrobić ze swoim życiem niczego sensownego. Ciężko ich polubić, choć bardzo się starałam chociaż ich zrozumieć.

Książka o pesymistycznym wydźwięku, choć opisuje rozrzutne życie arystokratycznych lekkoduchów oraz dekadencję początku XX wieku. Pozornie szczęśliwe małżeństwo, charakteryzujące się romantycznym egoizmem, spędzające czas na suto zakrapianych imprezach, w pogoni za wieczną młodością i nieuchwytnym szczęściem. Nakręcani nierealnymi oczekiwaniami i przepełnieni bezsensem...

Najnudniejsza książka świata. Zupełnie nic się w niej nie wydarzyło. Nie wiem jaki zamysł miał autor, co chciał przekazać. Beznadzieja, marazm i marnotrawstwo życia nie są drogą? To trzeba komuś wyjaśniać? Widocznie książka bardzo źle się zestarzała. Problemy, które mogły być istotne w czasie, gdy powstawała, dziś wydają się miałkie i kompletnie nieaktualne. Jeśli nawet kiedyś wzbudzały emocje, to obecnie są nie zrozumiałe.

Bohaterów nie da się lubić ani im kibicować. Są nieznośnie niedecyzyjni, nieżyciowi i leniwi.

Książka napisana jest natomiast pięknym literackim językiem. Widać, że autor miał warsztat a nie wstał pewnego dnia i stwierdził, że dziś napisze książkę, mimo, że ostatni tekst dłuższy niż dwa zdania popełnił pisząc maturę.

Zawiedziona jestem, a taki niby klasyk. Widocznie takich właśnie ma Ameryka najwybitniejszych.

Najnudniejsza książka świata. Zupełnie nic się w niej nie wydarzyło. Nie wiem jaki zamysł miał autor, co chciał przekazać. Beznadzieja, marazm i marnotrawstwo życia nie są drogą? To trzeba komuś wyjaśniać? Widocznie książka bardzo źle się zestarzała. Problemy, które mogły być istotne w czasie, gdy powstawała, dziś wydają się miałkie i kompletnie nieaktualne. Jeśli nawet...

Dla mnie to była nad wyraz nudna historia o pazernej kokietce i leniwym, odklejonym spadkobiercy. Tylko ja sobie tak umiem wywindować oczekiwania względem książki, a potem zawieść się dwa razy mocniej. Miało być 5, są ledwie 3 i to naciągane.

Dla mnie to była nad wyraz nudna historia o pazernej kokietce i leniwym, odklejonym spadkobiercy. Tylko ja sobie tak umiem wywindować oczekiwania względem książki, a potem zawieść się dwa razy mocniej. Miało być 5, są ledwie 3 i to naciągane.

Językowo książka jest świetna, prowadzi nas przez raj długich zdań złożonych i przepięknych sformułowań. Ciekawa jest również jej struktura- raz prowadzi nas narrator, następnie czujemy się, jakbyśmy sięgnęli po dramat sceniczny. Powieść nie ma zaznaczonego celu wędrówki bohaterów- najważniejsza w niej jest sama droga. Zdecydowanie pouczająca- może dotrzeć szczególnie mocno do młodych ludzi stojących przed podjęciem jakichkolwiek decyzji w swoim życiu. Myślę, że Fitzgerald chciał pokazać czytelnikowi, jak łatwo zmarnować sobie życie, czekając na nowe okazje, nowe możliwości, na uśmiech od losu. Gloria i Anthony staczają się, a ostatnie przemyślenia Anthony'ego są bardzo zajmujące...

Językowo książka jest świetna, prowadzi nas przez raj długich zdań złożonych i przepięknych sformułowań. Ciekawa jest również jej struktura- raz prowadzi nas narrator, następnie czujemy się, jakbyśmy sięgnęli po dramat sceniczny. Powieść nie ma zaznaczonego celu wędrówki bohaterów- najważniejsza w niej jest sama droga. Zdecydowanie pouczająca- może dotrzeć szczególnie mocno...

Początkowo pasjonująca i wspaniała, pod koniec smutna i nużąca. Aż się nie może tych ludzi tak bezsensownie przeżywających życie zdzierżyć.

Początkowo pasjonująca i wspaniała, pod koniec smutna i nużąca. Aż się nie może tych ludzi tak bezsensownie przeżywających życie zdzierżyć.

a teraz "Zostało z uczty bogów" polecam

a teraz "Zostało z uczty bogów" polecam

zdaje mi się, że tłumaczenie tego wydania mogłoby być bardziej subtelne

zdaje mi się, że tłumaczenie tego wydania mogłoby być bardziej subtelne