Nieznanemu bogu

Historia pełna mistycyzmu, symboliki, metafor o samotności i więzi łączącej człowieka z ziemią. Trochę biblijne stworzenie świata, ale z upadkiem stworzyciela.

Historia pełna mistycyzmu, symboliki, metafor o samotności i więzi łączącej człowieka z ziemią. Trochę biblijne stworzenie świata, ale z upadkiem stworzyciela.

Steinbeck w wydaniu niedocenionym i całkiem przewrotnym, który niespodziewanie kreśli obraz kształtującego się zabobonu, poszukiwania siły sprawczej, regule konsekwencji oraz trudów radzenia sobie ze stratą. Wszystkie te elementy tak naprawdę są składową jednej problematyki nakreślonej na pewnej amerykańskiej ziemi, do której główny bohater zdecydowanie zbyt mocno się przywiązał.

Mechanizm rodzącego pogaństwa przedstawiany jest trochę niepozornie, ale trzymając w ciągłym napięciu, że gdzieś ten wątek w końcu zaprowadzi. Nad „Nieznanemu Bogu” unosi się duch jakieś nieokreślonej tragedii, a gdy ta w końcu następuje czytelnik pozostaje z pewnym oniemieniem. Ojciec i drzewo zamienieni nagle na głaz i tragicznie zmarłą żonę, z taką myślową rutyną i mechanicznością protagonisty – niby to nie tak wiele, ale moment ten podkreśla cały sposób myślenia Josepha i jego całkowite zapadnięcie się w myślenie magiczne, które definiuje jego postrzeganie rzeczywistości. Można zachwycać się stylem autora, nakreślonym przez niego klimatem, realiami czy prostą w swej konstrukcji, ale klarownie ukazaną rodziną bohaterów, lecz całą tę książkę definiuje dla mnie ta nieszczęsna żona niefortunnie umierająca przy głazie (oraz ewentualnie starzec i jego rytuały lecz to już taka puenta-bis dla podkreślenia i rozwinięcia). Może i książka jednego momentu, ale takiego, dla którego warto przebrnąć, choć obcowanie z piórem Steinbecka nigdy nie jest nieprzyjemne.

Steinbeck w wydaniu niedocenionym i całkiem przewrotnym, który niespodziewanie kreśli obraz kształtującego się zabobonu, poszukiwania siły sprawczej, regule konsekwencji oraz trudów radzenia sobie ze stratą. Wszystkie te elementy tak naprawdę są składową jednej problematyki nakreślonej na pewnej amerykańskiej ziemi, do której główny bohater zdecydowanie zbyt mocno się...

Bardzo inna od pozostałych, dziwna, ale wciąż wciągająca. Daje mocno do myślenia w kontekście swoich „bogów”.

Bardzo inna od pozostałych, dziwna, ale wciąż wciągająca. Daje mocno do myślenia w kontekście swoich „bogów”.

7.5

7.5

Przez ostatni miesiąc niewiele przeczytałam, a mój wzrok przesuwał się po kartach kolejnych powieści Johna Steinbecka. Tym razem skłoniłam się ku powieści "Nieznanemu bogu"
Opowieści o Josephie, prawym, mężnym, pracowitym mężczyźnie z okolic Pittsfordu w stanie Vermont, który wraz z ojcem i trzema braćmi zajmował się pracą w niewielkim gospodarstwie. Joseph widząc, że na tak małej połaci ziemi nie ma dla niego większej przyszłości, a poza tym chcąc zaspokoić wewnętrzny głód posiadania własnego kawałka ziemi, po rozmowie z ojcem wyruszył na Zachód.

Tak oto po otrzymanym ojcowskim błogosławieństwie i trudnej podróży jego nogi stanęły w Kalifornii, a dokładnie w Dolinie Najświętszej Panienki u stóp wielkiego dębu.
Dębu, który w przyszłości będzie dla niego wszystkim; ojcem, powiernikiem problemów i radości, wskazówką do dalszych działań. Pośrednikiem między nim a ziemią.

"Nieznanemu Bogu" to piękna, prawdziwa powieść o zmaganiu się człowieka z żywiołami, z naturą, problemami życia codziennego a przede wszystkim z samym sobą.
Powieść o tęsknocie za za czymś głębszym, o chęci realizacji swoich marzeń i pragnień, o głębokim zjednoczeniu człowieka z przyrodą.

Napisana prostym, realistycznym językiem, który sprawia, że powieść się chłonie. Autor zadbał o najmniejsze szczegóły i obrazowo przedstawił zarówno samych bohaterów, jak i otaczającą ich przyrodę.

Smutna, piękna, prawdziwa historia prawego aczkolwiek zamkniętego w sobie farmera, wojownika, kochającego do bólu przyrodę i ziemię człowieka.

Przez ostatni miesiąc niewiele przeczytałam, a mój wzrok przesuwał się po kartach kolejnych powieści Johna Steinbecka. Tym razem skłoniłam się ku powieści "Nieznanemu bogu"
Opowieści o Josephie, prawym, mężnym, pracowitym mężczyźnie z okolic Pittsfordu w stanie Vermont, który wraz z ojcem i trzema braćmi zajmował się pracą w niewielkim gospodarstwie. Joseph widząc, że na...

Nie jest zła, choć można bez wyrzutów sumienia pominąć lekturę tego wstępniaka do większych dzieł Steinbecka.

Nie jest zła, choć można bez wyrzutów sumienia pominąć lekturę tego wstępniaka do większych dzieł Steinbecka.

Takie klimaty lubię. Chociaż ten Joseph coraz bardziej mnie już denerwował.

Takie klimaty lubię. Chociaż ten Joseph coraz bardziej mnie już denerwował.

Słabszy Steinbecka to i tak świetna książka 🙂
Przygnębiająca niestety 😔

Słabszy Steinbecka to i tak świetna książka 🙂
Przygnębiająca niestety 😔

Kolejna bardzo dobra pozycja w dorobku tego wybitnego pisarza. Nie wybitna, jak Grona gniewu czy Na wschód od edenu, ale zachwycająca i wciągająca. Zachwycająca na płaszczyźnie pejzaży, fabuły, wciągająca na płaszczyźnie religii, wiary, zabobonu, a wszystko w dolinie Salinas, gdzie urodził się autor.

Kolejna bardzo dobra pozycja w dorobku tego wybitnego pisarza. Nie wybitna, jak Grona gniewu czy Na wschód od edenu, ale zachwycająca i wciągająca. Zachwycająca na płaszczyźnie pejzaży, fabuły, wciągająca na płaszczyźnie religii, wiary, zabobonu, a wszystko w dolinie Salinas, gdzie urodził się autor.

Swoista książka, niby o ranczerach, jednak drugim torem toczy się rozprawka o duchowości i tym wszystkich w co człowiek jest wstanie uwierzyć. Czytając ją pobieżnie można przegapić jej sens. Jak głęboka jest potrzeba wiary w człowieku, kiedy zaczyna się zabobon, kiedy fanatyzm. Czy bohaterowie nie tracą swojego życia, szacunku do siebie samych tak mozolnie upierając się przy swoich przekonaniach i wierze. Kiedy człowiek w imię oddawania czci traci kontakt ze sobą i przestaje dbać o własne życie, które przecież jest najwyższą wartością. Oprócz tego zwróciłam uwagę na chorobliwy materializm- hołubienie ziemi i bydłu.

Swoista książka, niby o ranczerach, jednak drugim torem toczy się rozprawka o duchowości i tym wszystkich w co człowiek jest wstanie uwierzyć. Czytając ją pobieżnie można przegapić jej sens. Jak głęboka jest potrzeba wiary w człowieku, kiedy zaczyna się zabobon, kiedy fanatyzm. Czy bohaterowie nie tracą swojego życia, szacunku do siebie samych tak mozolnie upierając się...