Co większe muchy

Name: Co większe muchy
Rating: 6,8 (79 reviews)
Author: Jacek Dukaj
ISBN: 8385189270

Okładka książki Co większe muchy autora Marek Baraniecki, Janusz Cyran, Grzegorz Drukarczyk, Andrzej Drzewiński, Jacek Dukaj, Marek S. Huberath, Jacek Inglot, Krzysztof Kochański, Tomasz Kołodziejczak, Jerzy Lipka, Marek Oramus, Maciej Parowski, Jacek Piekara, Andrzej Sapkowski, Marcin Wolski, Janusz A. Zajdel, Maciej Żerdziński, Andrzej Zimniak, 8385189270

, Marek Baraniecki, Andrzej Sapkowski, Marcin Wolski, Janusz A. Zajdel, Tomasz Kołodziejczak, Krzysztof Kochański, Marek Oramus, Andrzej Zimniak, Andrzej Drzewiński, Jacek Inglot, Marek S. Huberath, Jerzy Lipka, Grzegorz Drukarczyk, Janusz Cyran, Maciej Żerdziński, Maciej Parowski

6,8 / 10

79 ocen

3 opinii

Reporter

Wydawnictwo: Reporter fantasy, science fiction

552 str.

Kategoria:: fantasy, science fiction
Format:: papier
Data wydania:: 1992-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 1992-01-01
Liczba stron:: 552
Czas czytania: 9 godz. 12 min.
Język:: polski
ISBN:: 8385189270

Zawartość zbioru:
Maciej Parowski - 25 : 10
Krzysztof Lipka "Co większe muchy"
Emma Popik "Mistrz"
Andrzej Drzewiński "Posłaniec"
Andrzej Zimniak "List z Dune"
Marek Baraniecki "Wynajęty człowiek"
Grzegorz Drukarczyk "Reguła przetrwania"
Krzysztof Kochański "Kabała"
Włodzimierz Różycki "Weekend w mieście"
Janusz A. Zajdel "Konspekty powieści nie napisanych"
Marek Pąkciński "Możliwość wnikania"
Marek Oramus "Kompleks Hioba"
Rafał A. Ziemkiewicz "Hellas III"
Andrzej Sapkowski "Droga, z której się nie wraca"
Janusz Cyran "Jeruzalem"
Zbigniew Jastrzębski "Pieśń Szywanga"
Grzegorz Stefański "Twarz Anioła w przejściu podziemnym"
Jacek Inglot "Sanctus Kobylarius, magister"
Maciej Parowski "Burza"
Jacek Dukaj "Śmierć matadora"
Jacek Pietrucha "Lepsza przeszłość"
Jacek Piekara "Kupujcie holowizory"
Marek S. Huberath "Kara większa"
Maciej Żerdziński "Nawrócić Avalon"
Tomasz Kołodziejczak "Czaszki przodków"
Marcin Wolski "Omdlenie"
Na wirażu (dyskusja redakcyjna)
Bibliografia "Fantastyki" i "Nowej Fantastyki" 1982-92

Średnia ocen

6,8 / 10

3 opinii 79 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Co większe muchy w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Co większe muchy

Średnia ocen

6,8 / 10

79 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Co większe muchy

Sortuj:

551

204

Krzyszt

12.09.2024

8 / 10

Na półkach:

Bardzo obszerny, różnorodny, reprezentatywny i reprezentacyjny, stojący na wysokim jakościowo poziomie zbiór wielu z najlepszych polskich opowiadań fantastycznych lat 80-tych i lat przełomu.
Jest tu i Sapkowski z opowiadaniem ze świata Wiedźmina (ale akurat tym bez Geralta),Zajdel, Oramus, Baraniecki, Kochanski, Ziemkiewicz, Kołodziejczak (ze świetnym opowiadaniem fantasy Czaszki przodków),Inglot, Piekara (z bardzo interesującym i zaskakujacym Kupujcie holwizory),Pietrucha, młodziutki Dukaj, Wolski (z zaskakujaco zgrabnym i humorystycznym Omdleniem),Żerdziński (z niezwykle nastrojowym wspaniałym Nawrócić Avalon).
Jest i jako autor sam pomysłodawca tej publikacji - ś. p. Maciej Parowski z zajawką arcy interesującej historii alternatywnej (w naturalny sposób przewrotnej) Burza.

I jest jedno opowiadanie które chciałbym tu wyróżnić w sposób szczególny.
Kara większa Marka Huberatha.

więcej Pokaż mimo to

378

131

Tomek

07.01.2020

7 / 10

Na półkach:

Subiektywna antologia prawie najlepszych, polskich opowiadań z pierwszych 10 lat wydawania Fantastyki/Nowej Fantastyki.
Subiektywna, ponieważ wyboru dokonał jeden człowiek - Maciej Parowski. Prawie najlepszych, ponieważ jak sam wielokrotnie podkreślał, chętnie wybrałby inne opowiadanie autora, ale już trafiło do wcześniej wydanej antologii (głównie Jawnogrzesznicy),a powtórek nie chciał robić. Czy warto zatem czytać?
Nie tylko warto, ale nawet trzeba. Z sentymentu, z chęci poznania polskiej F/SF, a przede wszystkim dlatego, że to po prostu świetne historie.
Dla mnie najlepszy tekst to Kara większa. Poważny, walący w głowę, wstrząsający. W zasadzie, to powinno się od niego zacząć i ... zrobić sobie dłuższą przerwę. Albo nim lekturę zakończyć. Po prostu wszystko poza nim to tylko rozrywka, dobra, a nawet bardzo dobra, ale tylko rozrywka.
Oprócz niego szczególnie jeszcze wyróżniam : Droga, z której się nie wraca (opowiadanie wiedźmińskie, ale bez Wiedźmina); Pieśń Szywanga; Czaszki przodków.
Warto też zajrzeć na zamieszczony, na końcu książki, wykaz polskich opowiadań, jakie przez 10 lat ukazywały się w F/NF. To swego rodzaju chwila zadumy nad przemijaniem, znikaniem, zastanowienia się nad osobami, które napisały jeden tekst i zamilkły.

więcej Pokaż mimo to

3213

527

ryszpak

22.09.2019

10 / 10

Na półkach: , , , , , ,

Przepraszam, ale nie mogłem inaczej ocenić książki, która zawiera opowiadania towarzyszące mi od kiedy skończyłem 10 lat. Najpierw dzięki starszemu bratu, później dzięki kolegom z podstawówki, a gdzieś tak do wieku czternastu lat dzięki sobie.
Huberath, Cyran, Piekara, Sapkowski, Kołodziejczak (to opowiadanie zawsze stawiałem na równi z opowieściami o wiedźminie),Inglot, Oramus, Żerdziński, Wolski... Wymieniać dalej? Chyba nie trzeba.
Wstyd z mojej strony, że dopiero teraz książka ta zjawiła się na mojej półce. Ale czasami dobrze mieć wszystko w jednym miejscu, zwłaszcza po kilku przeprowadzkach.
Polecam bardzo gorąco. Idę czytać "Jawnogrzesznicę" ;)

więcej Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

378 użytkowników ma tytuł Co większe muchy na półkach głównych

Chcę przeczytać 236
Przeczytane 139
Teraz czytam 3

48 użytkowników ma tytuł Co większe muchy na półkach dodatkowych

Posiadam 30
Chcę w prezencie 5
Fantasy 4
Fantastyka 4
Antologie 2
Ulubione 2
Fantastyka: antologie 1

Tagi i tematy do książki Co większe muchy

antologia science fiction antologia sf zbiór opowiadań fantastyka naukowa scifi sf science-fiction opowiadania fantastyczne polska fantastyka antologia opowiadań antologia fantastyki antologia science fiction fantastyka polska polska proza

Inne książki autora

Więcej

7,5

Król Bólu Jacek Dukaj

6,7

Katedra Tomasz Bagiński, Jacek Dukaj

7,0

Linia oporu Jacek Dukaj

7,7

Lód Jacek Dukaj

Okładka książki Utopay. Przyszłość wystawia rachunek Wojciech Chamier-Gliszczyński, Wojciech Chmielarz, Anna Cieplak, Jacek Dukaj, Paulina Hendel, Miłosz Horodyski, Grzegorz Kasdepke, Rafał Kosik, Wojciech Kuczok, Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski, Daniel Odija, Łukasz Orbitowski, Mateusz Pakuła, Andrzej Pilipiuk, Grażyna Plebanek, Michał Protasiuk, Radek Rak, Anna Rozenberg, Barbara Sadurska, Magdalena Salik, Dominika Słowik, Bartosz Szczygielski, Wit Szostak, Cezary Zbierzchowski, Jakub Żulczyk

6,3

Utopay. Przyszłość wystawia rachunek Wojciech Chamier-Gliszczyński, Wojciech Chmielarz, Anna Cieplak, Jacek Dukaj, Paulina Hendel, Miłosz Horodyski, Grzegorz Kasdepke, Rafał Kosik, Wojciech Kuczok, Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski, Daniel Odija, Łukasz Orbitowski, Mateusz Pakuła, Andrzej Pilipiuk, Grażyna Plebanek, Michał Protasiuk, Radek Rak, Anna Rozenberg, Barbara Sadurska, Magdalena Salik, Dominika Słowik, Bartosz Szczygielski, Wit Szostak, Cezary Zbierzchowski, Jakub Żulczyk

6,6

Starość aksolotla. Hardware dreams Jacek Dukaj

6,8

Imperium chmur Jacek Dukaj

więcej

Jacek Dukaj

Książka Jacka Dukaja "Starość aksolotla" została nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl w kategorii Sci-fi. Polski pisarz, autor fantastyki. Najczęściej nagradzany polski pisarz fantastyczny, jeden z najciekawszych współczesnych prozaików polskich. Premiery jego książek to każdorazowo wydarzenia literackie. Autor "Xavrasa Wyżryna", "Czarnych oceanów", "Extensy", "Córki łupieżcy", "Innych pieśni", "Perfekcyjnej niedoskonałości", "Lodu" oraz licznych opowiadań – w tym zekranizowanej przez Tomasza Bagińskiego "Katedry" - zgromadzonych m.in. w tomie W kraju niewiernych. Pomysłodawca antologii pt. "PL+50. Historie przyszłości". Wielokrotny laureat nagród im. Janusza A. Zajdla (również za "Lód"),trzykrotnie nominowany do Paszportu „Polityki”, do nagrody literackiej Nike, Nagrody Mediów Publicznych Cogito i Angelusa; laureat nagrody Kościelskich, laureat Europejskiej Nagrody Literackiej 2009. Studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutował opowiadaniem Złota galera, opublikowanym w lutym 1990 w miesięczniku „Fantastyka”, napisanym gdy miał niespełna 16 lat[2]. Kolejne jego opowiadania ukazywały się drukiem w magazynie literackim „Fenix” oraz „Nowa Fantastyka”. W 1997 r. wyszedł debiut książkowy Dukaja, powieść Xavras Wyżryn. Teksty publicystyczne i recenzje Dukaja publikowane były w „Nowej Fantastyce”, „SFinksie”, „Miesięczniku”, „Framzecie”, „Fantomie”, „Feniksie” „Science Fiction”, „Super Fantastyka Powieść”, „Czasie Fantastyki”. Utwory Dukaja przetłumaczone zostały na język angielski, niemiecki, włoski, rosyjski, czeski, słowacki, macedoński i węgierski. Złota Galera ukazała się w języku angielskim w antologii The Dedalus Book of Polish Fantasy, tłumaczona przez Wieśka Powagę. Ruch Generała oraz fragmenty Katedry zostały przetłumaczone na angielski przez Michaela Kandela, jednak jak na razie nie zostały wydane, poza fragmentami dostępnymi w Internecie.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Wizje alternatywne. Antologia opowiadań "SF" pisarzy polskich

Jarosław Grzędowicz Eugeniusz Dębski Andrzej Sapkowski Rafał Ziemkiewicz Krzysztof Kochański Romuald Pawlak Andrzej Zimniak Jacek Inglot Mirosław Piotr Jabłoński Ryszard Głowacki Marek Hemerling

Zgadzam się z opinią Darth_Morrigan... i nie zgadzam. Bardzo zróżnicowany zbiór jeśli chodzi o jakość opowiadań. Tylko, że irytują mnie inne opowiadania. Najciekawsze dla mnie to "Szosa na Zaleszczyki" i "Śmierć Szczurołapa". Najbardziej zaś irytują "Duch Czasu" i "Wyrzutek". Wróciłem do książki po latach i nie żałuję. Kurczę - to już historia polskiej fantastyki. Starzeje się człowiek...

Adam Pi

ocenił na612 lat temu

Robimy rewolucję

Andrzej Pilipiuk Jacek Komuda Jacek Piekara Jarosław Grzędowicz Feliks W. Kres Rafał Ziemkiewicz Tomasz Bochiński Tomasz Kołodziejczak Krzysztof Kochański Konrad T. Lewandowski Mirosława Sędzikowska Jacek Drewnowski Artur Szrejter Wojciech Bąk Joanna Kułakowska Jerzy Rzymowski Łukasz Wiśniewski Michał Studniarek Iwona Żółtowska Marcin Baryłka Janusz Romanowski

Antologia - więc styl zróżnicowany, ale - bardzo wysoki poziom. Tytułowe opowiadanie na 9 gwiazdek, ale inne, przeczytane pierwszy raz właśnie w tym zbiorze - oceniam na "poza skalą". "Wstań i idź" Kołodziejczaka to właściewie minipowieść I jest napisana wspaniale. Cytaty, urywki z gazet I encyklopedii dodają realizmu sytuacji etyczno-politycznej, w jakiej musi znaleźć się bohater. Sam bohater zaś jest dobry do szpiku kości, a przy tym - odbrązowiony I otoczony nienawiścią Innych, równie dobrych etycznie. Wszystko to powoduje, że jest to minipowieść, którą trzeba przeczytać. Bo to ważne. Aha - nie wspominałam, że rzecz jest o aborcji I eutanazji, ale nawet nie będąc prawicowcem, można ją docenić. I warto.

Anna Koniec

ocenił na1010 lat temu

Czarna msza

Jacek Dukaj Jacek Piekara Jarosław Grzędowicz Eugeniusz Dębski Jacek Sobota Andrzej Drzewiński Jacek Inglot Grzegorz Drukarczyk Mirosław Piotr Jabłoński Tadeusz Oszubski

Antologia "Czarna Msza" to zbiór opowiadań, który na pierwszy rzut oka może wydawać się zróżnicowany pod względem jakości, ale skrywa w sobie kilka prawdziwych perełek, które zdecydowanie podnoszą jego wartość. Choć nie wszystkie teksty w tej antologii mogą przypaść do gustu, to trzy opowiadania autorstwa Grzegorza Drukarczyka, Andrzeja Drzewińskiego i Rafała Ziemkiewicza wyróżniają się na tle pozostałych i sprawiają, że warto sięgnąć po ten zbiór. Opowiadanie Drukarczyka wnosi do antologii atmosferę głębokiej refleksji nad duchowością oraz egzystencją człowieka w zmieniającym się świecie. Styl pisania autora odznacza się precyzyjnością i zdolnością do tworzenia niezwykle sugestywnych obrazów, które skłaniają czytelnika do zastanowienia się nad własnymi przekonaniami. Jego opowiadanie można uznać za jedną z najmocniejszych części tego zbioru, z uwagi na jego intelektualną głębię i nastrojowość. Z kolei Andrzej Drzewiński mistrzowsko buduje napięcie, tworząc opowieść pełną emocji i dynamiki, która łączy elementy grozy z refleksją nad kondycją człowieka. Jego narracja jest pełna symboliki, a tematyka religijna splata się z fabułą w sposób wyjątkowo naturalny, co sprawia, że czytelnik może w pełni zanurzyć się w świecie przedstawionym. Opowiadanie Rafała Ziemkiewicza natomiast, choć może wydawać się bardziej dosadne w swej wymowie, doskonale wpisuje się w eschatologiczny klimat antologii. Ziemkiewicz pokazuje swoje mistrzostwo w tworzeniu postaci i sytuacji, które skłaniają do głębokich rozważań nad ludzką naturą i światem, w którym przyszło nam żyć. Choć reszta antologii może nie dorównywać poziomem tym trzem opowiadaniom, to ich obecność sprawia, że "Czarna Msza" zasługuje na uwagę każdego miłośnika fantastyki o głębszym, refleksyjnym zabarwieniu. To właśnie dla tych trzech historii warto sięgnąć po ten zbiór, a nawet jeśli inne teksty nie spełnią wszystkich oczekiwań, to wartość literacka wspomnianych autorów z pewnością zrekompensuje czas spędzony nad książką.

Lucyferus

ocenił na71 rok temu

Historia i fantastyka

Andrzej Sapkowski Stanisław Bereś

Irytowały nieustanne próby schodzenia na tematy polityczne, natychmiastowo gaszone przez Sapkowskiego (i dobrze). Kilka razy prowadzący popełnił też proste błędy merytoryczne - cytując nieprawdziwe wypowiedzi, podpierając się wątpliwymi wynikami badań. Poza tym przyjemna lektura. Bereś nadał dyskusji odpowiedną temperaturę, aczkolwiek były momenty, gdzie moim zdaniem mógł przycisnąć jeszcze mocniej. Wcześniej przesłuchałem conajmniej kilka (raczej kilkanaście) wywiadów z ASem, zazwyczaj podczas spotkań z fanami, więc myślałem, że usłyszałem już wszystkie poglądy, jakimi ma ochotę dzielić się z szerszą publiką, ale jednak nie - tutaj też było z czego się zaśmiać i co zapisać do notatnika. Kilka wybranych cytatów: "Tylko złe książki mówią coś o swych autorach. Dobre mówią o bohaterach." "Fabuła nie jest z gumy, trzeba ją czyścić z rzeczy fabule zbędnych. Powieść to nie jest wór na świetne pomysły autora." "Jestem pieczarką i wyrosłem na wielkiej kupie końskiego nawozu, którym jest literatura światowa i rodzima." "Nigdy nie miałem aspiracji do bycia twórcą światów, pochłaniała mnie fabuła i losy bohaterów." "Jeśli książka się nie sprzedaje, to nie znaczy, że jest arcydziełem przerastającym czytelnika. To znaczy, że jest gówno warta."

Kanver

ocenił na78 dni temu

Trzynaście kotów

Jacek Dukaj Eugeniusz Dębski Andrzej Sapkowski Marcin Wolski Ewa Białołęcka Tomasz Kołodziejczak Andrzej Zimniak Konrad T. Lewandowski Włodzimierz Kalicki Piotr Goraj Maciej Żerdziński Iwona Żółtowska

„KOTY, stwierdził w końcu. KOTY SĄ MIŁE” miała rzec personifikacja śmierci, bohater Świata Dysku sir Terrego Pratchetta. Są miłe. Są tajemnicze, nigdy do końca nie ułożone i nieprzewidywalne, a przy tym uwodzicielskie, zwinne, szybkie i magiczne – generalizując, oczywiście. Nic dziwnego, że od lat inspirują twórców fantastyki do wplatania ich w swoje historie. Zebrano zatem trzynaście – wszak tylko tak przewrotna liczba pasowała do tych istot – kocich opowiadań w antologię, która przyciągać ma czytelnika czarnym futrzakiem umieszczonym na okładce i nazwiskiem Andrzeja Sapkowskiego. Czy warto sięgnąć po ten zbiór? Krótkie historie mają to do siebie, że są krótkie, co ma swoje plusy i minusy. Są świetnym wyborem, kiedy chcemy sięgnąć po coś na chwilę. I rzeczywiście, gdy tak o tym myślę, stwierdzam jedno – opowiadania są trochę jak koty. One też pozwalają nam się głaskać tylko przez określony czas i towarzyszyć sobie podczas swoich kocich podróży na własnych warunkach. „Trzynaście kotów” to zbiór treści bardzo różnych i dziwnych, a ich poziom jest także nierówny – od świetnego opowiadania Andrzeja Sapkowskiego „Złota dolina” w dość przewrotny sposób opisującego losy Alicji z Krainy Czarów, po naprawdę mierny jak na moje subiektywne gusta twór jakim jest „Ale kyno” Piotra Goraja (przepraszam). Reprezentują odmienne gatunki i sposoby pisania. Nie w sposób włożyć ich do jednego wora, tak jak nie w sposób ujarzmić gromady kocurów. Wszystkie łączy jednak (oprócz kotów oczywiście) świat metafizyczny – czy to reprezentowany przez motywy horroru, czy mistycyzm. Wypadałoby napisać – dobre, niedobre. Nie mogę. Z całą pewnością jednak stwierdzam, że opowiadania te są warte uwagi, choć nie dla każdego. Wiele z nich budzi swego rodzaju niepokój i cechuje dość mrocznym klimatem. Uderzają w nuty nostalgiczne, bardzo romantyczne, ale nierzadko smutne. Nie brak w nich brutalności – czy to dosłownej, czy w kontekście surowości świata. Zbiór ten z całą pewnością nie jest dla wrażliwców – uprzedzam, ostrzegam, odradzam. Kto nie zniesie opisów brutalnych morderstw i nieszczęścia – niech nie czyta. Kocie pazurki, choć urocze, potrafią drapać do krwi. Komu polecam? Tym, których powyższe motywy nie odstraszają, a którzy lubią fantastykę. Nie powiem, czy w antologii się zakochacie, na pewno jednak znajdziecie w niej coś dla siebie i niejeden tytuł skłoni was do refleksji nad naszym postępowaniem wobec zwierząt i siebie nawzajem, a także życiem – i tym kocim, i ludzkim.

Vejne

ocenił na74 lata temu

Oko Yrrhedesa

Andrzej Sapkowski

Mimo wielu uwag uważam że jest to niebywale ważna książka Sapka. Przede wszystkim pokazuje szerszej grupie słuchaczy czym są Gry typu RPG. Oczywiście, prezentowany system jest prosty, pełen błędów i braków ale daje ogląd tego na czym polega ten typ rozrywki. Poza tym - jak zwykle dobry styl pisarski. Jak dla mnie - manifest o RPGach bardziej niż właściwy system. Tym niemniej - polecam każdemu.

niemamycoczytać

ocenił na810 lat temu

Xavras Wyżryn

Jacek Dukaj

Uwielbiam twórczość Jacka Dukaja, mimo że ta pozycja ma już wiele lat, naprawdę przyjemnie się czyta. Aby ktoś mógł odnieść się do moich słów, poniżej lista sci-fi z moimi ocenami: Expansja - 9/10 Hyperion - 8,5/10 Lód - 8,5/10 Głębia - 8,4,/10 Projekt Hail Mary 8/10 Bobiverse -8/10

Grzegorz

ocenił na1011 miesięcy temu

Pieprzony los kataryniarza

Rafał Ziemkiewicz

Jeden z najlepszych cyberpunków jakie ostatnio wpadły mi w ręce. Bardzo fajny i ciekawy paszkwil na wolną Polskę, w której niby zmieniło się wszystko, ale jednocześnie zmieniło się bardzo niewiele. Kilka słów krytyki i refleksji nad tym jak wygląda codzienność i społeczeństwo. Czytanie tego w latach 90. musiało być świetnym doświadczeniem. I pod wieloma względami nadal takie jest - to nadal jest polski cyberpunk, przełożony na polskie realia. Nie mamy generycznego amerykańskiego świata bezprawia i beznadziei, tutaj świat jest znacznie bardziej zniuansowany, a jego problemy - bliższe czytelnikowi, zrozumiałe i realne. No i ma dużo ciekawsze opisy technologii niż standardowy cyberpunk. Już nawet sam tytułowy koncept Kataryniarzy zdradza, że autor stworzył tutaj coś subtelnie swojego i oryginalnego. Szkoda tylko że wiele zawartych w książce komentarzy społeczno-politycznych jest tak wycelowanych w problemy współczesne Ziemkiewiczowi, przez co nie wszystkie są dziś (przynajmniej dla mnie) aż tak czytelne. Z takim warsztatem, autor mógłby stworzyć świat o wiele ciekawszy niż Cyberpunk 2077. Mógłby to być naprawdę świetny pomnik polskiego cyberpunku. Naprawdę szkoda że nie ciągnął dalej tego uniwersum, albo że nie kontynuuje go dzisiaj. Czytałbym.

I3althazar

ocenił na76 miesięcy temu

Walc stulecia

Rafał Ziemkiewicz

Książka ciekawa, bo fantastyka miesza się tu z historią oraz polityką. Z tego tygla wyłania się świat niestety coraz bardziej podobny do tego, który widzimy za oknem. Pomimo tego, że książka powstała prawie trzy dekady temu, zaskakująco wpisuje się we współczesność. Jedyne, co mi przeszkadzało to terminy techniczne, komputerowe i sieciowe, które były na siłę spolszczone. Po prostu teraz nikt tak nie mówi i to wywoływało mały zgrzyt. Poza tym polecam!

Konpos

ocenił na71 miesiąc temu

Wiedźmin z Wielkiego Kijowa

Władimir Wasiliew

Dziwny eksperyment, ale o dziwo bardzo udany.Wiedźmin Geralt (oczywiście nie ten "nasz rodzimy", ale urodzony po wielu wiekach jego imiennik) w świecie, gdzie żyjącym zagrażają zdziczałe koparki, lokomotywy, a udomowione samochody marzą o nowym właścicielu... Odkładając bardzo żałuję, że nie ma więcej, bo te opowiadania mają w sobie całkiem pociągającą atmosferę.

Kluska

oceniła na62 lata temu

Strefa Mroku: Jedenastu Apostołów Grozy

Andrzej Pilipiuk Jacek Dukaj Jacek Piekara Andrzej Sapkowski Andrzej Ziemiański Rafał Ziemkiewicz Tomasz Pacyński Damian Kucharski Jerzy Rzymowski Michał Studniarek Grażyna Lasoń-Kochańska

Przeczytałam kilka lat temu, wtedy nawet mi się podobało. Jednakże, gdybym czytała te opowiadania, po raz pierwszy dzisiaj, raczej bym nikomu nie poleciła. Co mi się nie podoba najbardziej to fakt, że "Czarownice" Andrzej Ziemiański, z małymi modyfikacjami, zawarł również w swojej innej książce. Chociaż samo w sobie było interesujące.

Nie jest to aż tak złe jak wskazuje średnia ocena, która wydaje się mocno przesadzona. Czy to dlatego że Ruscy są w niej przedstawiani z ludzkiej strony? Nie wiem. No ale też nie jest to też bardzo dobre. Gubi się tam w pewnym momencie koncept a historyczne nawiązania są trochę na siłę, nie za specjalnie rozwinięte, ot tak żeby dać nawiązanie, ale takie na odpiedol.

Umo69

ocenił na67 miesięcy temu

Noteka 2015

Konrad T. Lewandowski

Przeczytałem to ponad ćwierć wieku temu, więc pamiętam tylko tytułowe opowiadanie - czytałem je już chyba z kilkanaście razy, pierwszy raz w czasopiśmie ("Nowa Fantastyka"?) jeszcze sporo czasu przed wydaniem całego zbioru. Generalnie, autor robi sobie jaja ze słabości tkwiących w sile i organizacji amerykańskich sił interwencyjnych. Akurat Polska w czymś "podskoczyła" USA i uparcie tkwiła w tym durnym grzechu. Zmusiło to dumnego szeryfa świata do dania klapsa "niepoprawnemu gówniarzowi". Opowiadanie napisane we wczesnych 90-tych, akcja toczy się w 2015-tym. "Noteka", to zachodnia wymowa nazwy naszej rzeki Noteć nad którą ma się stoczyć ostateczna bitwa. Nie będę spojlerował, ale słuchając ostatnio wykładu o Armii Nowego Wzoru, jako żywo stanęły mi przed oczami strategie użyte przez polskich generałów w tym opowiadaniu. Więc przeczytałem je ponownie dla przypomnienia. Cóż, humor i ironia (nie mówiąc o opisie stanu naszych sił zbrojnych) ciągle aktualne.

Vlad_P

ocenił na84 lata temu

Głos Boga

Jacek Sobota

Pomysł śmiały i obrazoburczy, wykonanie odrobinę nierówne. Należy docenić kunsztowną konstrukcję, kolejne opowiadania oraz zawarte w nich wątki przenikają się, zazębiają i wzajemnie dopełniają. Także budowa poszczególnych opowiadań bywa bardzo skomplikowana. Autor panuje nad tym wszystkim w niezawodny sposób. Zamieszcza wiele nawiązań religijnych, filozoficznych, literackich, podanych jednak w niełopatologiczny, w miarę przystępny sposób. Istotny plus książki to bogaty, pełen aluzji język. Czego mi zabrakło, to dopracowania fabularnego. J. Sobota rozpoczyna zwykle fabułę z wysokiego „C”, związując na wstępie niemal każdego opowiadania frapującą, często sensacyjną intrygę. W miarę zapełniania kolejnych stron traci jednak dla niej zainteresowanie i pod względem fabularnym kolejne teksty zawodzą zazwyczaj banalnym raczej zakończeniem. Nie spełniają rozbudzonych oczekiwań. Albo zabrakło pomysłów, albo też, co bardziej prawdopodobne, sensacyjnie zawiązywane fabuły Autor traktuje pretekstualnie, jako zachętę do podjęcia lektury oraz tło dla rozważań filozoficznych, etycznych, religijnych. Im dalej w tekst, tym rozważań więcej, fabuły mniej. Jak już wspomniałem, pod względem fabularnym zakończenia zwykle zawodzą.

Nefer

ocenił na93 lata temu

Xavras Wyżryn i inne fikcje narodowe

Jacek Dukaj

Moje drugie spotkanie z Dukajem. Jeszcze nie ostatnie :) Wyżryn i Golem (1 i 4 opowiadanie) bardzo dobre, trzymają w napięciu. Bardzo plastyczne opisy. 2 i 3 opowiadanie wolałabym przeczytać jako esej. Ogólnie wszystkie istotne dyskusje wydają się sztuczne i wymuszone. Teatralne przemowy.

CzytAga

oceniła na72 miesiące temu

Wir pamięci. Rozpad połowiczny. Mord założycielski

Edmund Wnuk-Lipiński

Trylogia zaczyna się trochę jak "Pamięć Absolutna", tyle że w całości osadzona na Ziemi. Drugi tom koncentruje się bardziej na ludziach pracujących dla reżimu Apostezjonu, przybliżając nam ich rozterki i schematy działania, co jest zaskakujące i ciekawe. Finał Trylogii zbiera z kolei na arenie wszystkich bohaterów tomów poprzednich. Jest to fajne doświadczenie, a świat i owi bohaterowie na tyle dobrze opisani, że aż się proszą o ekranizację. Nie jest to najambitniejsze socjologiczne SF jakie czytałem, ale za to wartka akcja i wielowymiarowe postacie dają najwięcej frajdy z czytania. Apostezjon jest znacznie bardziej bezpośrednią krytyką systemów socjalistycznych i totalitarnych, niż książki Zajdla. Z drugiej jednak strony, jest światem bardziej żywym, bardziej barwnym, który chyba łatwiej może trafić do czytelników, którzy PRL już nie pamiętają. Zajdel swoimi książkami przede wszystkim pouczał czytelników, a Wnuk-Lipiński zdołał zbudować naprawdę fajną, dramatyczną opowieść, do której chce się wracać. Solidna ekranizacja mogłaby ukazać ludziom jakim skarbem było polskie socjologiczne SF. I przy okazji - mogłaby odświeżyć to dzieło, bo wiele wątków i opisów relacji damsko-męskich źle się dziś czyta. Sugestia o mesjanizmie Iry też była dość karkołomna.

I3althazar

ocenił na87 miesięcy temu

Arcydzieła. Najlepsze opowiadania science fiction stulecia

Arthur C. Clarke Ray Bradbury Isaac Asimov Terry Bisson Ursula K. Le Guin Poul Anderson George R.R. Martin William Gibson Theodore Sturgeon John Crowley Frederik Pohl Harry Turtledove Orson Scott Card George Alec Effinger Robert Charles Wilson Larry Niven Michael Swanwick James Patrick Kelly Harlan Ellison

Wiele z tych opowiadań bardzo mi przypadło do gustu, lecz wymienię moich trzech faworytów - są to: "Dziewięć miliardów imion Boga" Arthura C. Clarke'a, "Niestały Księżyc" Larrego Nivena i "Piaseczniki" George'a R. R. Martina. Ta książka zawiera trzy podtytuły: "Złoty wiek", "Nowa fala" i "Pokolenie mediów" i z każdej z tych trzech grup opowiadań wybrałem te najwłaściwsze. Od zawsze fantastyka naukowa była moją zajawką, także zabranie się za tą pozycję okazało się dla mnie nie lada gratką. Jestem pod wrażeniem wyobraźni twórców fantastyki naukowej, jaką mają w swoich mózgach. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom science-fiction.

Dawid Burdelak

ocenił na91 miesiąc temu

Droga do science fiction. Od Heinleina do dzisiaj

Roger Zelazny Clifford D. Simak Robert Silverberg Fritz Leiber Ray Bradbury Robert A. Heinlein Joe Haldeman Isaac Asimov Samuel R. Delany Philip K. Dick Kurt Vonnegut Alfred Bester Ursula K. Le Guin Poul Anderson Hal Clement Harry Harrison Theodore Sturgeon John Brunner Frederik Pohl Philip José Farmer J.G. Ballard Gordon R. Dickson Larry Niven Robert Sheckley Cordwainer Smith William Tenn Harlan Ellison Norman Spinrad

W Polsce wydana w 1987, jeszcze za czasów PRL. Przeczytałem ją w 2015 i powiem, że mimo prawie 30 lat od wydania nic nie straciła ze swojej świeżości. Antologia prawie idealna poza paroma drobnostkami typu, że komuś może być za długa i co prawda było trochę naleciałości z tamtego okresu czyli wstawki prl-owskie, ale na szczescie ich było mało. Chyba bez tego ciężko byłoby ją wydać w Polsce. Co do samej lektury to znajdujemy w niej prawie same rodzynki począwszy od lat 40tych a kończąc na latach 70-tych. Jest to zręcznie poukładane. Każde opowiadanie jest poprzedzone krótkim wstępem, i tego mi brakuje w obecnych antologiach, chociaż tak było w "Rakietowe szlaki". Mimo, że część opowiadań już kiedyś przeczytałem, wspominam tą lekturę bardzo dobrze.

Kerszi

ocenił na1010 lat temu

Inquisitor. Zemsta Tezcatlipoki oraz inne opowieści

Jacek Inglot

Książka fajnie oddaje klimat lat 90., brzmią w niej tez echa tego co wówczas czytaliśmy i oglądaliśmy, gdy czytam ją teraz zaraz przypominają mi się i "Słodko-gorzki" i "Sara", tamta muzyka, moda, filmy i gry. To co dla mnie jest tu zaletą, dla innego czytelnika może być wadą - "Inquisitor" jest w intrydze, pomysłach, postaciach straszliwie już niedzisiejszy. Mi się to akurat podoba bo widzę w tym dodatkowy, choć nieplanowany, walor narracyjny.

Corvus

ocenił na101 rok temu

Cytaty z książki Co większe muchy

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Co większe muchy