Nadzorować i karać. Narodziny więzienia

Fatalny język - przeintelektualizowanie insza duże nadęcie Francuza. Może być - ale rozczarowanie

Fatalny język - przeintelektualizowanie insza duże nadęcie Francuza. Może być - ale rozczarowanie

Smakowita, choć okrutna lektura. Pozorny chaos różnych przeplatających się wątków z czasem nabiera sensu i skłania do refleksji o tym, jak w przeszłości rozwiązywano trudny problem instytucjonalnego karania.

Smakowita, choć okrutna lektura. Pozorny chaos różnych przeplatających się wątków z czasem nabiera sensu i skłania do refleksji o tym, jak w przeszłości rozwiązywano trudny problem instytucjonalnego karania.

Język toporny, treść rewelacyjna. Wizja wydobywająca się z książki, czyli wszechobecna kontrola społeczeństwa oraz przesunięcie punktu nacisku kontroli z ciała na duszę (Nie ciało - więzienie duszy, ale dusza - więzienie ciała) są wynikami mrocznymi, tajemnymi, chętnymi do odrzucenia.

Nie znam się zupełnie na historii, więc nie mogę skrytykować, lub zaakceptować samej pracy Foucalt'a i czy wykonał ją rzeletnie. Nie mniej jednak pokazał mi Foucalt inny świat poprzez historię. Foucalt bardzo zręcznie poprzez bycie historykiem jest i tak filozofem, a jego studium historyczne wręcz śmierdzi wnioskami o charakterze ogólnym. Nie jest to tylko nauka faktów - rodzi się z tego całościowy ogląd, na który jakoś trzeba odpowiedzieć.

Język toporny, treść rewelacyjna. Wizja wydobywająca się z książki, czyli wszechobecna kontrola społeczeństwa oraz przesunięcie punktu nacisku kontroli z ciała na duszę (Nie ciało - więzienie duszy, ale dusza - więzienie ciała) są wynikami mrocznymi, tajemnymi, chętnymi do odrzucenia.

Nie znam się zupełnie na historii, więc nie mogę skrytykować, lub zaakceptować samej...

Książka o tym, że społeczeństwo jest więzieniem. Gdzieś na przełomie XVIII i XIX wieku dawna koncepcja władzy uosobionej przez potężnego i cieleśnie karającego władcę rozdrobniła się i rozproszyła na wszechobecne kontrolujące mechanizmy, które traktując jednostkę jako przedmiot badania i formacji, prawdziwie wyindywidualizowały ją z rozentuzjazmowanego tłumu. Tak dopiero - mówi Foucault - sfabrykowano duszę.

Myśl jakoś tam inspirująca, choć ponura i cyniczna. Książka niewątpliwie ważna, bo wpływowa w świecie humanistyki. Napisana jednak strasznie, i nie chodzi nawet o dęty styl pełen słów o pokrętnej etymologii (zresztą sam tłumacz w posłowiu przyznaje, że Foucault pisał potwornie),ale o niezmierną rozwlekłość i wielokrotne, czasem niemal dosłowne powtarzanie tych samych myśli. Jak gdyby Foucault stwierdził "Lepiej powiedzieć kilka razy niezrozumiale niż raz a dobrze".

Książka o tym, że społeczeństwo jest więzieniem. Gdzieś na przełomie XVIII i XIX wieku dawna koncepcja władzy uosobionej przez potężnego i cieleśnie karającego władcę rozdrobniła się i rozproszyła na wszechobecne kontrolujące mechanizmy, które traktując jednostkę jako przedmiot badania i formacji, prawdziwie wyindywidualizowały ją z rozentuzjazmowanego tłumu. Tak dopiero -...

we fragmentach, do ponownego odczytania.

must have każdego humanisty.

we fragmentach, do ponownego odczytania.

must have każdego humanisty.

Postmodernistyczny bełkot i materiał na 30 stronnicowy esej rozwleczony do pełnowymiarowej publikacji, zbudowanej ze sformułowań nie tyle służących zrozumieniu tematu i jego naświetlaniu co popisom autora.

Postmodernistyczny bełkot i materiał na 30 stronnicowy esej rozwleczony do pełnowymiarowej publikacji, zbudowanej ze sformułowań nie tyle służących zrozumieniu tematu i jego naświetlaniu co popisom autora.

"Nadzorować i karać" to klasyka współczesnej humanistyki, znacznie popularniejsza (w porównaniu do Polski) w państwach takich jak USA, Francja, Niemcy. Właściwie jedyne do czego mogę się przyczepić w tej książce, to dość toporny, typowy dla strukturalistów żargon, który tłumacz wiernie oddał. Bardzo niewiele fragmentów, głównie na końcu lektury, zawiera lewicowe poglądy Foucaulta na dzisiejsze systemy kontroli i kary w państwach, co z całej treści najgorzej się zestarzało. A tak to wzorcowa monografia na temat, który był poza zasięgiem większości historyków przed Foucaultem, czyli opis przemian przede wszystkim systemu więziennictwa na tzw. bardziej humanitarny model, który autor bezlitośnie obnaża.

"Nadzorować i karać" to klasyka współczesnej humanistyki, znacznie popularniejsza (w porównaniu do Polski) w państwach takich jak USA, Francja, Niemcy. Właściwie jedyne do czego mogę się przyczepić w tej książce, to dość toporny, typowy dla strukturalistów żargon, który tłumacz wiernie oddał. Bardzo niewiele fragmentów, głównie na końcu lektury, zawiera lewicowe poglądy...

Tytuł bardzo szumny i temat dość nietuzinkowy. Treść bardzo trudna, wręcz akademicka - dla znawców tematu. Autor formułuje zdania z dużą zawiłością, co jest trudne w odbiorze i sukcesywnie odłącza mózg, co powoduje czytanie "oczami".

Tytuł bardzo szumny i temat dość nietuzinkowy. Treść bardzo trudna, wręcz akademicka - dla znawców tematu. Autor formułuje zdania z dużą zawiłością, co jest trudne w odbiorze i sukcesywnie odłącza mózg, co powoduje czytanie "oczami".

To jest jedna z tych książek, gdzie czytanie sprawia ból, a zrozumienie treści wielką radość. Przeczytałem ją co najmniej trzy razy i za każdym razem męczyłem się i jednocześnie byłem pod wrażeniem analizy Foucaulta.
Trudno napisać źle o tej książce jeśli chodzi o walory merytoryczne. Jest niesamowita i kompletna. Prowadzi od kaźni po więzienie dodając do tego analizę i zrozumienie tych przemian.
Jedynym minusem jest bardzo toporny język (lub tłumaczenie) - wielopoziomowy ze zdaniami wielokrotnie złożonymi, które przy chwili nieuwagi sprowadzają na manowce.
Dla osób zajmujących się więziennictwem lub kryminalistyką a bardziej nawet penologią to jest prawdziwa biblia.

To jest jedna z tych książek, gdzie czytanie sprawia ból, a zrozumienie treści wielką radość. Przeczytałem ją co najmniej trzy razy i za każdym razem męczyłem się i jednocześnie byłem pod wrażeniem analizy Foucaulta.
Trudno napisać źle o tej książce jeśli chodzi o walory merytoryczne. Jest niesamowita i kompletna. Prowadzi od kaźni po więzienie dodając do tego analizę i...

Świat jako więzienie, nadawanie tożsamości jako ujarzmianie ciał ludzkich w celu ich eksploatacji. Przełomowa książka.

Świat jako więzienie, nadawanie tożsamości jako ujarzmianie ciał ludzkich w celu ich eksploatacji. Przełomowa książka.