Rozmowy z Bogiem. Księga trzecia

Całość zaczyna się robić coraz bardziej dziwaczna. Na przestrzeni trzech tomów można zauważyć mnóstwo domorosłej "mądrości" której głoszenie nic szkodzi, bo nie jest sprawdzalna. Za to unika odpowiedzi na pytania, które później wiązałyby się z weryfikacją w czasie.
W trzecim tomie jest sporo o czakrach, gadaniu o śnie - jakoby jest to przerwa dla duszy, aby mogła odpocząć od przebywania w ciele. Twierdzenie, że noworodki śpią dużo, bo nowoprzybyła dusza, musi często uciekać z ciała na wolność, bo nie jest jeszcze przyzwyczajona do przebywania w ciele... Sami oceńcie, na ile to prawdziwe.

Całość zaczyna się robić coraz bardziej dziwaczna. Na przestrzeni trzech tomów można zauważyć mnóstwo domorosłej "mądrości" której głoszenie nic szkodzi, bo nie jest sprawdzalna. Za to unika odpowiedzi na pytania, które później wiązałyby się z weryfikacją w czasie.
W trzecim tomie jest sporo o czakrach, gadaniu o śnie - jakoby jest to przerwa dla duszy, aby mogła odpocząć...

Mam mieszane uczucia (w sumie sam autor na koniec pisze, że to dobrze, jeśli nie przyjmie się w całości jego książki). Część rzeczy składa się w pewną całość jak klocki lego, np. to jak zapomnieliśmy kim jesteśmy i co robimy a nasz rozwój to swoiste przypominanie sobie tego, jak blisko Boga jesteśmy.

Potem wkradają się błędy, nazwijmy je logiczne, lub techniczne, bo np. Lasy amazońskie, choć nazywane płucami ziemi, nie przetwarzają tyle dwutlenku węgla w tlen, co drzewa na etapie wzrostu i rozwoju (co tłumaczy choćby w programach Tomasz Rożek). Może to tylko niuans, może kwestia tłumaczenia… jednocześnie w pierwszym tomie była mowa , aby nie ufać „świętym księgom” a potem Bóg wspiera się cytatami z Pisma Świętego.

Bóg mimo wszystko negatywnie wypowiada się o paleniu papierosów - czego nie robią wysokorozwinięte istoty - ale podawane za przykład plemiona Indian, owszem były blisko natury, nie niszczyły jej w takim stopniu, ale przecież paliły nie tylko totoń …

Dodatkowo nie pasuje mi, że w gruncie rzeczy nie ma zła i to co nas spotyka jest po coś, wszystko jest potrzebne ( może nawet umówione) a jednak w książce da się wyczuć krytykę ludzkich działań, które prowadzą do zagłady (czy to coś złego w takim razie, czy tak ma być?).

Czy to rozmowa z Bogiem, czy z samym sobą - wg mnie to drugorzędna sprawa. Mimo wszystko warto taki dialog przeprowadzić w swoim wnętrzu, bo jak się nie zgodzić, że właśnie tam znajdziemy najcenniejsze odpowiedzi ?

Mam mieszane uczucia (w sumie sam autor na koniec pisze, że to dobrze, jeśli nie przyjmie się w całości jego książki). Część rzeczy składa się w pewną całość jak klocki lego, np. to jak zapomnieliśmy kim jesteśmy i co robimy a nasz rozwój to swoiste przypominanie sobie tego, jak blisko Boga jesteśmy.

Potem wkradają się błędy, nazwijmy je logiczne, lub techniczne, bo np....

Z pewnością jest to najtrudniejsza w odbiorze część. Nie polecam czytać jej jeżeli nie znasz dwóch pierwszych części. Może Ci być trudno. Ponownie mamy tutaj te same tematy przewodnie, za co chwała autorowi. Pojawia się kilka świeżynek, np tematy obcych cywilizacji oraz śmierci. Wiadomo, że po książki tego pokroju sięgają ludzie z pewnej grupy czytelniczej i wierzę, że oni wiedzą co w trawie piszczy.

Z pewnością jest to najtrudniejsza w odbiorze część. Nie polecam czytać jej jeżeli nie znasz dwóch pierwszych części. Może Ci być trudno. Ponownie mamy tutaj te same tematy przewodnie, za co chwała autorowi. Pojawia się kilka świeżynek, np tematy obcych cywilizacji oraz śmierci. Wiadomo, że po książki tego pokroju sięgają ludzie z pewnej grupy czytelniczej i wierzę, że oni...

Za mało o zaświatach.skąpo wręcz.
Z tych trzech książek jakby powyciągać wątki.które sie tematycznie przeplatają i zlozyć to w jedną .z rodziałami odnoszacymi sie do danych zagadnień.wtedy by lepiej sie czytało.

Za mało o zaświatach.skąpo wręcz.
Z tych trzech książek jakby powyciągać wątki.które sie tematycznie przeplatają i zlozyć to w jedną .z rodziałami odnoszacymi sie do danych zagadnień.wtedy by lepiej sie czytało.

Rzadko kiedy oceniam książki na 10tke. Seria "RzB" na pewno na to zasługuję. Do Donalda Walscha powracałem nawet i po wielu latach.

Rzadko kiedy oceniam książki na 10tke. Seria "RzB" na pewno na to zasługuję. Do Donalda Walscha powracałem nawet i po wielu latach.

Warto przeczytać, wręcz należy.

Warto przeczytać, wręcz należy.

Czasami mam wrażenie że autor nie słucha tego co Bóg mówi, no ale cóż powtórki czasem są ważne by lepiej "osiadło" :)

Czasami mam wrażenie że autor nie słucha tego co Bóg mówi, no ale cóż powtórki czasem są ważne by lepiej "osiadło" :)

Świetna książka :) Polecam przeczytać każdemu katolikowi w tym kraju :)

Świetna książka :) Polecam przeczytać każdemu katolikowi w tym kraju :)

W ostatniej części Bóg pogłębia zagadnienia zawarte w poprzednich tomach trylogii. W sposób bardzo prosty, potocznym językiem wyjaśnia podstawowe pojęcia z fizyki kwantowej takie jak nieskończone pole energetyczne, splątanie i czwarty wymiar. Nie zabrakło także praktycznych porad dotyczących zmiany swojego życia na bliższe temu jakie chcielibyśmy prowadzić oraz wizji tego jak wygląda życie na planetach, na których mieszkają same oświecone istoty. Przytoczone zostały również tytuły książek, które bardziej rozwijają poruszone tutaj kwestie. Całość, jak zwykle dopełniona dużą dawką dobrego humoru i dobrodusznej miłości Bożej. Przesłanie pozostało oczywiście niezmienne: wszyscy jesteśmy częścią jednego Boga, nieograniczonymi kreatorami, żyjmy więc zgodnie z tym kim chcemy być w istocie, zgodnie ze swoją Najwyższą Jaźnią.

W ostatniej części Bóg pogłębia zagadnienia zawarte w poprzednich tomach trylogii. W sposób bardzo prosty, potocznym językiem wyjaśnia podstawowe pojęcia z fizyki kwantowej takie jak nieskończone pole energetyczne, splątanie i czwarty wymiar. Nie zabrakło także praktycznych porad dotyczących zmiany swojego życia na bliższe temu jakie chcielibyśmy prowadzić oraz wizji tego...

Dziękuję.

Dziękuję.