Hiszpańska romanca

był kiedyś w polskiej literaturze gatunek powieści historyczno-przygodowo-edukacyjnych. I przez jakieś 150 lat święcił triumfy. Tak począwszy od Kraszewskiego, mniej więcej. A kiedy ta rzeka wyschła? No właśnie, Popławska i jej późne produkcje to ostatnie krople tej rzeki, która wtedy była już tylko ledwo cieknącym strumykiem – lata 90te XX wieku. Teraz już jej nie ma.

Ale ale, zakrzyknie ktoś z Państwa. Jak to wyschła, a Krajewski, a Wroński, a Jaszczuk, a Dutka, a Karbownik, przeciez oni produkują całe serie powieści historycznych? No tak, historycznych. Powiedzmy, historyczno-przygodowych. Ale nie historyczno-przygodowo-edukacyjnych.

Czy to Krajewski (żeby wymienić autora z ambicjami literackimi) czy to Karbownik (żeby wymienić autora bez jakichkolwiek pretensji literackich) nie mają żadnych wychowawczych zamiarów. Podejrzewam nawet, że posądzenie o takie przyjęliby z oburzeniem, jako próbę zaklasyfikowania ich do kategorii manipulatorów, piorących mózgi swoim czytelnikom. Ja? Ja niczego nie narzucam, ja tylko poszerzam horyzonty, ja tylko stymuluję refleksję – zapewne odpowiedziałby taki współczesny autor.

A pani Popławska nie. Patriotyzm, wierność, lojalność, uczciwość, poświęcenie, miłość, rodzina, Bóg – jak najbardziej, od Kraszewskiego przez Sienkiewicza i Gołubiewa po... Popławską. Siedemdziesięcioletnia pani romanistka na emeryturze miała jeszcze dość pary, żeby z tych surowców lepić powieści. Chyba jako jedna z ostatnich. Potem to już był obciach. Dziś nawet taki Dutka, kiedy umieszcza w swoich powieściach dzielnych homoseksualistów, bojowników antyfaszystów, waleczne feministki itd itp to czuć tu brak autentyzmu, cwaniak po prostu wie skąd wiatr wieje i zapewnia sobie medialną klakę, po cichu licząc na jakąś postępową nagrodę, ale autentycznych ambicji wychowawczych to tu chyba nie ma.

Takie refleksje mnie naszły, kiedy czytałem tą powieść, więc dokończyłem ją z sentymentem. Zwłaszcza, że nie było trudno, dzieje się szybko i dużo, proporcja spraw sercowych dla dziewczyn i wojennych dla chłopaków sprawnie dobrana, rzecz pisana dla czytelnika nie dla autora (który nie popisuje się jaki to on jest literat),hiszpańskie didaskalia dość profesjonalnie dobrane (w końcu autorka to też iberystka i tłumaczka),aczkolwiek na okresie napoleońskim niezbyt się znam i nie wiem, co tam może być za bardzo zaokrąglone. A nawet jak jest, to przyznajmy autorce licentia poetica.

był kiedyś w polskiej literaturze gatunek powieści historyczno-przygodowo-edukacyjnych. I przez jakieś 150 lat święcił triumfy. Tak począwszy od Kraszewskiego, mniej więcej. A kiedy ta rzeka wyschła? No właśnie, Popławska i jej późne produkcje to ostatnie krople tej rzeki, która wtedy była już tylko ledwo cieknącym strumykiem – lata 90te XX wieku. Teraz już jej nie ma.

Ale...

Kolejna powieść historyczna Haliny Popławskiej przenosi nas w pierwszą połowę XIX wieku najpierw do Hiszpanii po inwazji napoleońskiej, następnie do Polski po powstaniu listopadowym. Oba kraje łączy i jednocześnie dzieli zakazana miłość żołnierza armii francuskiej i pięknej Hiszpanki. Owocem tego uczucia jest Trini, która po śmierci matki najpierw pozostaje z dziadkami, potem z wujostwem, traktowana jak bękart - z odrazą i lekceważeniem, upokorzona całą winę przypisuje ojcu i jej nienawiść do niego potęguje.
Smutna i samotna dziewczyna zaprzyjaźnia się z zakonnikiem, który jako jedyny traktuje ją życzliwie. Wkrótce jednak ta przyjaźń wali się, bo nagle okazuje się, że ojciec Hieronim jest przeklętym Polakiem.
Pisarka podzieliła powieść na dwie części:
1. Pod świetlistym niebem Hiszpanii
2. Pod chmurnym niebem Rzeczpospolitej
Ogromny nacisk położyła na historię, jej istotę i znaczenie. W pierwszej części przeszłość Hiszpanii przybliża dziewczynie ojciec Hieronim, w drugiej już sama Trini opisuje polskiej rodzinie malowniczą egzotykę swojej ojczyzny.

Kolejna powieść historyczna Haliny Popławskiej przenosi nas w pierwszą połowę XIX wieku najpierw do Hiszpanii po inwazji napoleońskiej, następnie do Polski po powstaniu listopadowym. Oba kraje łączy i jednocześnie dzieli zakazana miłość żołnierza armii francuskiej i pięknej Hiszpanki. Owocem tego uczucia jest Trini, która po śmierci matki najpierw pozostaje z dziadkami,...

Bardzo dawno czytałam tę książkę, ale mam do niej sentyment i mile ją wspominam.
Bohaterowie interesujący, losy ciekawe. Fabuła nie zanudza.
Bardzo dobra na spokojny wieczór, aby się zrelaksować i na chwilę znaleźć się w innych czasach.
Polecam.

Bardzo dawno czytałam tę książkę, ale mam do niej sentyment i mile ją wspominam.
Bohaterowie interesujący, losy ciekawe. Fabuła nie zanudza.
Bardzo dobra na spokojny wieczór, aby się zrelaksować i na chwilę znaleźć się w innych czasach.
Polecam.

Książki Haliny Popławskiej,to książki, które przypominają mi moje naście lat, i te do których wciąż wracam. Autorka warta poznania, którą czyta się jednym tchem...

Książki Haliny Popławskiej,to książki, które przypominają mi moje naście lat, i te do których wciąż wracam. Autorka warta poznania, którą czyta się jednym tchem...

Co do książki mam nieco mieszane uczucia. Z jednej strony bardzo ciekawa historia. Nieszablonowa. Wszystko toczy się swoim, niezwykłym tempem, a akcja potrafi od czasu do czasu zaskoczyć. Na końcu poczułam prawdziwy niedosyt. Chciałabym znacznie więcej.
"Zabicie" dwójki bohaterów, których polubiłam, którzy mnie intrygowali i którzy mogliby jeszcze wiele wnieść do powieści, uznałam za zwyczajną bezduszność ;).
Za to jest happy end, co mnie bardzo cieszy, i to świetnie napisany. Zabrakło jednak perypetii miłosnych. Mnie nie wystarcza przeczytanie, że widywali się codziennie przez tydzień/miesiąc/rok i w tym czasie się sobie przyglądali. Nie muszą robić niczego szczególnego, ale odrobina dobrego napięcia nigdy nie jest zła.
Z powieści dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy, o których wcześniej nie miałam pojęcia. I to było fajne, ale... Wywody historyczne i historyczno-literackie spowalniają akcję. Osobiście jestem zwolenniczką przemycania informacji. Hurtowe wtłaczanie akceptuję z uśmiechem na ustach tylko wówczas, jeśli to ja jestem osobą wtłaczającą (moi biedni uczniowie ;)).
Tak więc momentami bywałam "wessana" w książkę tak, że nie potrafiłam się od niej oderwać, ale bywały też i chwile, kiedy bez żalu odkładałam ją na bok. Ogólnie rzecz ujmując powieść jest godna polecenia.

Co do książki mam nieco mieszane uczucia. Z jednej strony bardzo ciekawa historia. Nieszablonowa. Wszystko toczy się swoim, niezwykłym tempem, a akcja potrafi od czasu do czasu zaskoczyć. Na końcu poczułam prawdziwy niedosyt. Chciałabym znacznie więcej.
"Zabicie" dwójki bohaterów, których polubiłam, którzy mnie intrygowali i którzy mogliby jeszcze wiele wnieść do powieści,...

fajna książka przygodowa

fajna książka przygodowa

Miła lektura, ciekawie w losy bohaterów wpleciona prawdziwa historia. Dobra rozrywka mimochodem dostarczająca sporo wiedzy.

Miła lektura, ciekawie w losy bohaterów wpleciona prawdziwa historia. Dobra rozrywka mimochodem dostarczająca sporo wiedzy.

Książka ciekawa jeśli lubi się czasy napoleońskie. Zresztą ja lubię książki tej autorki historia i roman fajne połączenie.

Książka ciekawa jeśli lubi się czasy napoleońskie. Zresztą ja lubię książki tej autorki historia i roman fajne połączenie.