Mefisto

Książka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, albo i nie.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!

Książka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, albo i nie.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!

„Niech sobie stoi, ten wielki człowiek, pośrodku swego w najwyższym stopniu podejrzanego Olimpu. Któż się tam dookoła tłoczy? A to dopiero piękne zgromadzenie bogów! Urocza grupa groteskowych i niebezpiecznych typów, przed którymi opuszczony przez Boga lud wije się w delirium uwielbienia. Ukochany fuhrer skrzyżował ramiona, schylił złośliwe czoło, a jego ślepy, okrutny otępiały wzrok biegnie ponad tłumami, które klęcząc z jego stóp, szepczą pacierze. (…)
Któż to taki? Aktor? Wiadomo, że wielcy panowie mają słabość do komediantów. Stąpa skromnie, ale stanowczymi krokami ku przednim szeregom. Musicie przyznać: nieźle wygląda w tym towarzystwie, ma taką samą fałszywa godność, taką samą histeryczną energię, taki sam bije z niego próżny cynizm i tania demoniczność.” (s. 238.)

Klaus Mann, Mefisto, przekł. J. Dmochowska, PIW, Warszawa 1983.

Przed lekturą tekstu, warto wiedzieć:
Klaus Mann:
• najstarszy syn Tomasza Manna;
• opuścił Niemcy w 1933 r. po dojściu Hitlera do władzy;
• na emigracji walczył z faszyzmem (głównie atakował Trzecią Rzeszę).
Klaus Mann:
• autor powieści Mefisto - powieści z kluczem, napisanej w 2-3 roku emigracji, wyd. w 1936 r.;
• chciał napisać powieść społeczną, jak przeczytamy w Posłowiu M. Wydmucha (Warszawa 1982),wyszła ostra krytyka reżimu (autor znał ludzi mających bliskie kontakty z dostojnikami Trzeciej Rzeszy);
• powieść zyskała szybki rozgłos (pod zmienionymi nazwiskami kryli się ludzie znani autorowi);
• główny bohater utożsamiany z Gustafem Grundgensem (pełnił m. in. funkcję intendenta Preussische Staatstheater w Berlinie, placówki podlegającej Goringowi.

To na co zwracał uwagę sam autor,
to fakt, że powieść
nie jest tylko o jednym konkretnym człowieku (Hofgenie),
ale odsłania problem natury moralnej.

Z pozoru służąc sztuce, artysta służy władzy.

Przykłady takich karier widziała Trzecia Rzesza,
widziały kraje w czasach zniewolenia.

W powieści K. Manna:
ważny jest bohater,
ważny jest kontekst,
ważna jest narracja.

Nawet bez klucza trafia do Czytelnika!
10/10

*w 1981 r. powstał film Istvana Szabo „Mefisto” ,
z wyjątkową rolą Klausa Marii Brandauera,
film nagrodzony w Cannes,
zdobył też Oskara za najlepszy film nieanglojęzyczny;
** w filmie (polski akcent) zagrała Krystyna Janda.

„Niech sobie stoi, ten wielki człowiek, pośrodku swego w najwyższym stopniu podejrzanego Olimpu. Któż się tam dookoła tłoczy? A to dopiero piękne zgromadzenie bogów! Urocza grupa groteskowych i niebezpiecznych typów, przed którymi opuszczony przez Boga lud wije się w delirium uwielbienia. Ukochany fuhrer skrzyżował ramiona, schylił złośliwe czoło, a jego ślepy, okrutny...

Dość późno odkrywam uroki niemieckiej literatury i kinematografii i znajduje tam mnóstwo rzeczy wartych uwagi i trafiających w mój gust. Gdy jest się synem takiego giganta literatury jak Tomasz Mann ("Czarodziejska Góra" to jedna z najlepszych książek jakie przeczytałem w życiu) trzeba odziedziczyć jakiś talent. Niezwykle ciekawa fabuła i historia hamburskiego aktora, który był idącym po celu konformistą, dopasowującym się do okoliczności, robiącego wszystko dla kariery. Myślę, że ta postać miała symbolizować postawę wielu Niemców, których nie stać było na sprzeciw gdy naziści przejmowali władzę w kraju. Bohater miał skłonności sado-masochistyczne, był impotentem, bolszewikiem z przekonania. spotykał się z czarnoskórą kobietą. Jednak gdy przez splot okoliczności zyskał pozycję w aparacie nazistowskim , to płynnie wyrzekł się swoich poglądów i przekonań, zrezygnował z niewygodnych znajomości. Było kilka wątków pobocznych i ciekawych postaci na drugim planie. Spodobała mi się też ta teatralna otoczka, ale był to tylko punkt wyjścia dla ukazania postaw ludzkich. Studium moralnej destrukcji to właściwe podsumowanie tej świetnej powieści. Warto też przeczytać posłowie, poznać genezę powstania książki, to jest równie interesujące jak sama powieść. Klaus Mann popełnił samobójstwo w wieku 40 lat, a "Mefisto" przez kilkadziesiąt lat był blokowany w RFN.

Dość późno odkrywam uroki niemieckiej literatury i kinematografii i znajduje tam mnóstwo rzeczy wartych uwagi i trafiających w mój gust. Gdy jest się synem takiego giganta literatury jak Tomasz Mann ("Czarodziejska Góra" to jedna z najlepszych książek jakie przeczytałem w życiu) trzeba odziedziczyć jakiś talent. Niezwykle ciekawa fabuła i historia hamburskiego aktora, który...

Pisarz jest mistrzem wyrażania w sposób zawoalowany rzeczy, o których mógł pisać wprost, ale nie dałby wówczas wyrazu swojego kunsztu. Prostytucja, impotencja, stosunki sado-masochistyczne są obecne w powieści, chociaż nie są tematem głównym. Jest to opowieść o człowieku, który przede wszystkim myśli o sobie, jest pozbawiony wszelkich skrupułów i sumienia.

Pisarz jest mistrzem wyrażania w sposób zawoalowany rzeczy, o których mógł pisać wprost, ale nie dałby wówczas wyrazu swojego kunsztu. Prostytucja, impotencja, stosunki sado-masochistyczne są obecne w powieści, chociaż nie są tematem głównym. Jest to opowieść o człowieku, który przede wszystkim myśli o sobie, jest pozbawiony wszelkich skrupułów i sumienia.

Książka dla czytelników, którzy lubią rozważać postępowanie bohaterów. Mamy tu do czynienia z ciekawym studium przypadku przemiany wewnętrznej bohatera oraz różnymi spojrzeniami, na dane zagadnienie. Zdecydowanie jest to książka która pozostaje w człowieku, po jej przeczytaniu.

Książka dla czytelników, którzy lubią rozważać postępowanie bohaterów. Mamy tu do czynienia z ciekawym studium przypadku przemiany wewnętrznej bohatera oraz różnymi spojrzeniami, na dane zagadnienie. Zdecydowanie jest to książka która pozostaje w człowieku, po jej przeczytaniu.

Jedna z lepszych książek, jakie miałam ostatnio okazję przeczytać. Znakomicie poprowadzona i opowiedziana historia zakompleksionego aktora z aspiracjami, który wykorzystuje nadające się okazje (lub sam prowokuje różne wydarzenia),by piąć się wyżej, a przy okazji "nie wypaść z obiegu". K. Mann z niezwykłą skrupulatnością opowiedział tę historię, dbając o dokładny opis realiów Niemiec w latach 30. XX w., charakterystykę postaci przewijających się w blizszym i dalszym planie, znakomicie też sportretował głównego bohatera, ukazując jego skomplikowane wnętrze. Całość bardzo dobrze i szybko się czyta, bo książka jest napisana pięknym, plastycznym językiem.

Jedna z lepszych książek, jakie miałam ostatnio okazję przeczytać. Znakomicie poprowadzona i opowiedziana historia zakompleksionego aktora z aspiracjami, który wykorzystuje nadające się okazje (lub sam prowokuje różne wydarzenia),by piąć się wyżej, a przy okazji "nie wypaść z obiegu". K. Mann z niezwykłą skrupulatnością opowiedział tę historię, dbając o dokładny opis...

Historia o ambicji, komplekach i zbiegach okoliczności, które doprowadziły aktora teatralnego do zaprzedania się reżimowi Trzeciej Rzeszy. Książka bardzo aktualna i aktualna pozostanie tak długo, jak długo istnieć będzie problem wyboru między zasadami moralnymi a ambicją.

Historia o ambicji, komplekach i zbiegach okoliczności, które doprowadziły aktora teatralnego do zaprzedania się reżimowi Trzeciej Rzeszy. Książka bardzo aktualna i aktualna pozostanie tak długo, jak długo istnieć będzie problem wyboru między zasadami moralnymi a ambicją.

Poznałem człowieka o sposobie bycia i działania jak Hendrik Höfgen. I przez tę książkę zobaczyłem jak bardzo jest nieszczęśliwy.

Poznałem człowieka o sposobie bycia i działania jak Hendrik Höfgen. I przez tę książkę zobaczyłem jak bardzo jest nieszczęśliwy.

Poruszana w książce problematyka jest bardzo interesująca, ale niestety autor zepsuł bardzo dobry pomysł kiepskim stylem i niepotrzebnymi (wręcz natrętnymi) wyjaśnieniami, które sprawiają wrażenie, że autor uważa czytelnika za idiotę.

Poruszana w książce problematyka jest bardzo interesująca, ale niestety autor zepsuł bardzo dobry pomysł kiepskim stylem i niepotrzebnymi (wręcz natrętnymi) wyjaśnieniami, które sprawiają wrażenie, że autor uważa czytelnika za idiotę.

Film jest bardzo wierną adaptacją, dlatego kiedy przeczytałem książkę odczułem niedosyt, gdyż spodziewałem się, że będzie tam rozbudowana fabuła z filmu. Co oczywiście nie umniejsza wartości opowiadanej historii, zastanawiam się tylko czy przy ponownym obcowaniu z tym tematem nie ograniczyć się do filmy wyłącznie.

Film jest bardzo wierną adaptacją, dlatego kiedy przeczytałem książkę odczułem niedosyt, gdyż spodziewałem się, że będzie tam rozbudowana fabuła z filmu. Co oczywiście nie umniejsza wartości opowiadanej historii, zastanawiam się tylko czy przy ponownym obcowaniu z tym tematem nie ograniczyć się do filmy wyłącznie.