The Restaurant of Lost Recipes

Sztuczne, nieciekawe rozmowy bohaterów odwiedzających jadłodajnię, w której nigdy nie ma nikogo poza kucharzem i jego córka. Autor serwuje nam parę zupełnie identycznych historii, ktore różnią się nazwą potrawy. Ubogie opisy miejsc, postaci. Nazwy potraw i zwyczajów są tak odlegle od naszych, że zaczytywanie się w tej grafomanii moze byc frajdą tylko dla ludzi z tamtego kręgu kulturowego, do tego zafiksowanych na fetyszu kulinarnym. Liczylem na opowiesci o ludziach, na marginesie ktorych będą kulinaria. A czytamy o ryżu, i gdzues tam w tle są ludzie.

Sztuczne, nieciekawe rozmowy bohaterów odwiedzających jadłodajnię, w której nigdy nie ma nikogo poza kucharzem i jego córka. Autor serwuje nam parę zupełnie identycznych historii, ktore różnią się nazwą potrawy. Ubogie opisy miejsc, postaci. Nazwy potraw i zwyczajów są tak odlegle od naszych, że zaczytywanie się w tej grafomanii moze byc frajdą tylko dla ludzi z tamtego...

Totalny średniak, szybko wysłuchana i równie szybko o niej zapomnę.

Pierwszy tom był nowinką, coś mnie zaskoczyło, było uroczo. Tutaj historia się powiela, jest zbiór opowiadań, mnóstwo imion i obcych zmian. Trudno mi było się zżyć, nie widziałam tu wielu plusów. Wszystko co fajne było w pierwszej części, tu jest żerowanie na popularności poprzedniczki.

Totalnie zbędna kontynuacja.

Totalny średniak, szybko wysłuchana i równie szybko o niej zapomnę.

Pierwszy tom był nowinką, coś mnie zaskoczyło, było uroczo. Tutaj historia się powiela, jest zbiór opowiadań, mnóstwo imion i obcych zmian. Trudno mi było się zżyć, nie widziałam tu wielu plusów. Wszystko co fajne było w pierwszej części, tu jest żerowanie na popularności poprzedniczki.

Totalnie zbędna...

Niniejsza książka jest dobra dla foodie, którzy ciągle poszukują nowych smaków, a w szczególności tych co lubią kuchnię japońską. Jest także dla tych co preferują literaturę podnoszącą na duchu, której pojawiło się mnóstwo ostatnio na japońskim rynku.
Jeśli chodzi o kunszt literacki tej książki, to niestety kuleje. Dużo powtórzeń, zbędny wątek kota, który nie wiadomo czemu miał służyć, chyba wyłącznie zapełnieniu stron.
Tłumaczenie Kirkwood na angielski też pozostawia wiele do życzenia.
Reasumując, nowelę da się przeczytać, ale nie wybija się ponad inne z tego gatunku. Chciałoby się powiedzieć: "szału nie ma".

Niniejsza książka jest dobra dla foodie, którzy ciągle poszukują nowych smaków, a w szczególności tych co lubią kuchnię japońską. Jest także dla tych co preferują literaturę podnoszącą na duchu, której pojawiło się mnóstwo ostatnio na japońskim rynku.
Jeśli chodzi o kunszt literacki tej książki, to niestety kuleje. Dużo powtórzeń, zbędny wątek kota, który nie wiadomo czemu...

Ślinka cieknie, sytuacje dają do myślenia. Książka jest tak pouczająca, ponieważ o życiowych sprawach najlepiej radzić przy dobrej strawie.

Ślinka cieknie, sytuacje dają do myślenia. Książka jest tak pouczająca, ponieważ o życiowych sprawach najlepiej radzić przy dobrej strawie.

Czy chciał_byś powrócić do smaków dzieciństwa? Albo do jakiegoś dania związanego z pewnym miejscem lub ważną dla Ciebie osobą? W pewnej małej rodzinnej restauracji gdzieś w Kioto jest to możliwe😉

☕☕W powieści Hisashi Kashiwai "Kamogawa. Tropiciele smaków. Drugie danie" @wydawnictworelacja Nagare Kamogawa, emerytowany policjant i kucharz wraz z córką prowadzącą biznes nie tylko zajmują się gotowaniem, ale też prowadzą kulinarne biuro detektywistyczne. Poszukują bowiem smaków z przeszłości. W tej części są to m.in.: bento z wodorostami przyrządzane przez ojca synowi do szkoły, smażony ryż przygotowywany przez mamę wziętej modelce, ryż z tempurą będący przysmakiem gwiazdy sceny muzycznej.

Mimo że powieść jest dość schematyczna i przewidywalna, czyta się ją przyjemnie i szybko. Potrawy odtwarzane z przeszłości ożywiają wspomnienia, przypominają o osobach, które odeszły, są sposobem na rozliczenie z bolesną przeszłością, pogodzeniem z losem. Mnie ta książka ujęła bogactwem kuchni japońskiej wykorzystującej lokalne i sezonowe produkty oraz pomysłem potrawy pomagającej osiągnąć równowagę w życiu.

☕☕☕ I choć detektywi z sukcesem tropią smaki, to wydaje mi się, że w rzeczywistości nie jest łatwo odtworzyć smak zapamiętany z przeszłości. Do dziś wspominam z dzieciństwa tabliczkę miodową "Maja", nie znalazłam nic podobnego, ale wciąż mam nadzieję i nie poddaję się 😁. Moja mama i ciocia próbowały ugotować danie z dzieciństwa, które serwowała im ich mama. Jakąś wariację kaszy na mleku (biedna wielodzietna rodzina) i choć obie świetnie gotowały, poniosły klęskę. Brakło zapewne jednej przyprawy - troski i miłości nieżyjącej już mamy.

Czy chciał_byś powrócić do smaków dzieciństwa? Albo do jakiegoś dania związanego z pewnym miejscem lub ważną dla Ciebie osobą? W pewnej małej rodzinnej restauracji gdzieś w Kioto jest to możliwe😉

☕☕W powieści Hisashi Kashiwai "Kamogawa. Tropiciele smaków. Drugie danie" @wydawnictworelacja Nagare Kamogawa, emerytowany policjant i kucharz wraz z córką prowadzącą biznes nie...

To było słabe i nudne jak flaki z olejem zrobione orzez praktykanta

To było słabe i nudne jak flaki z olejem zrobione orzez praktykanta

Z tych miłych azjatyckich książek, ta moim zdaniem jest jedną ze słabszych. Jest bardzo generyczna. Historie są zdecydowanie nudniejsze i płytsze w porównaniu z pierwszą częścią.

Z tych miłych azjatyckich książek, ta moim zdaniem jest jedną ze słabszych. Jest bardzo generyczna. Historie są zdecydowanie nudniejsze i płytsze w porównaniu z pierwszą częścią.

Brak moim zdaniem tak poruszających historii jak w części pierwszej, konstrukcja każdej historii jest dalej mocno schematyczna, ciągle gdzieś brakuje mi dokładniejszego opisu detektywistycznej roboty, ale pomimo tego wszystkiego czyta się to naprawdę bardzo przyjemnie. W dalszym ciągu biję ciepło od opowiedzianych historii i pokazanych postaci. Podczas czytania przyszła mi jeszcze do głowy myśl, że może fajnym pomysłem byłoby dodanie na końcu każdego z rozdziałów przepisów na odszukane potrawy. Które były w formie odręcznych notatek przygotowanych przez bohatera bo niektóre potrawy sam bym chętnie zjadł, może nawet porwałbym się na ich samodzielne przygotowanie. Mimo wszystko nie żałuję, że sięgnąłem po drugie danie. Jest to przyjemna niezobowiązująca lektura, która pozwala się odprężyć. Pewnie część trzecią też wciągnę.

Brak moim zdaniem tak poruszających historii jak w części pierwszej, konstrukcja każdej historii jest dalej mocno schematyczna, ciągle gdzieś brakuje mi dokładniejszego opisu detektywistycznej roboty, ale pomimo tego wszystkiego czyta się to naprawdę bardzo przyjemnie. W dalszym ciągu biję ciepło od opowiedzianych historii i pokazanych postaci. Podczas czytania przyszła mi...

Pierwsza część była prawdziwym zaskoczeniem pełnym smaków i zapachów!
Tutaj wkradł się jakiś schemat, a historie bohaterów wydawały się na nieco wymuszone.

Pierwsza część była prawdziwym zaskoczeniem pełnym smaków i zapachów!
Tutaj wkradł się jakiś schemat, a historie bohaterów wydawały się na nieco wymuszone.

To już drugie spotkanie Kamogawa Tropiciele smaków.
Książka jest pełna smaku, zapachu i opisów dan dla miłośników kuchni japońskiej i nie tylko.
Miałam sama taką ochotę żeby znaleźć się w tej restauracji ,popróbować tych pyszności a jeszcze jak bym odnalazła swój smak z dzieciństwa to byłoby cudowne
Każdy z nas ma przecież taki swój smak, który pamięta z dzieciństwa, który gotowała mama, a może babcia, gdzie wkładała w to całe swoje serce i miłość.
Dlatego tak wspominamy te smaki bo jedzenie to nie tylko zwykły smak, to smak ukształtowany z miłości i wspomnień.
Ciepła, lekka i przyjemna książeczka przynosząca ukojenie.

To już drugie spotkanie Kamogawa Tropiciele smaków.
Książka jest pełna smaku, zapachu i opisów dan dla miłośników kuchni japońskiej i nie tylko.
Miałam sama taką ochotę żeby znaleźć się w tej restauracji ,popróbować tych pyszności a jeszcze jak bym odnalazła swój smak z dzieciństwa to byłoby cudowne
Każdy z nas ma przecież taki swój smak, który pamięta z dzieciństwa, który...