Kierunek zemsta

Zemsta najlepiej smakuje… w zamkniętej przestrzeni, z której nie ma ucieczki.

Kierunek zemsta to klimatyczny, pełen napięcia thriller w stylu klasycznych zagadek, gdzie każdy jest podejrzany, a prawda ukryta jest pod warstwą kłamstw.

Rok 1954. Luksusowy pociąg Philadelphia Phoenix przecina noc bez żadnych przystanków. Na jego pokładzie znajduje się sześć osób — ludzi, których łączy jedno: przeszłość, od której nie da się uciec.

I Anna Matheson.

To ona zaplanowała tę podróż. Zwabiła ich wszystkich, by zmierzyli się z tym, co kiedyś zrobili. Z winą. Z konsekwencjami.

Z nią.

Ale zanim pociąg dotrze do celu, wszystko wymyka się spod kontroli.

Dochodzi do morderstwa.

Zamknięta przestrzeń zamienia się w pułapkę, a pasażerowie zaczynają patrzeć na siebie z rosnącą nieufnością. Każdy ma coś do ukrycia. Każdy miał powód.

I szybko okazuje się, że Anna nie jest jedyną osobą, która przyjechała tu z planem.

„Kierunek zemsta” to historia, w której napięcie narasta z każdą stroną, a klimat przywodzi na myśl klasykę w stylu Agatha Christie — z tą różnicą, że tutaj wszystko jest bardziej mroczne, ostrzejsze i absolutnie nieprzewidywalne.

Bo nie każda zemsta prowadzi do sprawiedliwości.

Czasem prowadzi prosto do katastrofy.

Zemsta najlepiej smakuje… w zamkniętej przestrzeni, z której nie ma ucieczki.

Kierunek zemsta to klimatyczny, pełen napięcia thriller w stylu klasycznych zagadek, gdzie każdy jest podejrzany, a prawda ukryta jest pod warstwą kłamstw.

Rok 1954. Luksusowy pociąg Philadelphia Phoenix przecina noc bez żadnych przystanków. Na jego pokładzie znajduje się sześć osób — ludzi,...

Kierunek zemsta to wciągający thriller utrzymany w konwencji zagadki zamkniętego pokoju. Fabuła jest dynamiczna i pełna zwrotów akcji. Dużym plusem książki jest klimat - odcięcie od świata, poczucie osaczenia, co buduje napięcie. Minusem są niektóre rozwiązania, które są przewidywalne i takie "po łebkach". Jednym słowem to dobry thriller z ciekawym pomysłem i nie w pełni wykorzystanym potencjałem.

Kierunek zemsta to wciągający thriller utrzymany w konwencji zagadki zamkniętego pokoju. Fabuła jest dynamiczna i pełna zwrotów akcji. Dużym plusem książki jest klimat - odcięcie od świata, poczucie osaczenia, co buduje napięcie. Minusem są niektóre rozwiązania, które są przewidywalne i takie "po łebkach". Jednym słowem to dobry thriller z ciekawym pomysłem i nie w pełni...

„W odpowiednich okolicznościach każdy jest zdolny do wszystkiego”.

Podobno szukając zemsty, powinno się wykopać dwa groby: jeden dla wroga, drugi dla siebie. Granica między sprawiedliwością a niszczącą żądzą odwetu bywa bowiem niezwykle krucha. Przekonuje się o tym Anna Matheson, która przez lata nie mogła pogodzić się z niesprawiedliwością oraz tragedią która dotknęła jej najbliższą rodzinę. Nic dziwnego, że kierował nią jeden cel, aby pomścić swych bliskich. Teraz wreszcie to ona rozdaje karty. Na pokładzie pociągu Philadelphia Phoenix zgromadziła wszystkich, którzy dotąd unikali odpowiedzialności za dawną tragedię. Podczas podróży do Chicago będą musieli skonfrontować się z własną przeszłością, ciężarem win i przemilczeń. Anna dopracowała swój plan do perfekcji, jednak pędzący pociąg skrywa tajemnice, które mogą wszystko zniweczyć.

Konstrukcja „zamkniętego pokoju”, przeniesiona w tym przypadku do pędzącego pociągu, to motyw, który zawsze sobie cenię. Kameralne grono pasażerów, odciętych od świata i zmuszonych do konfrontacji z przeszłością, tworzy tu atmosferę rodem z najlepszych powieści Agathy Christie. Choć tempo akcji bywa nierówne, autor skutecznie dba o to, byśmy się nie nudzili. Początkowo poznajemy poszczególnych pasażerów oraz ich powiązania z tragedią sprzed dwunastu lat. Mając tę wiedzę, trudno się dziwić, że już pierwsza zbrodnia uświadamia im, iż ta podróż nie jest zwykłą wyprawą, lecz bezlitosnym momentem rozliczenia sumienia. Widzimy, jak pod wpływem zagrożenia opadają kolejne maski serdeczności, a bohaterowie, próbując ratować własną skórę, obnażają swoje najgorsze instynkty. To już nie tylko walka o przetrwanie, ale klarowne studium ludzkiej natury postawionej pod ścianą. Podobała mi się duszna oprawa tej historii, a także to jak autor wnikliwie odtwarza scenerię z połowy ubiegłego wieku oraz serwuje nam gęstą atmosferę osaczenia i lęku. W efekcie wciąga nas w wyścig z czasem, w którym zdobycie dowodów okazuje się równie istotne jak walka o przetrwanie.

„W odpowiednich okolicznościach każdy jest zdolny do wszystkiego”.

Podobno szukając zemsty, powinno się wykopać dwa groby: jeden dla wroga, drugi dla siebie. Granica między sprawiedliwością a niszczącą żądzą odwetu bywa bowiem niezwykle krucha. Przekonuje się o tym Anna Matheson, która przez lata nie mogła pogodzić się z niesprawiedliwością oraz tragedią która dotknęła jej...

Wyobraź sobie luksusowy pociąg. Noc. Zamknięte wagony.
I sześć osób, które przed laty zniszczyły ci życie.
Wsiadasz?
Rok 1954. Philadelphia Phoenix pędzi w mrok.
Bez postojów. Bez drogi ucieczki.
Stukot kół. Rytm bicia serca. Napięcie, które można ciąć nożem.
Anna Matheson ma plan. Chce wyrównać rachunki. Zwabiła swoich oprawców, by spojrzeli w oczy przeszłości.
Ale przeszłość to niebezpieczny pasażer. Zawsze kupuje bilet w jedną stronę. Zanim pociąg dotrze do celu, ktoś ginie. Zaczyna się gra.
Jako psycholożka dusz czytelnika zawsze szukam w książkach czegoś więcej. Drugiego dna.
„Kierunek zemsta” to w teorii studium winy. Win, które nie rdzewieją z czasem.
To opowieść o tym, że sprawiedliwość ma wiele twarzy. I o zemście. Tej najbardziej destrukcyjnej emocji, która spala nie tylko winnych, ale też tego, kto niesie ogień.
Riley Sager stworzył tu rasowy, duszny klimat. Pociąg, w którym nie ma przypadków. Zbrodnie, które są iluzją. To współczesny, mroczniejszy retelling Morderstwa w Orient Expressie. Chirurgiczna precyzja. Plot twist, który wywraca wszystko do góry nogami.
Ale muszę być z Wami szczera.
Czyta się to świetnie. To dobra, wciągająca rozrywka.
Jednak zabrakło mi tu… duszy.
Zabrakło głębi, która zatrzymałaby mnie na dłużej. Emocji, które zmusiłyby mnie do odłożenia książki i wzięcia głębokiego oddechu. Bohaterowie to świetnie wycięte figury, ale tylko figury.
To książka-pociąg. Wsiadasz, jedziesz szybko, wysiadasz. I zapominasz.
Dla szukających czystej rozrywki to świetny wybór.
Jeśli jednak, tak jak ja, lubisz, kiedy thriller oprócz napięcia daje też emocjonalne pęknięcie tutaj możesz poczuć lekki niedosyt.

Wyobraź sobie luksusowy pociąg. Noc. Zamknięte wagony.
I sześć osób, które przed laty zniszczyły ci życie.
Wsiadasz?
Rok 1954. Philadelphia Phoenix pędzi w mrok.
Bez postojów. Bez drogi ucieczki.
Stukot kół. Rytm bicia serca. Napięcie, które można ciąć nożem.
Anna Matheson ma plan. Chce wyrównać rachunki. Zwabiła swoich oprawców, by spojrzeli w oczy przeszłości.
Ale...

Plot twistów tu tyle, ile grzybów po deszczu, ale żaden nie robi wrażenia. Powód jest prosty: ta książka to hybryda "Morderstwa w Orient Expressie" oraz "I nie było już nikogo" Agathy Christie. Te motywy już były. I były zrobione perfekcyjnie, przez królową kryminałów, więc żeby jechać na jej plecach, to nie lada odwaga, albo właśnie... głupota?
Tak więc bez większych emocji, zapomnę o tej książce pewnie w przeciągu tygodnia.

Plot twistów tu tyle, ile grzybów po deszczu, ale żaden nie robi wrażenia. Powód jest prosty: ta książka to hybryda "Morderstwa w Orient Expressie" oraz "I nie było już nikogo" Agathy Christie. Te motywy już były. I były zrobione perfekcyjnie, przez królową kryminałów, więc żeby jechać na jej plecach, to nie lada odwaga, albo właśnie... głupota?
Tak więc bez większych...

Mój (trzeci) ulubiony autor, a tu takie rozczarowanie! Strasznie nijaka ta historia, nierealna, dziwna i w ogóle wszystko na nie. Przymknę oko i udam, że on wcale tego nie napisał. Tak będzie lepiej dla mojego serduszka.

Mój (trzeci) ulubiony autor, a tu takie rozczarowanie! Strasznie nijaka ta historia, nierealna, dziwna i w ogóle wszystko na nie. Przymknę oko i udam, że on wcale tego nie napisał. Tak będzie lepiej dla mojego serduszka.

Bardzo lubię tego autora i jego książki, mimo, że są one oceniane jako nie najlepsze. Niestety, ta historia jest beznadziejna. Nierealistyczna, niepotrzebnie zagmatwana i mało ciekawa. Szkoda czasu.

Bardzo lubię tego autora i jego książki, mimo, że są one oceniane jako nie najlepsze. Niestety, ta historia jest beznadziejna. Nierealistyczna, niepotrzebnie zagmatwana i mało ciekawa. Szkoda czasu.

Coraz częściej łapię się na tym, że autorzy, których kiedyś brałem w ciemno, zaczynają mnie zwyczajnie rozczarowywać. Mam na myśli szczególnie tych, którzy mają już na koncie spory dorobek - ponad pięć książek – i zamiast się rozwijać, zaczynają powielać własne schematy. Nowy Lee Child już nie robi na mnie wrażenia, Sonia Rosa też obniżyła loty, podobnie jak Lucy Foley. Seria z komisarzem Erykiem Deryło od Maxa Czornyja zwyczajnie mi się przejadła, a nawet Harlan Coben – co kiedyś było dla mnie nie do pomyślenia – zaliczył wyraźny spadek formy.

Na tym tle sięgnąłem po Kierunek: zemsta od Riley Sagera i niestety… to kolejny przykład tego samego problemu.

Początek jest obiecujący – klimat zamkniętej przestrzeni, napięcie, tajemnice, wszystko na swoim miejscu. Sager potrafi stworzyć atmosferę i sprawić, że chce się czytać dalej. Problem zaczyna się później, kiedy zamiast rozwoju dostajemy kalkę tego, co już było. Kolejne zwroty akcji nie tyle zaskakują, co męczą – są przewidywalne albo wręcz przekombinowane. Finał, który powinien być najmocniejszym punktem, wypada blado i nie daje satysfakcji.

Mam wrażenie, że to książka napisana według gotowego przepisu: szybkie tempo, kilka twistów, zamknięta grupa bohaterów i tyle. Działa? Działa. Ale tylko powierzchownie. Brakuje tu świeżości, odwagi i czegoś, co sprawiłoby, że ta historia zostanie w głowie na dłużej.

I to wpisuje się w szerszy problem – wielu autorów, którzy kiedyś tworzyli bestsellery, dziś jakby tylko „odcinają kupony”. Zamiast jakości dostajemy powtarzalność.

Dlatego tym bardziej doceniam tych, którzy wciąż trzymają poziom: Remigiusz Mróz i jego Arachnia, Przemysław Piotrowski z Markizem, Freida McFadden i Lokatorka czy Alice Feeney z Piękna brzydotą (wszystko przeczytane w 2026) . Oni pokazują, że nadal da się pisać świeżo i wciągająco.

Kierunek: zemsta to dla mnie książka przeciętna – szybka, łatwa w odbiorze, ale kompletnie bez wyrazu. Taka, którą czyta się i równie szybko zapomina. A od autora tej klasy oczekiwałem zdecydowanie więcej.

Coraz częściej łapię się na tym, że autorzy, których kiedyś brałem w ciemno, zaczynają mnie zwyczajnie rozczarowywać. Mam na myśli szczególnie tych, którzy mają już na koncie spory dorobek - ponad pięć książek – i zamiast się rozwijać, zaczynają powielać własne schematy. Nowy Lee Child już nie robi na mnie wrażenia, Sonia Rosa też obniżyła loty, podobnie jak Lucy Foley....

Zapowiadało się naprawdę świetnie. Nocna podróż luksusowym pociągiem, zamknięta przestrzeń, grupa ludzi z przeszłością i kobieta, która chce skonfrontować tych, którzy kiedyś ją skrzywdzili. Anna Matheson zwabia do pociągu sześć osób, które miały odpowiedzieć za dawne krzywdy, ale zanim plan zdąży się rozwinąć, dochodzi do morderstwa. Wśród pasażerów zaczyna narastać napięcie, wzajemne podejrzenia i poczucie, że każdy może mieć coś na sumieniu.
I naprawdę — na papierze brzmi to świetnie. Problem w tym, że dla mnie ta książka kompletnie nie zadziałała.
To było moje duże rozczarowanie, bo sięgając po książki Riley’a Sagera, do tej pory miałam poczucie, że dostanę porządny, wciągający thriller. Tym razem niestety bardzo się zawiodłam. Widać tu wyraźnie inspirację i ukłon w stronę klasycznych kryminałów w stylu Agathy Christie, ale dla mnie to kompletnie nie siadło. Nie przepadam za takim klimatem i tutaj niestety tylko bardziej mi to przeszkadzało, niż budowało napięcie.
Czytałam tę książkę bardziej z obowiązku niż z przyjemności. Zabrakło mi tego, co w thrillerach lubię najbardziej — mocnego napięcia, emocji i tego uczucia, że muszę czytać dalej. Zamiast tego było dla mnie momentami zbyt przegadane, zbyt teatralne i po prostu mało wiarygodne.
Do tego cała intryga wydała mi się bardzo naciągana i mało prawdopodobna, przez co trudno mi było wejść w tę historię i naprawdę się nią przejąć. Miałam wręcz momentami wrażenie, jakbym czytała coś zupełnie nie w stylu autora, którego do tej pory kojarzyłam z dużo lepszymi historiami.
Jeśli ktoś lubi bardzo klasyczne kryminały, zamknięte grono podejrzanych i taki bardziej teatralny klimat zagadki, to być może odnajdzie się tu lepiej ode mnie.
Ale jeśli ktoś sięga po tę książkę z myślą, że dostanie mocny, wciągający thriller, to ja osobiście nie polecam.
Dla mnie niestety strata czasu i jedna z tych książek, po których zostaje głównie myśl:
„naprawdę szkoda, bo zapowiadało się dużo lepiej”.

Zapowiadało się naprawdę świetnie. Nocna podróż luksusowym pociągiem, zamknięta przestrzeń, grupa ludzi z przeszłością i kobieta, która chce skonfrontować tych, którzy kiedyś ją skrzywdzili. Anna Matheson zwabia do pociągu sześć osób, które miały odpowiedzieć za dawne krzywdy, ale zanim plan zdąży się rozwinąć, dochodzi do morderstwa. Wśród pasażerów zaczyna narastać...

Niestety jedna ze słabszych książek autora...

W przypadku audiobooka, tylko głos Filipa Kosiora ratuje tę pozycję ;)

Niestety jedna ze słabszych książek autora...

W przypadku audiobooka, tylko głos Filipa Kosiora ratuje tę pozycję ;)