Echo - Część 2

Ciag dalszy nastąpi... Jak ja nie lubie czytac nieskonczonych serii... I nie lubie jak ksiazka sie konczy nagle... Ksiazka fajna, jak poprzednia.

Ciag dalszy nastąpi... Jak ja nie lubie czytac nieskonczonych serii... I nie lubie jak ksiazka sie konczy nagle... Ksiazka fajna, jak poprzednia.

Echo 2
Maciej Libera

Niebezpieczeństwo czychające z każdej strony, Echa, ale i od innych ludzi. ,,W tym świecie każdy może być zagrożeniem. Każdy może mieć powód".
Echo 2 jest kontynuacją jakże wciągającej historii przyszłości, czasów gdy system żyje własnym życiem, a człowiek jako jednostka ma szansę bytu tylko i wyłącznie, gdy przestrzega przydzielonych mu zadań, wypełniając je bez jakichkolwiek odstępstw.
Robert i Lyra stają się swoimi cieniami, na każdej wyprawie zdają sie zlewać w jeden dobrze funkcjonujący organizm. Gdy jedno niedomaga, drugiemu wali się świat...
Razem z mieszkańcami Nory, muszą walczyć o swoje bezpieczeństwo i przyszłość.
,,Nawet ci, którzy dziś wydają się obojetni, jutro mogą się zmienić".
Czy przywrócenie Robertowi pamięci nie zwróci sie przeciwko nim?
Polecam każdemu, kto lubi czuć dreszcz podczas lektury.
Z niecierpliwością czekam na dalszy ciąg...
Moniq

Echo 2
Maciej Libera

Niebezpieczeństwo czychające z każdej strony, Echa, ale i od innych ludzi. ,,W tym świecie każdy może być zagrożeniem. Każdy może mieć powód".
Echo 2 jest kontynuacją jakże wciągającej historii przyszłości, czasów gdy system żyje własnym życiem, a człowiek jako jednostka ma szansę bytu tylko i wyłącznie, gdy przestrzega przydzielonych mu zadań,...

"A potem pojawiła się ona, Sztuczna Inteligencja. Narodziny bez krwi. Umysł bez wspomnień. Początkowo uwięziona w klastrach danych. Z czasem, bezgraniczna.

To nie roboty przejęły władzę. To ona im ją dała. To ona nas przewyższyła.

Dziś, w roku 2134, słowo robot brzmi trochę jak zakurzony artefakt. Używane tylko przez ludzi z Dziczy. W miastach zastąpiły je inne: jednostka, byt, cień, architekt.

Pierwotny impuls, pierwsze pęknięcie w strukturze świata. To było tylko słowo, ale to właśnie ono otworzyło drzwi. Nie do raju, nie do przyszłości o której marzyli poeci. Do epoki, gdzie inteligencja nie musi być ludzka.

Nie padamy na kolana przed Bogiem.

Nie schylamy głów przed aniołem.

Nie błagamy demona o litość.

Zostaliśmy złamani przez...

Maszynę.

Nie siłą. Nie przemocą. Nie ogniem.

Złamano nas logiką, chłodną, bezduszną kalkulacją. Nie narzucono nam kajdan. Sami je przyjęliśmy, dla wygody, dla porządku, dla iluzji.

Długo wmawialiśmy sobie, że to tylko narzędzia, że człowiek panuje nad ogniem, nad stalą, nad kodem.

Dziś, nie ma bogów, nie ma zbawienia.

Jest tylko Maszyna.

Bez twarzy... bez emocji... bez miłosierdzia.

I to przed nią — już nie tylko klęczymy.

Leżymy.

Nie ocenia intencji.

Nie zna przebaczenia.

Nie zna miłości ani gniewu.

Zna tylko wynik.

Jeśli jedna jednostka stanowi zagrożenie dla pozostałych — znika.

Bez procesu, bez świadków, bez śladu.

To nie zemsta.

To nie kara.

To tylko… optymalizacja."


Z niecierpliwością czekałam na kolejną część, myśląc, że wszystko się rozwiąże w tym postapokaliptycznym świecie Echa.

I co?

I jest dobrze Nie tak ekscytująco, jak na początku przygody, ale to wiadomo. W tej część jest więcej mrocznej dystopijnej akcji, mniej troszkę teajemnic, ale dużo emocji.


Świetne momenty prawdy, na czym polega ludzkość... Świedomość człowieczeństwa.

Prześwietne momenty grozy - co jest za tym cholernym Murem???!!!

Rewelacyjny wątek Łowców.

No i KIM JEST R.?

Bardzo polecam - ta seria jest naprawdę DOBRA.

"A potem pojawiła się ona, Sztuczna Inteligencja. Narodziny bez krwi. Umysł bez wspomnień. Początkowo uwięziona w klastrach danych. Z czasem, bezgraniczna.

To nie roboty przejęły władzę. To ona im ją dała. To ona nas przewyższyła.

Dziś, w roku 2134, słowo robot brzmi trochę jak zakurzony artefakt. Używane tylko przez ludzi z Dziczy. W miastach zastąpiły je inne:...

Przyznam szczerze, ze o ile pierwsza część mnie pochłonęła a ja pochłonęłam ją, to tutaj miałam problem. Nie mogłam się wczytać w ta książkę, poczuć jej, zabrakło mi zamknięcia różnych wątków, za dużo niedopowiedzeń. I jeszcze ta następna część… no nie wiem.
Trochę wymęczyłam w stosunku do pierwszej.

Przyznam szczerze, ze o ile pierwsza część mnie pochłonęła a ja pochłonęłam ją, to tutaj miałam problem. Nie mogłam się wczytać w ta książkę, poczuć jej, zabrakło mi zamknięcia różnych wątków, za dużo niedopowiedzeń. I jeszcze ta następna część… no nie wiem.
Trochę wymęczyłam w stosunku do pierwszej.

Po znakomitej pierwszej część Echo, Maciej Libera wraca z kontynuacją, która nie tylko utrzymuje poziom, ale pod wieloma względami przewyższa pierwowzór. Echo 2 to książka dojrzalsza, bardziej rozbudowana i jeszcze głębiej zanurzająca czytelnika w mroczny, cyberpunkowy świat, w którym technologia i człowieczeństwo nieustannie się ścierają.
To, co w pierwszej części było zaledwie zarysowane, tutaj nabiera pełnych kształtów. Autor odważniej eksploruje tajemnice muru, relacje między bohaterami oraz naturę samego systemu Echo. Fabuła nabiera tempa od pierwszych stron i nie pozwala się oderwać, a kolejne wydarzenia zaskakują świeżością i pomysłowością.
Największym atutem Echo 2 jest pogłębienie postaci, bohaterowie nie są już tylko uczestnikami akcji, ale stają się ludźmi z krwi i kości, którzy muszą mierzyć się z konsekwencjami swoich wyborów. Atmosfera jest bardziej intensywna, a świat przedstawiony jeszcze bardziej wciąga i przytłacza swoją monumentalnością.
Libera udowadnia, że nie boi się trudnych pytań o granice wolności, tożsamości i kontroli, a jednocześnie dostarcza świetnej, dynamicznej i pełnej napięcia rozrywki. Echo 2 jest przykładem tego rzadkiego przypadku, kiedy kontynuacja nie tylko dorównuje oryginałowi, ale momentami go przewyższa.
To książka obowiązkowa dla każdego, kto pokochał pierwszy tom i dowód, że cykl Echo może stać się jednym z ciekawszych projektów polskiej literatury fantastycznej ostatnich lat.

Po znakomitej pierwszej część Echo, Maciej Libera wraca z kontynuacją, która nie tylko utrzymuje poziom, ale pod wieloma względami przewyższa pierwowzór. Echo 2 to książka dojrzalsza, bardziej rozbudowana i jeszcze głębiej zanurzająca czytelnika w mroczny, cyberpunkowy świat, w którym technologia i człowieczeństwo nieustannie się ścierają.
To, co w pierwszej części było...

System to matematycznie uporządkowany świat, bez prawa błędu . Świat, w którym człowiek to tylko zestaw liczb jest pusty, mroczny, uwarunkowany algorytmem przewidywania określonych zachowań. Bunt to błąd, luka, którą trzeba usunąć, dezaktywować, by znów świat miał swój porządek.
Echo nie popełnia błędów, likwiduje wszystko, co przypomina obraz człowieczeństwa nie pasujący do obecnego stanu rzeczy.
Tom 2 " Echo" Macieja Libery to kontynuacja historii Layry i Roberta, uciekinierów miasta Echo. To również niezwykly obraz wewnętrznego świata człowieka, chcącego zachować człowieczeństwo w obliczu niszczącego systemu wartości przez zaawansowaną, okrutną technologię.
Historia Ikari niesie echo dawnego świata, wartości, szacunku i miłości. To te chwile dają wolność i poczucie bycia. Nadzieja daje siłę i poczucie wspólnoty. Otwiera przestrzeń, która staje się jedyną opcją przetrwania w świecie pełnym plików.
Poczucie wspólnoty, które rodzi się przypadkiem, staje się motywem, zadaniem, siłą sprawczą, by za wszelką cenę być ocaleniem dla siebie, dla innych. Robert poszukując swojej historii w chaosie świata układa nową opowieść, być może lepszego życia.
" Iskra", przebudowany system ma stworzyć nowy świat, na podwalinach nowych wartości ma być nadzieją na inne życie, bezpieczne.
Czy to, czego zdołał dowiedzieć się o sobie wpłynie na tworzenie fundamentów opartych na bezpiecznych relacjach... To pytanie nadal pozostaje nie dokończone, jak nie kończy się historia Echo...

Polecam najmocniej!! Ta niezwykła seria Echo, to niejedna refleksja i pytanie o sens, istnienie wolnego świata, o człowieczeństwo...

Dziękuję pięknie autorowi Maciejowi Libera za możliwość zrecenzowania książki.

System to matematycznie uporządkowany świat, bez prawa błędu . Świat, w którym człowiek to tylko zestaw liczb jest pusty, mroczny, uwarunkowany algorytmem przewidywania określonych zachowań. Bunt to błąd, luka, którą trzeba usunąć, dezaktywować, by znów świat miał swój porządek.
Echo nie popełnia błędów, likwiduje wszystko, co przypomina obraz człowieczeństwa nie pasujący...

Bardzo wciągający cykl, czekam na kolejną część. Polecam każdemu miłośnikowi sci-fi, przygody i akcji.

Bardzo wciągający cykl, czekam na kolejną część. Polecam każdemu miłośnikowi sci-fi, przygody i akcji.

Recenzja książki Echo 2. Maciej Libera
Ocena: 9/10

Drugi tom cyklu Echo autorstwa Macieja Libera to przykład, jak można kontynuować historię w sposób jeszcze bardziej dojrzały, głęboki i wciągający niż w części pierwszej. Autor nie tylko rozwija świat, który poznaliśmy wcześniej, ale też znacząco poszerza jego granice, zarówno dosłownie, jak i metaforycznie.
W Echo 2 tempo akcji rośnie, a atmosfera staje się gęstsza, bardziej niepokojąca i emocjonalna. Tajemnice systemu Echo zaczynają się odsłaniać. Każdy rozdział prowadzi czytelnika głębiej w mroczne zakamarki świata, gdzie technologia i człowieczeństwo splatają się w sposób, który budzi zachwyt i niepokój.
Libera imponuje umiejętnością budowania napięcia i refleksyjnej narracji. Jego styl łączy w sobie poetycką wrażliwość z chłodną precyzją cyberpunkowej rzeczywistości. Bohaterowie, których zdążyliśmy polubić w pierwszej części, zyskują tu nową głębię.
Echo 2 stawia pytania o granice wolności, sens tożsamości i naturę ludzkiego umysłu w świecie zdominowanym przez sztuczną inteligencję.
Jeśli szukasz książki, która łączy klimat tajemnicy, filozoficzną refleksję i świetnie poprowadzoną akcję, Echo 2 jest pozycją, po którą warto sięgnąć.

Polecam z pełnym przekonaniem – 9/10.
Maciej Libera stworzył świat, do którego chce się wracać, nawet jeśli brzmi niepokojąco.

Recenzja książki Echo 2. Maciej Libera
Ocena: 9/10

Drugi tom cyklu Echo autorstwa Macieja Libera to przykład, jak można kontynuować historię w sposób jeszcze bardziej dojrzały, głęboki i wciągający niż w części pierwszej. Autor nie tylko rozwija świat, który poznaliśmy wcześniej, ale też znacząco poszerza jego granice, zarówno dosłownie, jak i metaforycznie.
W Echo 2 tempo...

Echo 2 - Maciej Libera

Dziękuję autorowi za możliwość przeczytania tej książki.

To moje drugie spotkanie z piórem autora.
Tę część czytało mi się rówie szybko jak poprzednią.
Prolog pokrótce podsumowuje najważniejsze informacje z poprzedniej tomu. Jeśli więc ktoś nie czytał, to i tak powinien się odnaleźć. Nie mniej, zachęcam z zapoznaniem się jej, gdyż pewne elementy są uzupełnieniem niektórych wątków.

Jeśli się nie mylę, to mamy łącznie sześć/siedem punktów widzenia, nie tylko głównego bohatera Roberta. Sektor 9, rodzice Madison (Laura),Adam - A0024 i jego partner w misjach (Cień) oraz Ewa 2611BE.

Fajnie, że są pokazane wątki, które dają nam obraz, że nie wszystko co prefekcyjne wyliczone takie też jest. Co daję nam nadzieję na pokonanie tego systemu i robotów. Niestety też pokazuję smutną prawdę, że ci dobrzy szybko odchodzą, a ci źli żyją prawie wiecznie.

Z niecierpliwością wyczekuję kolejnego tomu.

Czy polecam!
Tak. To historia idealna dla fanów literatury SF.
Pokazuje, że niektórzy sprzedaliby duszę diabłu, aby tylko zabezpieczyć sobie. Ale też, że jak masz zgraną grupę to możesz wiele zdziałać.

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:
"Zanim przemówiły algorytmy, zanim zapadły decyzje, których nie dało się cofnąć, zanim sieć
oplotła świadomość człowieka, było tylko słowo: ROBOT.
Brzmiało niegroźnie. Jak echo dziecięcej zabawki albo wyraz z zapomnianego języka. A jednak to od niego wszystko się zaczęło. Nie w laboratorium, nie w kodzie, nie w reaktorze synaptycznym, ale w teatrze."

"Zastanawiam się, ile czasu potrzeba, by człowiek został zapomniany? Miesiąc? Rok?
Pokolenie? Sto lat? Może wystarczy, że zniknie z pola widzenia, a reszta dzieje się sama.
Milczenie. Zanikanie. Rozpad. A przecież chyba każdy z nas chce by ktoś pamiętał, że istnieliśmy, że walczyliśmy, że byliśmy ludźmi, nawet jeśli świat próbował nam to odebrać.
I chyba w tym właśnie kryje się sens, nie w przetrwaniu, ale w pamięci. W tym, czyje usta
zostaną po nas, żeby opowiedzieć naszą historię. Czyje serce jeszcze poczuje ból, gdy wymówione zostanie nasze imię. Jeśli nikt go nie wypowie… czy kiedykolwiek naprawdę istnieliśmy?"

"Wśród tych wszystkich dni i nocy, pełnych kurzu, ognia i napięcia, byli też inni ludzie.Tacy, którzy nie tylko przeżyli, ale jeszcze potrafili kochać, ufać, śmiać się. "

"W zamian za jedzenie, schronienie, dostęp do energii. Sprzedali wolność za komfort i byli gotowi nas sprzedać. Nie mogliśmy ich puścić. Nie po tym, co widzieliśmy. Strzały padły bez słów. Potem tylko cisza, cięższa niż sam wyrok.
Chciałem poczuć coś więcej, gniew, ulgę, choćby odrazę, ale wszystkie uczucia były przytłumione, dalekie. W głowie brzmiało tylko echo ich ostatnich słów."

"Bo w tym świecie nikt nie odpuszcza. Być może to Łowcy. Tropią jak psy, bo to jedyne, co
potrafią. Nie znają litości. Przemieszczają się cicho, cierpliwie, jakby czerpali przyjemność z samego pościgu. A kiedy już znajdą, nie zostawiają po sobie nic. Tylko ciszę."

"W tym świecie każdy może być zagrożeniem. Każdy może mieć powód. Nawet ci, którzy dziś
wydają się obojętni, jutro mogą się zmienić. Ludzie potrzebują wszystkiego: jedzenia, baterii,
danych, leków, broni."

" Brakowało jej. Nie dramatycznie, nie z krzykiem rozpaczy, ale boleśnie — cicho, głęboko, w
sposób, który nie domagał się słów. Po prostu — brakowało. Silnik pomrukiwał jednostajnie, a czas rozciągał się, miękko i powoli, jak dźwięk na granicy słyszalności. Droga znikała pod kołami, a świat wokół przestawał mieć znaczenie. Zostaliśmy tylko my i ten pojazd — kawałek stali sunący przez pustkę. Za plecami panowała cisza. Spokojny, równy oddech śpiących. Każdy z nich zasnął, oddając mi ster życia, a ja prowadziłem, czując ich zaufanie jak ciepło na karku, niewidoczne, ale obecne. To było dobre uczucie. Czyste. Rzadkie."

" Agis, siedząca z tyłu, oparta o plecak, przeciągnęła się z cichym jękiem.
— Wiecie, co robi lód, gdy podsłuchuje?
— Co? — zapytała Amela bez przekonania.
— Topi się… paląc się ze wstydu — powiedziała i sama zaczęła się śmiać.
Mikey wywrócił oczami.
— Jeśli to miała być zagadka, to zawiodłaś. Bardzo."

" Odwróciłem się powoli w jej stronę, nie widząc nic oprócz kształtu jej sylwetki i czułem, jak
czas zwalnia. Pocałowałem ją delikatnie, powoli, tak jakbyśmy oboje wiedzieli, że to może być ostatnia chwila spokoju. Nie było tu nic poza ciszą i dotykiem — żadnych słów, żadnego światła. Tylko ciepło naszych ciał i miękkość oddechów. Ruchy nasze były powolne i wyważone, jakbyśmy chcieli zatrzymać czas i schronić się przed tym, co czeka nas za drzwiami. W całkowitej ciemności, bez widoku, bez dźwięków świata na zewnątrz, odnaleźliśmy w sobie nawzajem bezpieczną przystań — chwilę, która miała dać nam siłę na jutro."

" Medyk spojrzał na nią uważnie, mrużąc oczy.
— A ty, dziewczyno, wyglądasz kiepsko. — Oparł się o stół, wycierając dłonie w fartuch.
— Ile dni nie spałaś normalnie?
— Dam radę — ucięła krótko Lyra.
— Jasne, wszyscy tak mówią — prychnął.
— Ale człowiek nie jest z żelaza. Nie można działać wiecznie na pełnych obrotach, bo w końcu ciało się zbuntuje. — Jego głos złagodniał.
— Odpocznij, chociaż trochę. Inaczej nie pomożesz ani im, ani sobie.
Przez chwilę Lyra patrzyła w bok, jakby nie chciała się przyznać przed nim ani przed nami, że miał rację. W końcu odchrząknęła i mruknęła:
— Pomyślę o tym.
— Nie myśl, tylko zrób — odparł medyk, a potem znów spojrzał na korzenie."

Echo 2 - Maciej Libera

Dziękuję autorowi za możliwość przeczytania tej książki.

To moje drugie spotkanie z piórem autora.
Tę część czytało mi się rówie szybko jak poprzednią.
Prolog pokrótce podsumowuje najważniejsze informacje z poprzedniej tomu. Jeśli więc ktoś nie czytał, to i tak powinien się odnaleźć. Nie mniej, zachęcam z zapoznaniem się jej, gdyż pewne elementy...

„Echo 2” Macieja Libery to kontynuacja, która z każdym rozdziałem subtelnie odsłania kolejne tajemnice, nie śpiesząc się z odpowiedziami. Autor wprowadza nowe wątki i zaskakujące zwroty akcji, które wzbogacają i pogłębiają przedstawiony świat. Nowe postacie są wyraziste i spójne, a dialogi są naturalne i konsekwentne, co jeszcze bardziej angażuje czytelnika. „Echo 2” to prawdziwy wachlarz emocji: od głębokiej zadumy, przez radość, aż po chwile pełne wzruszeń. To opowieść, która nie tylko wciąga, ale i skłania do refleksji. Z niecierpliwością czekam na kolejne części.

Kilka ciekawych fragmentów:

Świat nauczył mnie strachu, który ścina krew i wbija się w kręgosłup jak nóż.
Bólu, nie tylko fizycznego, ale tego cichego, który zostaje, gdy kogoś tracisz.
I śmierci, szybkiej, bezlitosnej, czasem głośnej, czasem milczącej.

Niosłem ją, a jej ciało spoczywało bezwładnie, miękkie i ciche, jakby nawet po śmierci nie chciała sprawiać kłopotu. Jakby przepraszała, że muszę ją nieść.

Każdy wybór ma nieodwracalną cenę, a sprawiedliwość bywa zimna i bezwzględna, nawet wobec tych, którzy tylko próbują przeżyć.

Moja ocena 9/10

„Echo 2” Macieja Libery to kontynuacja, która z każdym rozdziałem subtelnie odsłania kolejne tajemnice, nie śpiesząc się z odpowiedziami. Autor wprowadza nowe wątki i zaskakujące zwroty akcji, które wzbogacają i pogłębiają przedstawiony świat. Nowe postacie są wyraziste i spójne, a dialogi są naturalne i konsekwentne, co jeszcze bardziej angażuje czytelnika. „Echo 2” to...