Nie w szczepionkę

Ludzie piszą, że literatura środka, może i celnie. Akcja dość wartka, ciekawe jej poprowadzenie w dwóch planach czasowych (choć przeszłość zdecydowanie ciekawsza). Lata 90., pierwsze imprezy i dramaty nastolatków. Śmieszni gangsterzy i pociski w piwnicy służące raczej jako wyolbrzymiony smaczek epoki. W tle oczywiście tajemnica naginająca nawet prawdopodobieństwo historii, ale ostatecznie nie jest warta suspensu.

Miłe wnioski z poczynań bohaterów – ważne, żeby pogodzić się z przeszłością, czasem warto to let it go. Plus za cytat z Sopranos, bo wyjątkowo pasuje w kontekście relacji głównych bohaterów w teraźniejszości: „Remember when” is the lowest form of conversation.

Raczej fajne niż nie.

https://www.instagram.com/metakonteksty/

Ludzie piszą, że literatura środka, może i celnie. Akcja dość wartka, ciekawe jej poprowadzenie w dwóch planach czasowych (choć przeszłość zdecydowanie ciekawsza). Lata 90., pierwsze imprezy i dramaty nastolatków. Śmieszni gangsterzy i pociski w piwnicy służące raczej jako wyolbrzymiony smaczek epoki. W tle oczywiście tajemnica naginająca nawet prawdopodobieństwo historii,...

mieszane mam uczucia po przeczytaniu

mieszane mam uczucia po przeczytaniu

Jakub Nowak po raz drugi napisał świetną powieść środka. Gdyby była to płyta, to powiedziałbym, że to pop, ale pop, za który warto umierać lub oddawać fragment własnego ciała. Nie mamy zbyt wielu powieści środka, które można by czytać bez zgrzytania zębami lub zmuszania się do nich. Tymczasem „Nie w szczepionkę” wypełnia znakomicie swoją rolę, co nie oznacza automatycznie, że mamy do czynienia z błahostką stworzoną tylko po to, aby nas bawić. Choć akurat ci, którzy lata 90. w Polsce pamiętają będą się bawić lepiej od innych.

Sporo dyskomfortu będzie nam towarzyszyć w trakcie lektury, gdyż Nowak nie funduje historii tak prostej, jakby można było sądzić po przeczytaniu jej zarysu. Owszem mamy młodocianych bohaterów, owszem czasy dzikie (i niebezpieczne),owszem trauma też jest, ale on korzystając z utartych schematów pcha swoją historię na nieco inne tory.

Dobrze zarysowane są tworzące są różnice materialne wychodzącego z komuny społeczeństwa. Podział na lepszych i gorszych, wpływowych i wycofanych. Melancholia została utopiona w smutku. Napięcia związane z mroczniejszą sferą lokalnej społeczności nie przysłaniają całego obrazu, ale skutecznie zatruwają losy bohaterów, które – szczęśliwie dla osób czytających – do najłatwiejszych nie należą. Z mojej strony najsilniejszymi fragmentami były te, dotyczące rodzicielstwa. Ja Nowaka kupuję.

Jakub Nowak po raz drugi napisał świetną powieść środka. Gdyby była to płyta, to powiedziałbym, że to pop, ale pop, za który warto umierać lub oddawać fragment własnego ciała. Nie mamy zbyt wielu powieści środka, które można by czytać bez zgrzytania zębami lub zmuszania się do nich. Tymczasem „Nie w szczepionkę” wypełnia znakomicie swoją rolę, co nie oznacza automatycznie,...

Znów mnie Jakub Nowak rozczarował. Znów, obiecujący pomysł i kiepskie wykonanie. Bo ta powieść jest o niczym. Prócz tej nostalgii za latami 90, to jest płaska i jednowymiarowa. I nudna.

Znów mnie Jakub Nowak rozczarował. Znów, obiecujący pomysł i kiepskie wykonanie. Bo ta powieść jest o niczym. Prócz tej nostalgii za latami 90, to jest płaska i jednowymiarowa. I nudna.

Niby wszystko w porządku, a jednak jest w tej książce coś, co sprawia, że człowiek w ogóle nie jest ciekawy, co będzie się dziać dalej...

Niby wszystko w porządku, a jednak jest w tej książce coś, co sprawia, że człowiek w ogóle nie jest ciekawy, co będzie się dziać dalej...

Opisy są czasami okropnie grafomańskie, lecz historia poprowadzona faktycznie w niezwykle wciągający i emocjonujący sposób. Jestem z pokolenia nieco młodszego niż to opisywane w książce, ale nadal mocno odnajduję w opisywanych światach. Duży plus za odniesienia do muzyki, aż sobie musiałam puścić Aliansów :D

Opisy są czasami okropnie grafomańskie, lecz historia poprowadzona faktycznie w niezwykle wciągający i emocjonujący sposób. Jestem z pokolenia nieco młodszego niż to opisywane w książce, ale nadal mocno odnajduję w opisywanych światach. Duży plus za odniesienia do muzyki, aż sobie musiałam puścić Aliansów :D

Książka przyjemna, bardzo klimatyczna. I z góry trzeba powiedzieć, że jest to pozycja z tych, w której fabuła jest raczej jedynie pretekstem.

Książka przyjemna, bardzo klimatyczna. I z góry trzeba powiedzieć, że jest to pozycja z tych, w której fabuła jest raczej jedynie pretekstem.

Dzień dobry,

Udało mi się przeczytać książkę jeszcze we wrześniu dlatego trafi na tablicę do podsumowania za ten właśnie miesiąc.

Ale bez owijania w bawełnę. Książka Jakuba Nowaka "Nie w szczepionkę" przedstawia dwoje bohaterów i są to dwie różne historie, które przeplatają się między rozdziałami.

Pierwsza z nich dzieje sie pod koniec lat 90-tych i opowiada o Mikołaju, który poszukuje swojej matki i oczywiście o jego własnych problemach jakie miała młodzież w tamtych latach.
Jest to bardzo świetnie ukazane, można rzec, że ze szczegółami i kiedy czytałem treść to wracałem myślami do tamtych czasów.

Natomiast druga historia opowiada o kobiecie pseudonim Siwa, która śpiewa w zespole punckowym w latach 2025 i o jej życiowych rozterkach.
Od razu powiem, że bohaterowie znają się od dziecka i utrzymują kontakt w teraźniejszości.
Poznając losy bohaterów przyjrzymy się bliżej życiu w blokowiskach w latach 90-tych i zostaną ukazane sprawy, o których sie nie mówiło i rzadko kiedy wychodziły na światło dzienne.

Zresztą młodzież liczącą sobie po 17 lat w tamtych czasach to całkowite przeciwieństwo młodych ludzi czasów obecnych.

Dobrze było wrócić pamięcią do tamtych czasów i mieć przekonanie, że nie tylko u nas tak wyglądało życie, ale w innych miastach było to dokładnie tak samo.

Moja ocena to 7/10 z tego względu, że książkę czytało się z wielką przyjemnością, łatwym zrozumieniem i dobrym przekazem.

Pozdrawiam

Dzień dobry,

Udało mi się przeczytać książkę jeszcze we wrześniu dlatego trafi na tablicę do podsumowania za ten właśnie miesiąc.

Ale bez owijania w bawełnę. Książka Jakuba Nowaka "Nie w szczepionkę" przedstawia dwoje bohaterów i są to dwie różne historie, które przeplatają się między rozdziałami.

Pierwsza z nich dzieje sie pod koniec lat 90-tych i opowiada o Mikołaju,...

Pomimo tego, że fajnie się czytało a raczej słuchało o czasach, w których właściwie samemu się dojrzewało to jednak długo nie wiedziałem o co chodzi w książce

Pomimo tego, że fajnie się czytało a raczej słuchało o czasach, w których właściwie samemu się dojrzewało to jednak długo nie wiedziałem o co chodzi w książce

Bardzo przeciętna, ale „modna”. Nostalgia za latami 90., gdy ludzie nie mogli sobie pozwolić na kupienie płyty CD, a uprzywilejowani zamawiali kosmetyki w Avonie.

Jeśli chodzi o tło powieści, czyli opis tamtych czasów, jak najbardziej się to udało. Problem w tym, że tematyka jest już wtórna. Kolejne książki o wspomnieniach z lat 90. czy o dorastaniu na polskiej wsi… Czy są nam potrzebne? Nie. Czy przeszkadzają? Też nie. Chyba po prostu po książce autora „To przez ten wiatr”, która była bardzo świeża, niesztampowa i trochę dziwna, miałam większe i inne oczekiwania.

Bardzo przeciętna, ale „modna”. Nostalgia za latami 90., gdy ludzie nie mogli sobie pozwolić na kupienie płyty CD, a uprzywilejowani zamawiali kosmetyki w Avonie.

Jeśli chodzi o tło powieści, czyli opis tamtych czasów, jak najbardziej się to udało. Problem w tym, że tematyka jest już wtórna. Kolejne książki o wspomnieniach z lat 90. czy o dorastaniu na polskiej wsi… Czy są...