Aktualności
10
Najnowsze artykuły
ArtykułyCrime Story: pierwsze takie wydarzenie autorskie w Polsce
1
ArtykułyWielkanoc z książką i nie tylko – czytelnicze oraz kreatywne pomysły na prezent3
ArtykułyWielka Wiosenna Wyprzedaż w Matras.pl: tysiące książek nawet 80% taniej2
ArtykułyJon Frederickson i jego książka „Kłamstwa, którymi żyjemy”, czyli o poznaniu samych siebie oczami psychoterapeuty2
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Powiązane treści
Beksa Marcin Grzelak 
„Beksa” to historia dwóch mężczyzn, których los splata w najmniej oczywisty sposób. Adam, który ucieka w Bieszczady przed swoją przeszłością, a Irek to młody gangster zmagający się z lękiem i własnymi demonami. Ich drogi prowadzą przez świat przestępczości, ale to nie akcja gra tu pierwsze skrzypce, a emocje i to, co dzieje się w ich wnętrzach. To opowieść o konsekwencjach wyborów, o bólu, który nie znika, i o tym, że nie zawsze jesteśmy w stanie uciec przed samymi sobą.
Już od pierwszych stron zachwycił mnie przepiękny język, jakim napisana jest ta powieść. To jeden z tych stylów, które nie tylko się czyta. Je się chłonie, czuje, przeżywa całym sobą.
Piszę tę recenzję długo po przeczytaniu książki, bo zwyczajnie nie potrafiłam znaleźć odpowiednich słów, by oddać to, co we mnie zostawiła. To nie jest historia, którą odkłada się na półkę i zapomina - ona zostaje gdzieś w głowie i wraca, nie dając o sobie zapomnieć.
Moim zdaniem ta książka zasługuje na złoty medal. Przede wszystkim dlatego, że odważnie opowiada o mężczyznach i ich uczuciach: o wrażliwości, strachu, zagubieniu. A o tym w mainstreamie wciąż mówi się zdecydowanie za mało. Tutaj nie ma miejsca na stereotyp „twardego faceta”, który niczego nie czuje. Są za to bohaterowie poranieni, pogubieni i prawdziwi.
Bardzo polecam Wam tę historię!
PS Wiem jedno: koniecznie chcę sięgnąć po inne książki autora.
Cukier na duszy Marcin Grzelak 
Marcin Grzelak zaczyna „Cukier na duszy” od cytatu Edwarda Stachury – i to jest dokładnie ten moment, w którym wiadomo, że ta opowieść nie będzie ani łatwa, ani obojętna. To książka, która od pierwszych stron ustawia czytelnika w emocjonalnej gotowości. Delikatnie, ale stanowczo.
Czasem są lata dziewięćdziesiąte – okres transformacji, chaosu, obietnic i rozczarowań. Dla jednych był to początek nowego świata, dla innych – moment, w którym wszystko się rozsypało. Młodzi ludzie dorastali w rzeczywistości, która nie dawała jasnych drogowskazów. Próbowali więc po omacku: muzyką, narkotykami, ucieczką, udawaniem kogoś innego. Nie zawsze mądrze. Nie zawsze bezpiecznie. Często boleśnie.
Miejscem jest niewielkie miasteczko – zamknięte, hermetyczne, żyjące własnym rytmem. Każdy zna każdego, każdy wie najlepiej. Tu codzienność płynie powoli, aż do dnia, w którym z krajobrazu znika Dżony – chłopak, który zawsze stał na rogu ulicy. Jego nieobecność burzy porządek, którego nikt nie kwestionował. A gdy jezioro oddaje jego ciało, pękają nie tylko pozory spokoju, ale i sumienia.
Dżony to bohater tragiczny. Ofiara pożaru, sparaliżowany, niemówiący, uwięziony we własnym ciele i jeszcze bardziej – w cudzej obojętności. Wychowywany przez ojca zniszczonego traumą i alkoholem, pozbawiony realnej opieki, czułości i zrozumienia. Jego głos dociera do czytelnika dopiero po śmierci – w formie dziennika, który staje się zapisem bólu, samotności i niespełnionej potrzeby bycia zauważonym.
Marcin Grzelak posługuje się językiem z precyzją wirtuoza. Tej książki się nie czyta – przez nią się płynie. Zdania suną miękko, każde słowo drży od emocji. Ten rytm wprowadza czytelnika w stan zawieszenia, z którego nie chce się wracać do rzeczywistości.
To książka mądra – pełna trafnych obserwacji, ważnych myśli, życiowych prawd. To książka bardzo smutna – bo Dżony kradnie serce czytelnika i oddaje je w kawałkach. To książka piękna – językowo dopracowana, wrażliwa, zapadająca w pamięć.
„Cukier na duszy” to opowieść nieprzewidywalna, bolesna i potrzebna. O zbrodni bez kary, o samotności, która niszczy po cichu, i o tym, jak łatwo przegapić człowieka stojącego tuż obok. Będę ją polecać każdemu, kto nie boi się literatury, która naprawdę dotyka.
