Zmienione sny

Niejako z rozpędu, po lekturze „Jestem głód” Petry Dvořákovej sięgnęłam po kolejną książkę jej autorstwa. Trafiłam na „Zmienione sny”. To nie było dobre trafienie. Zastanawiam się, jaki cel przyświecał autorce? Bo ja nie potrafiłam go odkryć. Nie dałam rady wyciągnąć niczego dla siebie. Ani literacko, ani w sferze refleksji czy emocji. Okazało się, że to lektura bardzo nie dla mnie. Owszem, czytałam kolejne wyznania osób, których droga wiary nie należała do najprostszych, niektóre nawet uznałam za ciekawsze od innych, ale zabrakło mi, no właśnie, czego? Chyba wszystkiego, co ze zwykłego ludzkiego opowiadania czyni Literaturę.

Nie potrafię ocenić tej pozycji.

Niejako z rozpędu, po lekturze „Jestem głód” Petry Dvořákovej sięgnęłam po kolejną książkę jej autorstwa. Trafiłam na „Zmienione sny”. To nie było dobre trafienie. Zastanawiam się, jaki cel przyświecał autorce? Bo ja nie potrafiłam go odkryć. Nie dałam rady wyciągnąć niczego dla siebie. Ani literacko, ani w sferze refleksji czy emocji. Okazało się, że to lektura bardzo nie...

Petra w zupełnie innej odsłonie. Zamiast przejmującej prozy, autorka stawia tym razem na prawdziwe historie ludzi, którzy dzielą się z nią swoimi doświadczeniami z wiarą, religią i kościołem katolickim.

“Zmienione sny” to zbiór dziesięciu wywiadów. Ich wspólnym mianownikiem jest Bóg, ale droga jaką przebyli bohaterowie książki aby się z nim połączyć lub od niego oddalić jest już różna.

Jednych wiara uratowała, drudzy świadomie postanowili zrezygnować, a jeszcze inni zostali przez kościół odrzuceni.

Każda historia jest intymna. Rozmówcy pokazują swoje emocje, zdradzają bardzo prywatne szczegóły ze swojego życia. Petra natomiast w żaden sposób nie ocenia ich decyzji i wyborów.

Na mnie ta książka jednak nie zrobiła wrażenia. Tych kilka rozmów potwierdziło tylko hipokryzję kościoła i to, że bardzo często jest to po prostu instytucja nie mająca nic wspólnego z Bogiem i szerzeniem wiary. Z drugiej strony pokazała jak bardzo można być osobą wierzącą i jakim kompasem w życiu może być wiara.

Myślę, że reportaż będzie ciekawą lekturą dla tych, którzy stoją na rozdrożu i mają kryzys wiary.

Petra w zupełnie innej odsłonie. Zamiast przejmującej prozy, autorka stawia tym razem na prawdziwe historie ludzi, którzy dzielą się z nią swoimi doświadczeniami z wiarą, religią i kościołem katolickim.

“Zmienione sny” to zbiór dziesięciu wywiadów. Ich wspólnym mianownikiem jest Bóg, ale droga jaką przebyli bohaterowie książki aby się z nim połączyć lub od niego oddalić...

„Zmienione sny” Petry Dvorakovej są klasyfikowane jako literatura piękna ale dla mnie to raczej literatura faktu. Książkę tworzy dziesięć rozmów, które autorka przeprowadziła z różnymi osobami na temat wiary, Boga, Kościoła i wszystkiego co się z tym wiąże. To szczere, często bardzo osobiste opowieści o duchowości, zwątpieniu, poszukiwaniu sensu i o relacji człowieka z religią. Zaskakujące było dla mnie to, jak wiele wspólnych wątków pojawia się w tych historiach mimo że każda z nich jest zupełnie inna.

Czytając te rozmowy, wielokrotnie miałem wrażenie, że pewne doświadczenia i pytania powracają niezależnie od życiorysu czy drogi jaką przeszli rozmówcy. Właśnie ta powtarzalność motywów – poszukiwania, kryzysów, nadziei czy rozczarowań – sprawia, że książka staje się czymś więcej niż tylko zbiorem wywiadów. To raczej zapis bardzo ludzkich historii, w których wielu czytelników może odnaleźć fragmenty własnych przemyśleń lub doświadczeń.

Nie zamierzam tych historii oceniać ani komentować bo uważam, że wiara – podobnie jak jej brak – jest sprawą indywidualną, osobistą i niezwykle intymną. Z tego samego założenia wychodzi także autorka. Dvorakova nie próbuje przekonywać czy prowadzić czytelnika w określonym kierunku. Pozwala wybrzmieć głosom swoich rozmówców i pozostawia przestrzeń na własne refleksje.

Najbardziej podobało mi się właśnie to, że autorka ogranicza swoją rolę do absolutnego minimum. Nie ocenia, nie komentuje i nie wyciąga wniosków. Zadaje pytania – często bardzo krótkie, niemal ascetyczne – i oddaje cały głos rozmówcom. Dzięki temu książka jest niezwykle autentyczna a sama autorka po raz kolejny pokazuje swoją wrażliwość, subtelność i inteligencję.

„Zmienione sny” Petry Dvorakovej są klasyfikowane jako literatura piękna ale dla mnie to raczej literatura faktu. Książkę tworzy dziesięć rozmów, które autorka przeprowadziła z różnymi osobami na temat wiary, Boga, Kościoła i wszystkiego co się z tym wiąże. To szczere, często bardzo osobiste opowieści o duchowości, zwątpieniu, poszukiwaniu sensu i o relacji człowieka z...

A mi się podobało. Mimo raczej letnich recenzji, książkę odebrałam bardzo dobrze.

To reportaż, zbiór wywiadów z osobami, dla których religia katolicka była lub nadal jest istotną częścią życia. Pozwala zobaczyć aktualny obraz Kościoła w Czechach. Przekrój osobowości jest naprawdę szeroki. Rozmawiają byli księża i zakonnice żałujących wyborów młodości, ale też osoby, które w dorosłym wieku odnalazły wiarę.

Wybór rozmówców był przemyślany, a autorka nie atakuje własnymi opiniami, tylko obiektywnie oddaje wydźwięk zwierzeń.

A mi się podobało. Mimo raczej letnich recenzji, książkę odebrałam bardzo dobrze.

To reportaż, zbiór wywiadów z osobami, dla których religia katolicka była lub nadal jest istotną częścią życia. Pozwala zobaczyć aktualny obraz Kościoła w Czechach. Przekrój osobowości jest naprawdę szeroki. Rozmawiają byli księża i zakonnice żałujących wyborów młodości, ale też osoby, które...

Kolejna książka autorki, której jeszcze nie czytałam. Czy tym razem również była warta uwagi?

Autorka przeprowadziła dziesięć rozmów z różnymi osobami. Tematem przewodnim była wiara i życie w wierze. Opowieści były skrajnie różne, jednak to, co je łączyło to Kościół i Bóg.

Każda z historii była inna, a autorka starała się wyciągnąć z niej tyle, ile się dało i ile mogło być interesujące dla czytelnika. Kilka z nich zainteresowało mnie bardziej, jednak wszystkie ostatecznie wiązały się z jednym i łączyły się w jednym punkcie.

Chyba nie do końca byłam odbiorcą, do którego kierowana została ta książka. Tematy wiary nie są mi szczególnie bliskie, więc rozterki osób, z którymi rozmawiała autorka również takie nie były. Momentami podejmowane przez nich decyzje wydawały mi się wręcz absurdalne. Jestem zatem prawie na bieżąco z twórczością autorki, jednak tego tytułu nie polecam. Nie odradzam oczywiście, ale jako niezależny czytelnik polecić nie mogę, bo po prostu mi się nie podobała.

Kolejna książka autorki, której jeszcze nie czytałam. Czy tym razem również była warta uwagi?

Autorka przeprowadziła dziesięć rozmów z różnymi osobami. Tematem przewodnim była wiara i życie w wierze. Opowieści były skrajnie różne, jednak to, co je łączyło to Kościół i Bóg.

Każda z historii była inna, a autorka starała się wyciągnąć z niej tyle, ile się dało i ile mogło...

Ciekawie zrealizowany zbiór rozmów z osobami, dla których wiara i kościół były lub są ważną częścią życia.

Ciekawie zrealizowany zbiór rozmów z osobami, dla których wiara i kościół były lub są ważną częścią życia.

Książka zawiera zbiór rozmów dotyczących wiary i kościoła w Czechach, najbardziej zlaicyzowanym kraju, gdzie władza prześladowała ludzi religijnych a mimo tego sporo udało się takich znaleźć. Temat wpisuje się w obecne trendy czeskie (patrz "Bila voda"). 4+/6

Książka zawiera zbiór rozmów dotyczących wiary i kościoła w Czechach, najbardziej zlaicyzowanym kraju, gdzie władza prześladowała ludzi religijnych a mimo tego sporo udało się takich znaleźć. Temat wpisuje się w obecne trendy czeskie (patrz "Bila voda"). 4+/6

Książka opowiada historie ludzi związanych z kościołem w różny sposób. Właściwe każda z rozmów prowadzi do jednego wniosku: jak bardzo nieżyciowa jest ta instytucja. Niczego nowego się nie dowiedziałam, pytania autorki też były słabe, ogólnie nie jest to książka najwyższych lotów.

Książka opowiada historie ludzi związanych z kościołem w różny sposób. Właściwe każda z rozmów prowadzi do jednego wniosku: jak bardzo nieżyciowa jest ta instytucja. Niczego nowego się nie dowiedziałam, pytania autorki też były słabe, ogólnie nie jest to książka najwyższych lotów.

Książka w formie wywiadów przedstawia ludzi, którzy wierzą z zaciśniętymi zębami, wbrew przeciwnościom losu. Dla niektórych z nich religia jest siłą do radzenia sobie z problemami lub terapią po traumatycznych przeżyciach.

Książka w formie wywiadów przedstawia ludzi, którzy wierzą z zaciśniętymi zębami, wbrew przeciwnościom losu. Dla niektórych z nich religia jest siłą do radzenia sobie z problemami lub terapią po traumatycznych przeżyciach.

Obiecywała wiele zostawiła niespełnione.
Grzechem tej książki jest to, że nie wyszła.
IMHO sztampa.
A liczyłem na opium.

Obiecywała wiele zostawiła niespełnione.
Grzechem tej książki jest to, że nie wyszła.
IMHO sztampa.
A liczyłem na opium.