Rozmowy o ludziach i pisaniu

Bardzo interesująca i wyważona rozmowa dotykająca wielu problemów życia, w tym polityki, religii i przede wszystkim literatury. Rozważania prowadzone przez dwie osoby o wysokim potencjale intelektualnym i długim życiowym doświadczeniu. Zgadzam się z tym, że obecnie mamy zalew książek o przeróżnej wartości literackiej, są i te z wysokiej półki i te inne bardziej komercyjne, a przez to mniej wartościowe czy raczej mniej nas wzbogacające. Lecz w przeciwieństwie do dyskutujących panów uważam, że każdy ma prawo do wyboru. Dzielenie literatury na gorszą, bo to kryminał czy romans nie bardzo do mnie przemawia. Wszystko zależy od autora, od jego talentu, od tego na ile potrafi zaciekawić czytelnika. Nie zgadzam się też, że opisy interakcji intymnych między bohaterami powieści to coś niewłaściwego, a nawet ocierającego się o pornografię. Wydaje mi się, że to głównie kwestia temperamentu (weźmy choćby pod uwagę pisarzy iberoamerykańskich czy japońskich),pewnej wrażliwości i ponownie talentu.

Bardzo interesująca i wyważona rozmowa dotykająca wielu problemów życia, w tym polityki, religii i przede wszystkim literatury. Rozważania prowadzone przez dwie osoby o wysokim potencjale intelektualnym i długim życiowym doświadczeniu. Zgadzam się z tym, że obecnie mamy zalew książek o przeróżnej wartości literackiej, są i te z wysokiej półki i te inne bardziej komercyjne,...

Książka może trochę wtórna w stosunku do autobiografii "Dzieje człowieka piszącego", ale jest w niej też wiele nowych rzeczy obejmujących lata po 1989 roku. Czyli cała nowa epoka, wiele ciekawych spostrzeżeń, dużo szczerości, trochę pisarskiej goryczy (nigdy nie był nawet nominowany do "Nike") i swoiste pożegnanie człowieka żyjącego na "kurczącym się skrawku". Jedyne, co trochę irytuje, to wyraźna niechęć do literatury gatunkowej, w której przecież też można opowiadać o realu. Cierpkim uwagom pod adresem kryminałów, czy fantastyki towarzyszy jednak jak najbardziej słuszna dezaprobata wobec "literatury" celebryckiej i złej roli mediów społecznościowych. Warto przeczytać.

Książka może trochę wtórna w stosunku do autobiografii "Dzieje człowieka piszącego", ale jest w niej też wiele nowych rzeczy obejmujących lata po 1989 roku. Czyli cała nowa epoka, wiele ciekawych spostrzeżeń, dużo szczerości, trochę pisarskiej goryczy (nigdy nie był nawet nominowany do "Nike") i swoiste pożegnanie człowieka żyjącego na "kurczącym się skrawku". Jedyne,...

To jedna z tych książek, które napisane zostały w formule znanej jako "wywiad rzeka" i porywają czytelnika niczym, właśnie, rwący nurt rzeki. Z rozdziału do rozdziału przechodzi się ze wciąż rosnącym nienasyceniem. Cóż, w takim stanie pozostaje czytelnik, docierając do ostatniej strony. I nie można powiedzieć "niestety", ponieważ to nasze nienasycenie jest odczuciem wielce nam sprzyjającym w takim sensie, iż pozostajemy w ciepłej aurze intrygująco przedstawionej przeszłości i budzącej nadzieję literackiej teraźniejszości. Nadzieję na co? Ano na to, że zalewająca rynek paraliteratura, o której jest w tej książce mowa, nie zmąci szlachetności literatury. Może dobitniej: Prawdziwej Literatury.

To jedna z tych książek, które napisane zostały w formule znanej jako "wywiad rzeka" i porywają czytelnika niczym, właśnie, rwący nurt rzeki. Z rozdziału do rozdziału przechodzi się ze wciąż rosnącym nienasyceniem. Cóż, w takim stanie pozostaje czytelnik, docierając do ostatniej strony. I nie można powiedzieć "niestety", ponieważ to nasze nienasycenie jest odczuciem wielce...

Droga kilkugodzinna, z północy na południe, sprzyja lekturze i skupieniu. Od pewnego czasu wypatrywałem tej rozmowy. Wiek i doświadczenie a także przebywanie w środowisku lat 70 i 80 daje perspektywę niezwykłą. Dzisiaj już nie istniejącą. Towarzystwo już odeszło. Pozostały książki. I o tym panowie rozmawiają. Oczywiście nie mogło zabraknąć "Cudownej meliny" i opowieści o Józefie Mackiewiczu. Jednak za najważniejszą uważam opinię o "krytyce współczesnej".
O wydawanych książkach które nie możemy nazywać literaturą bo nią po prostu nie są.
Ktoś potrzebuje dowodu ? Proszę wejść do EMPiKu albo do pierwszej lepszej księgarni. Nic tylko czytadła proponowane przez lobbystów którzy chcą być krytykami (tfu ! literackimi ). Są przeważnie "celebrytami" którzy notabene napisali (podpisali się ) więcej książek niż przeczytali. Maciej Orłoś precyzyjnie zwraca na to co się obecnie dzieje na rynku uwagę. Więc nawet będąc w księgarni musimy się mieć na baczności. Już coraz rzadziej możemy spotkać księgarza "który czyta".
Dlatego też bardzo lubię zaglądać do "Krzywego Domku" w Sopocie albo do "Libry" na Krakowskim Przedmieściu. Żyjemy obecnie w czasach kiedy musimy zaglądać i odróżniać co można czytać od zwykłej "produkcji literackiej. Z krytykami powinno nam pójść łatwiej. Do tej rozmowy zapewne nie raz będę wracał.

Droga kilkugodzinna, z północy na południe, sprzyja lekturze i skupieniu. Od pewnego czasu wypatrywałem tej rozmowy. Wiek i doświadczenie a także przebywanie w środowisku lat 70 i 80 daje perspektywę niezwykłą. Dzisiaj już nie istniejącą. Towarzystwo już odeszło. Pozostały książki. I o tym panowie rozmawiają. Oczywiście nie mogło zabraknąć "Cudownej meliny" i...