Długie pożegnanie

Skończyłem. Zrobił wrażenie. Nie znałem zakończenia, więc zaskoczenie bylo. Na pewno wrócę do książki. Czytałem na czytniku to tłumaczenie. Mam również dwa inne.

Skończyłem. Zrobił wrażenie. Nie znałem zakończenia, więc zaskoczenie bylo. Na pewno wrócę do książki. Czytałem na czytniku to tłumaczenie. Mam również dwa inne.

Jak zwykle u Chandlera - genialny klimat, opisy i dialogi. Monologi, rzecz jasna też.

Jak zwykle u Chandlera - genialny klimat, opisy i dialogi. Monologi, rzecz jasna też.

Jest to jednak zupełnie inna książka niż pozostałe części o detektywie Marlow. Tym razem nasz detektyw w zasadzie nie ma do rozwiązania jakieś skomplikowanej historii. Bardziej jest to opowieść w stylu Agaty Christie. Tutaj bohater jest przedstawiony z zupełnie innej strony i jest to bardzo pozytywna strona. Przyjaźń i nienawiść tutaj się mieszają ze sobą. Zaskakujące jest zakończenie opowieści, bo wydaje nam się jakbyśmy mieli się już nie spotkać z detektywem.

Jest to jednak zupełnie inna książka niż pozostałe części o detektywie Marlow. Tym razem nasz detektyw w zasadzie nie ma do rozwiązania jakieś skomplikowanej historii. Bardziej jest to opowieść w stylu Agaty Christie. Tutaj bohater jest przedstawiony z zupełnie innej strony i jest to bardzo pozytywna strona. Przyjaźń i nienawiść tutaj się mieszają ze sobą. Zaskakujące jest...

Przegadane, choć to znak rozpoznawczy Marlowa, ale tym razem o trzy rozdziały za daleko. Intryga splątana jak myśli po drinku o poranku, poprawionym szlugiem.
Splunąłem pod nogi, to nie może się tak skończyć, snop światła nadjeżdżającego samochodu rozświetlił pokój, mamy towarzystwo.

Przegadane, choć to znak rozpoznawczy Marlowa, ale tym razem o trzy rozdziały za daleko. Intryga splątana jak myśli po drinku o poranku, poprawionym szlugiem.
Splunąłem pod nogi, to nie może się tak skończyć, snop światła nadjeżdżającego samochodu rozświetlił pokój, mamy towarzystwo.

“Długie pożegnanie” Raymonda Chandlera to szósta część cyklu o przygodach Philipa Marlowe. Czy tak długie eksploatowanie stylu noir i pojedynczej postaci detektywa ma sens? Sprawdźmy…

Los Angeles, lata 50. Detektyw Philip Marlowe pod pewnym lokalem przypadkowo spotyka pijanego Terry’ego Lennoxa i odwozi go do domu. Tak rodzi się ich niejednoznaczna przyjaźń. Lennox zdaje się wychodzić na prostą. Wkrótce jednak jego żona, Sylvia – córka wpływowego bogacza – zostaje zamordowana. Lennox, z niewielką pomocą Marlowe’a, ucieka do Meksyku jako główny podejrzany.

Ponieważ Marlowe jest zamieszany w sprawę, trafia do aresztu. Jednak niedługo potem pojawiają się doniesienia, że Lennox popełnił samobójstwo. Marlowe wychodzi na wolność, a cała sprawa śmierci Sylvii zostaje podejrzanie szybko zamieciona pod dywan. W tym momencie rozpoczyna się zasadnicza część fabuły.

Główny bohater zaczyna zajmować się nową śmierdzącą sprawą: ma pilnować znanego pisarza-alkoholika, Rogera Wade’a, na zlecenie jego żony i wydawcy. Wade najwyraźniej coś ukrywa, a wszyscy wokół są w coś zamieszani. Czy ma to jakiś związek z wątkiem Lennoxa? Tego nie zdradzę - właśnie o tym jest ta książka.

“Długie pożegnanie”, na tle innych książek z serii, ma inny wydźwięk. Cyniczne opisy w klimacie noir nie są już tylko opisami, lecz również przemyśleniami głównego bohatera. Na pierwszy plan wysuwa się filozofia życiowa Marlowe’a, który stara się postępować uczciwie w otaczającym go brutalnym świecie korupcji i upadku norm społecznych. A to nie jest proste, gdy co chwila wikła się w sprawy elit i nowobogackich z Los Angeles.

Co do wad tej powieści - niektóre wątki i wyjaśnienia są przesadnie skomplikowane, ale to częsta cecha powieści detektywistycznych. Pewne zachowania Marlowe’a i innych bohaterów wydają się zbyt patetyczne, ale można to obronić, mając na uwadze poprzedni akapit.

Dlatego “Długie pożegnanie” polecam dwóm grupom czytelników. Pierwsza: miłośnicy kryminałów. Druga: czytelnicy ceniący refleksje na temat zmagań uczciwego człowieka z nieuczciwym światem. Ta powieść wciąga intrygą, a jednocześnie zapewnia dawkę refleksji na temat stanu świata.

Oryginalny wpis:
https://xiegozbior.pl/zajawki/2025/03/29/zajawka-dlugie-pozegnanie.html

“Długie pożegnanie” Raymonda Chandlera to szósta część cyklu o przygodach Philipa Marlowe. Czy tak długie eksploatowanie stylu noir i pojedynczej postaci detektywa ma sens? Sprawdźmy…

Los Angeles, lata 50. Detektyw Philip Marlowe pod pewnym lokalem przypadkowo spotyka pijanego Terry’ego Lennoxa i odwozi go do domu. Tak rodzi się ich niejednoznaczna przyjaźń. Lennox zdaje...

Rewelacyjna ponadczasowa powieść w kryminalnym sztafażu dowodzi twierdzeniu, że wybitna literatura nie ma ram gatunkowych. Konwencja jest tylko pretekstem do ukazania ponadczasowych problemów. Tutaj autor okazuje nam pełen wachlarz rozterek i przekonań na temat zaufania, prawości, honoru i przyjaźni. Fabuła oczarowuje miejskim klimatem upadłego miasta Los Angeles. Wielka amerykańska powieść mimo że zamknięta w konwencji kryminału.

Rewelacyjna ponadczasowa powieść w kryminalnym sztafażu dowodzi twierdzeniu, że wybitna literatura nie ma ram gatunkowych. Konwencja jest tylko pretekstem do ukazania ponadczasowych problemów. Tutaj autor okazuje nam pełen wachlarz rozterek i przekonań na temat zaufania, prawości, honoru i przyjaźni. Fabuła oczarowuje miejskim klimatem upadłego miasta Los Angeles. Wielka...

Wybitny przykład literatury noir, który zgłębia stan psychiczny detektywa Philipa Marlowe’a w kontekście amerykańskiego społeczeństwa lat 50. Książka łączy elementy kryminału z refleksją na temat moralności, przyjaźni i samotności. Chandler mistrzowsko prowadzi narrację, budując melancholijny, pełen nostalgii klimat, który świetnie oddaje ducha tamtych czasów. Główna postać, Marlowe, to twardy, ale moralny bohater, który staje w obliczu brutalnych realiów życia. Długie pożegnanie to nie tylko ekscytujący thriller, ale także głęboka opowieść o zmieniającej się Ameryce.

Wybitny przykład literatury noir, który zgłębia stan psychiczny detektywa Philipa Marlowe’a w kontekście amerykańskiego społeczeństwa lat 50. Książka łączy elementy kryminału z refleksją na temat moralności, przyjaźni i samotności. Chandler mistrzowsko prowadzi narrację, budując melancholijny, pełen nostalgii klimat, który świetnie oddaje ducha tamtych czasów. Główna...

I jak tu nie wierzyć w taki świat? W świat przesączony mocnym alkoholem, spowitym dymem z papierosów oraz zasiedlany przez istoty o marnym charakterze i gotowe na każdą podłość. Jeśli się mają już trafić jacyś rycerze, to raczej wyposażeni w tony ironii niż konia maści białej czy lśniącą zbroję. Ale jakże ten świat fascynujący jest – oczywiście podglądany z pozycji wygodnej (zza kart powieści) oraz w towarzystwie przewodnika, który gotów jest nie tylko rozszyfrować zagadkę kryminalną, ale również ludzkie charaktery. Przewodnik w dodatku, tak po ludzku, potyka się, pada ofiarą zaufania do ludzi, zwodzi go przeczucie, ale wyjdzie z tego jedynie z dodatkowymi bliznami. Taki już los Philipa Marlowe.

„Długie pożegnanie” jest fascynującą lekturą z powodów wyżej wymienionych, ale nie tylko. Od strony konstrukcyjnej widać, że rzecz przemyślana została. Wszystkie przyprawy użyte z mistrzowskim odmierzeniem. Ma być gorzko, tak żeby na podniebieniu nam się zrobił niesmaczny osad. Do tego jeszcze monochromatyczny obraz, niespieszne tempo. Jest się czym zachwycić.

I jak tu nie wierzyć w taki świat? W świat przesączony mocnym alkoholem, spowitym dymem z papierosów oraz zasiedlany przez istoty o marnym charakterze i gotowe na każdą podłość. Jeśli się mają już trafić jacyś rycerze, to raczej wyposażeni w tony ironii niż konia maści białej czy lśniącą zbroję. Ale jakże ten świat fascynujący jest – oczywiście podglądany z pozycji wygodnej...

Chandler to klasyka kryminałów noir, książka idealna do pociągu czy relaksu, również dzięki nowemu kieszonkowemu wydaniu. Jest dużo rozmów przy whisky, obowiązkowa femme fatale i sporo dość przerysowanych zwrotów akcji. Wciąga. Sięgnąłem po nią, bo jest to jedna z ulubionych książek Murakamiego, wymieniona choćby w "Norwegian Wood". Nie zawiodłem się na tej książce, choć też nie wywołała we mnie efektu "wow".

Chandler to klasyka kryminałów noir, książka idealna do pociągu czy relaksu, również dzięki nowemu kieszonkowemu wydaniu. Jest dużo rozmów przy whisky, obowiązkowa femme fatale i sporo dość przerysowanych zwrotów akcji. Wciąga. Sięgnąłem po nią, bo jest to jedna z ulubionych książek Murakamiego, wymieniona choćby w "Norwegian Wood". Nie zawiodłem się na tej książce, choć...

Lubię Marlowa, cenię Chandlera. Książkę czytałam dość długo, tak jakby powolne tempo akcji przeszło na moje tempo czytania. Miałam wrażenie, że detektyw jest zmęczony, może nawet rozgoryczony życiem, przyjaźnią, która się właściwie zarysowała... a potem wystawiła go na próbę. Z jednej strony wydaje mi się, że to najsłabsza z sześciu przeczytanych przeze mnie powieści, której bohaterem jest prywatny detektyw Philip Marlowe. Z drugiej natomiast, kiedy pomyślę o emocjach, które mi towarzyszyły podczas czytania, o tym niespiesznym tempie, jakie autor utrzymywał przez całą powieść, obrazy jak z filmu... trudno mi nie myśleć, że jest to majstersztyk pisania.

Lubię Marlowa, cenię Chandlera. Książkę czytałam dość długo, tak jakby powolne tempo akcji przeszło na moje tempo czytania. Miałam wrażenie, że detektyw jest zmęczony, może nawet rozgoryczony życiem, przyjaźnią, która się właściwie zarysowała... a potem wystawiła go na próbę. Z jednej strony wydaje mi się, że to najsłabsza z sześciu przeczytanych przeze mnie powieści,...