Profil użytkownika: Xięgozbiór

Po “Clean Architecture” Roberta C. Martina sięgnąłem z powodów zawodowych - pracuję obecnie przy przepisywaniu aplikacji w Pythonie zgodnie z założeniami tej architektury i uznałem, że warto lepiej zrozumieć, na czym ona właściwie polega.

Zacznijmy od samej idei Clean Architecture. Rozdzielenie aplikacji na warstwy wydaje się mieć sens w wielu sytuacjach, zwłaszcza gdy sama domena oprogramowania jest skomplikowana. Pomysł na traktowanie każdego komponentu oprogramowania jako coś, co można w dowolnej chwili wymienić zwyczajnie mi się podoba i niesie ze sobą praktyczne implikacje. Natomiast ostrożne wykorzystanie abstrakcji pozwala na zaimplementowanie proponowanej tu architektury bez większych problemów.

Uncle Bob (pseudonim autora) wprowadza zatem konkretne pomysły w przystępny sposób. Nie ma tu zbyt wielu przykładów kodu, ale to dobrze - dzięki temu ta książka jest bardziej uniwersalna i nie ogranicza się do realiów pojedynczej technologii. W związku z tym każdy rozdział można od razu przełożyć na praktykę po prostu idąc do pracy - poniekąd niezależnie od używanego języka programowania.

Na tym mógłbym skończyć, ale jedna rzecz nie daje mi spokoju. Chodzi mianowicie o wydźwięk tej książki. Jakkolwiek zachęcająco nie brzmią reguły Clean Architecture, nie uważałbym tego podejścia za jedyne słuszne. A właśnie tak to w głównej mierze przedstawia autor. Owszem, w paru miejscach zaznacza, że ten rodzaj architektury nie sprawdzi się wszędzie - ale potem znów przedstawia Clean Architecture jako jedyne sensowne rozwiązanie. Co gorsza - są miejsca, gdzie autor wydaje się sugerować, że jeżeli on coś robi w dany sposób, to to jest najlepszy sposób, a sposób ten jest najlepszy, bo on tak robi…

W skrócie, Clean Architecture to pomysł na architekturę oprogramowania, który w moich oczach ma sens i rozwiązuje wiele problemów. Jednak zalatujące dogmatyzmem przedstawienie tej idei i brak ujęcia jej w szerszym kontekście skutecznie sprawiły, że daleki jestem od zachwytu nad tą lekturą. Dlaczego ta architektura jest lepsza niż inne, poza tym, że autor tak twierdzi? Jakie w ogóle są inne rozważone alternatywy? Tego się stąd nie dowiemy.

Link do wpisu 🔗
https://xiegozbior.pl/zajawki/2025/07/22/zajawka-clean-architecture.html

Po “Clean Architecture” Roberta C. Martina sięgnąłem z powodów zawodowych - pracuję obecnie przy przepisywaniu aplikacji w Pythonie zgodnie z założeniami tej architektury i uznałem, że warto lepiej zrozumieć, na czym ona właściwie polega.

Zacznijmy od samej idei Clean Architecture. Rozdzielenie aplikacji na warstwy wydaje się mieć sens w wielu sytuacjach, zwłaszcza gdy...

Po dwunastą część przygód Jamesa Bonda sięgnąłem długo po przeczytaniu poprzedniej, ponieważ “You Only Live Twice” Iana Fleminga to strasznie trudno dostępna książka. Na szczęście udało mi się wygrzebać z sieci anglojęzyczny ebook i mogłem przystąpić do lektury.

Co do fabuły, Fleming nie wyszedł tu poza utarty schemat - choć tym razem Bond działa w roli dyplomaty, a nie szpiega. Zatem pojawiają się tu: wyrafinowane jedzenie, mnóstwo alkoholu, wątek romantyczny, potężny antagonista - oczywiście zły naukowiec - mieszkający w zamku oraz finałowa walka. Nie znajdziemy więc zbyt wielu nowości.

Kontaktami Bonda w tej historii są australijski szpieg Dikko Henderson i szef japońskiego wywiadu Tiger Tanaka. Pierwszy uczy Bonda australijskiego slangu, drugi opowiada o japońskiej kulturze i wprowadza go w ninjutsu: sztukę walki i przetrwania w ukryciu, stosowaną przez ninja.

Najlepszą częścią tej książki są cięte dialogi. Jest ich tu mnóstwo. Przykład: w pewnym momencie Tiger wyjawia Bondowi, że język japoński nie zawiera wulgaryzmów w takim znaczeniu, w jakim pojmujemy je na Zachodzie. Na to Bond odpowiada, że w takim razie nie dziwi się, dlaczego ludzie tu popełniają samobójstwa po każdym niepowodzeniu. W podobnym tonie prowadzone są też rozmowy o innych różnicach kulturowych, geopolityce i podejściu do kobiet, więc można się uśmiać.

Powieść Fleminga ma też swoje dziwactwa. Na przykład to, że psychiatra i szef Bonda zgodnie doszli do wniosku, że ta praktycznie niewykonalna misja ma być dla Bonda lekarstwem na depresję po utracie żony. Oprócz tego, sporo miejsca poświęcono opisom trujących roślin z zamku antagonisty, które są całkowicie zbędne z punktu widzenia fabuły.

Podsumowując, “You Only Live Twice” to przeciętna powieść sensacyjna z paroma ciekawostkami upchniętymi tu i tam w toku fabuły. Można się trochę uśmiać przy dialogach, ale też mniej więcej od połowy książki da się domyślić, jak będzie wyglądał finał tej historii i kim jest główny antagonista. Dlatego uważam, że to książka dla osób, które chcą po prostu dokończyć tę serię, ale już bez większych oczekiwań.

Link do wpisu 🔗
https://xiegozbior.pl/zajawki/2025/07/16/zajawka-you-only-live-twice.html

Po dwunastą część przygód Jamesa Bonda sięgnąłem długo po przeczytaniu poprzedniej, ponieważ “You Only Live Twice” Iana Fleminga to strasznie trudno dostępna książka. Na szczęście udało mi się wygrzebać z sieci anglojęzyczny ebook i mogłem przystąpić do lektury.

Co do fabuły, Fleming nie wyszedł tu poza utarty schemat - choć tym razem Bond działa w roli dyplomaty, a nie...

Dietetyką zainteresowałem się dawno temu, gdy zaczynałem biegać. Wiedzę zdobywałem z różnych źródeł, jednak nigdy nie czytałem żadnej książki na ten temat. To zmieniło się niedawno - gdy skończyłem lekturę “Jedz normalnie. Osiągaj więcej” Arkadiusza Matrasa, znanego z Dietetyki #NieNaŻarty.

Długo odkładałem tę lekturę, bo zawsze było “coś ciekawszego” pod ręką. To był błąd. “Jedz normalnie” to książka, w której praktycznie każdy rozdział podsuwa wskazówki, które można od razu wdrożyć w swoim jadłospisie, w celu ogólnej poprawy zdrowia. Po lekturze moja lista zakupów wygląda nieco inaczej niż przed.

Dla jasności - ta książka nie skupia się na podsuwaniu pomysłów na dietę. Jej clou to uporządkowanie podstawowej wiedzy na temat zdrowego odżywiania. Dlaczego tyjemy, ile jajek można zjeść w ciągu tygodnia, czy ryby z rtęcią są zdrowe?

Wiele z poruszanych tematów już od dawna znałem, ale teraz przeczytałem o nich w szerszym kontekście. I zdecydowanie mi tego brakowało. Okazało się nawet, że wierzyłem w kilka mitów. Na przykład: że olej kokosowy jest najlepszy do smażenia (nie jest), albo że soja powoduje zaburzenie gospodarki hormonalnej u facetów (nie powoduje).

Najlepsze jest to, że książka opiera się na wiedzy naukowej, ma mnóstwo przypisów, a autor odnosi się do konkretnych badań, by pokazać, dlaczego ich wyniki mają sens. To sprawia, że całość jest bardziej wiarygodna i nie sprawia wrażenia, że przypisy są tylko po to, by uciszyć takich malkontentów jak ja.

Nie każdemu przypadnie do gustu nieco kolokwialny język. Z drugiej strony, to on sprawia, że lektura jest bardzo przyjemna. Więcej książek okołonaukowych mogłoby uderzać w te tony.

Polecam tę książkę każdemu, kto nadal uważa że woda z cytryną odchudza, modne diety z Instagrama są warte uwagi, a naukowcy co chwilę zmieniają zdanie w kwestii tego, co jest zdrowe, a co nie. Zdecydowanie lepiej sięgnąć po tę lekturę, niż samemu opierać się na wyrwanych z kontekstu informacjach od influencerów próbujących wciskać nam swoje magiczne suplementy (tak, chodzi mi tu o “Glukozową Rewolucję”).

Link do wpisu 🔗
https://xiegozbior.pl/zajawki/2025/07/12/zajawka-jedz-normalnie-osiagaj-wiecej.html

Dietetyką zainteresowałem się dawno temu, gdy zaczynałem biegać. Wiedzę zdobywałem z różnych źródeł, jednak nigdy nie czytałem żadnej książki na ten temat. To zmieniło się niedawno - gdy skończyłem lekturę “Jedz normalnie. Osiągaj więcej” Arkadiusza Matrasa, znanego z Dietetyki #NieNaŻarty.

Długo odkładałem tę lekturę, bo zawsze było “coś ciekawszego” pod ręką. To był...