Pani w jeziorze

Czytałem wszystkie Chandlery i oczywiście wszystkie tak samo polecam :)

Czytałem wszystkie Chandlery i oczywiście wszystkie tak samo polecam :)

Kolejna część z Marlowem w roli głównej. Historia wydawała się nieskomplikowana, jednak im dłużej w nią się wciągamy tym coraz bardziej skomplikowana się staje. Jak zawsze szybko się toczy. Trzeba się dobrze orientować. Nie jest zbyt długa, więc można ją pochłonąć w jeden wieczór.

Kolejna część z Marlowem w roli głównej. Historia wydawała się nieskomplikowana, jednak im dłużej w nią się wciągamy tym coraz bardziej skomplikowana się staje. Jak zawsze szybko się toczy. Trzeba się dobrze orientować. Nie jest zbyt długa, więc można ją pochłonąć w jeden wieczór.

Czasami sięgam po kryminał ale po przeczytaniu takowego mam zwykle moralnego kaca jak po dyskotece przetańczonej w rytmie disco polo.
Po historiach Chandlera to przykre odczucie nie nachodzi mnie.

Czasami sięgam po kryminał ale po przeczytaniu takowego mam zwykle moralnego kaca jak po dyskotece przetańczonej w rytmie disco polo.
Po historiach Chandlera to przykre odczucie nie nachodzi mnie.

Dobra, przyjemna, wciągająca. Natomiast mnie nie porwała. Dość krótka, dlatego też nie do końca mogłam w pełni poczuć historię. Trochę jednowymiarowa

Dobra, przyjemna, wciągająca. Natomiast mnie nie porwała. Dość krótka, dlatego też nie do końca mogłam w pełni poczuć historię. Trochę jednowymiarowa

Po prostu klasyka kryminału. Pytanie retoryczne, ile współczesnych polskich kryminałów wydawanych tak radośnie bezkrytycznie przez nasze wydawnictwa, ociera się choćby odrobinę o taki poziom? Mam teraz sięgnąć np. po sudeckie schroniska? Przecież to będzie naprawdę bolało...

Po prostu klasyka kryminału. Pytanie retoryczne, ile współczesnych polskich kryminałów wydawanych tak radośnie bezkrytycznie przez nasze wydawnictwa, ociera się choćby odrobinę o taki poziom? Mam teraz sięgnąć np. po sudeckie schroniska? Przecież to będzie naprawdę bolało...

Według mnie bardzo dobra. Jedna z lepszych Chadlera. Klimacik jest w każdnej, ale ta jakby mniej rwana, spójna, wszystko z sensem. Może to ten nowy przekład B. Czartoryskiego, bo naprawdę czuć było różnicę.

Według mnie bardzo dobra. Jedna z lepszych Chadlera. Klimacik jest w każdnej, ale ta jakby mniej rwana, spójna, wszystko z sensem. Może to ten nowy przekład B. Czartoryskiego, bo naprawdę czuć było różnicę.

Wchodzenie w prozę Raymonda Chandlera jest jednym z najlepszych zdarzeń literackich, które mogą nas spotkać. Ten styl ociekający wiecznymi potyczkami na ironię, ilość papierosowego dymu i alkoholu robi na mnie nieustanne wrażenie. Pozerstwo prozy w ogóle mi nie przeszkadza, bo Chandler znakomicie umiał przejrzeć ludzkie charaktery i pokazać gorzką stronę Ameryki. W „Pani w jeziorze” nasz ulubiony detektyw zmuszony jest ruszyć tyłek za miasto, żeby znaleźć żonę bogacza, która zaginęła jakiś czas temu.

Rozwikłanie tej zagadki odbywa się w klimacie gorąca, które swą lepkością osadza się na skórze bohaterów, a jeśli chodzi o portrety lokalesów, to ma się wrażenie, że i przesiąka pod nią. Pozornie trudne charaktery ludzkie podyktowane są jakże zwyczajnymi namiętnościami: chęcią wzbogacenia się, napicia się lub zwykłą żądzą. Właśnie te „normalne” wyzwalacze zmieniają człowieka w okrutną postać. I o tym w dużej mierze jest ten kryminał.

Wchodzenie w prozę Raymonda Chandlera jest jednym z najlepszych zdarzeń literackich, które mogą nas spotkać. Ten styl ociekający wiecznymi potyczkami na ironię, ilość papierosowego dymu i alkoholu robi na mnie nieustanne wrażenie. Pozerstwo prozy w ogóle mi nie przeszkadza, bo Chandler znakomicie umiał przejrzeć ludzkie charaktery i pokazać gorzką stronę Ameryki. W „Pani w...

Ta pozycja wydaje się dojrzalsza w porównaniu z np. „Głębokim snem”. Nadal opleciona bluszczem i epifitami porównań, przymiotników, opisów, a jednak już jakby mniej się mizdrzy do czytelnika, mniej oszałamia zaroślami słów i zawiłej fabuły. Tak czy owak ja lubię ten trochę kicz, trochę nadmiar bo ma sporo patyny i swój urok.

Ta pozycja wydaje się dojrzalsza w porównaniu z np. „Głębokim snem”. Nadal opleciona bluszczem i epifitami porównań, przymiotników, opisów, a jednak już jakby mniej się mizdrzy do czytelnika, mniej oszałamia zaroślami słów i zawiłej fabuły. Tak czy owak ja lubię ten trochę kicz, trochę nadmiar bo ma sporo patyny i swój urok.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Kiedyś trzeba.. Czyta się dobrze, akcja jest wartka, fabuła niezła. Główny bohater całkiem sympatyczny.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Kiedyś trzeba.. Czyta się dobrze, akcja jest wartka, fabuła niezła. Główny bohater całkiem sympatyczny.