Uśpione

Sięgnęłam po tę książkę głównie przez jej ulokowanie geograficzne: gdzieś między Włochami a Francją, Nieceą a małymi (tu bezimiennymi) francuskimi miasteczkami.

Dopiero później przyszedł temat: biograficzna historia rodziny Autora, która mierzy się z rodzinnym smutkiem. To po trosze opowieść o obowiązku (ojciec Passersona, który wziął na siebie odpowiedzialność za utrzymanie rodziny i podtrzymanie tradycji zawodowej),o wolności i dezynwolutrze stryja Desire, a także o odwadze, na którą zdobył się Autor, by podzielić się najtrudniejszą rodzinną historią, w której śmierć i choroba dotknęły zbyt wiele osób.

Rozdziały o rozwoju AIDS czyta się jak wciągający scenariusz filmowy, choćby ze względu na zaangażowanie i bezprecedensowe działania francuskich lekarzy. Przeplatane są one historią stryja, która już od początku miała znane wszystkich czytającym zakończenie - wiemy jakie będzie, a mimo to trudno się z nim pogodzić.

Tradycje rodzinne, silny konserwatyzm, przywiązanie do tradycji, i takichże ról społecznych, budowanie pozycji w społeczności lokalnej poprzez wartości, normy społeczne znane i szanowane od lat, oto krótka charakterystyka rodziny, w której wychował się stryj.

Ciekawości Anthony'ego towarzyszy szacunek i zrozumienie, empatia i chęć podtrzymania pamięci, o tych, których odebrała nieuleczana choroba. Zwraca uwagę na problemy społeczne, jakie miały miejsce w latach 80., na uzależnienia, brak świadomości społecznej i medycznej, na to jak jednostkowa historia mocno obrazuje lawinę i tragedię choroby, która w tamtych czasach była dopiero rozpoznawana i dokumentowana.

Ta książka to przykład oddania, szacunku i troski o pamięć i o rodzinną ciągłość.

Sięgnęłam po tę książkę głównie przez jej ulokowanie geograficzne: gdzieś między Włochami a Francją, Nieceą a małymi (tu bezimiennymi) francuskimi miasteczkami.

Dopiero później przyszedł temat: biograficzna historia rodziny Autora, która mierzy się z rodzinnym smutkiem. To po trosze opowieść o obowiązku (ojciec Passersona, który wziął na siebie odpowiedzialność za...

Spodziewalm sie opowiesci rodzinnej , a fabuly jest tu tyle co kot naplakal. Jakby ten pomysl rozwinac to mogloby powstac cos fajnego. 3/4 ksiazki to “poboczna” opowieść o AIDS, jesli nic nie wiesz o tym jak od poczatku wszystko sie dzialo to moze cie zaciekawic. Niestety dla mnie to bylo nudne

Spodziewalm sie opowiesci rodzinnej , a fabuly jest tu tyle co kot naplakal. Jakby ten pomysl rozwinac to mogloby powstac cos fajnego. 3/4 ksiazki to “poboczna” opowieść o AIDS, jesli nic nie wiesz o tym jak od poczatku wszystko sie dzialo to moze cie zaciekawic. Niestety dla mnie to bylo nudne

Anthony Passeron opowiada w swojej książce o trudnej, długo skrywanej historii rodzinnej. Przenosi czytelnika do małego miasteczka położonego na granicy Francji i Włoch, gdzie życie toczy się wokół ciężkiej pracy w masarni i codziennych obowiązków. Najważniejsze miejsce w tej opowieści zajmuje brat ojca autora, Désiré. W rodzinie jego imię pojawia się niezwykle rzadko, a jeśli już się pojawi, rozmowa natychmiast cichnie. Nikt nie chce wracać do tego tematu.

Désiré był uzależniony od heroiny i to właśnie jego doświadczenia z tą chorobą oraz późniejsza walka z AIDS stają się głównym wątkiem książki. Passeron łączy losy swojej rodziny z wydarzeniami lat osiemdziesiątych, kiedy to naukowcy z Francji i Stanów Zjednoczonych próbowali ustalić przyczynę nowego, śmiertelnego wirusa atakującego układ odpornościowy. Opisuje te badania i odkrycia w sposób przystępny i poruszający, dzięki czemu trudna tematyka staje się zrozumiała także dla osób niezwiązanych z medycyną.

Rodzina Désirégo, podobnie jak wiele innych, musiała stawić czoła sytuacji, której nie rozumiała. AIDS budziło lęk i poczucie bezradności, a reakcje otoczenia były bardzo różne. Niektórzy próbowali pomóc, inni odwracali wzrok. Choroba na zawsze odcisnęła piętno na relacjach rodzinnych.

Książka Passerona to poruszające świadectwo oddania, bliskości i rodzinnych więzi. Opowieść o osobistej tragedii splata się z historią medycznego odkrycia, tworząc przejmującą i ważną społecznie narrację. To historia, którą czyta się z zapartym tchem, bo mówi o bólu, walce, ale i o niezwykłej sile miłości.

Anthony Passeron opowiada w swojej książce o trudnej, długo skrywanej historii rodzinnej. Przenosi czytelnika do małego miasteczka położonego na granicy Francji i Włoch, gdzie życie toczy się wokół ciężkiej pracy w masarni i codziennych obowiązków. Najważniejsze miejsce w tej opowieści zajmuje brat ojca autora, Désiré. W rodzinie jego imię pojawia się niezwykle rzadko, a...

Moją uwagę przykuła piękna okładka i chyba pierwszy raz w życiu, bez namysłu, po prostu poszłam do kasy. Bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać tak ważną i poruszającą książkę. Moja wiedza na temat HIV jest znikoma, tym bardziej oddałam się lekturze, szczególnie części naukowej.
Miałam to nieprzyjemne uczucie upływającego czasu, rosnącej presji i wyścigu, który toczył się pomiędzy grupami badaczy, a nieuchronnie rozprzestrzeniającym się wirusem, cierpieniem zakażonych i ich bliskich. Historia samego autora również łapała za serce. Poczynając od chęci wyrwania się z monotonnego życia, przez próby walki, oszukiwania rzeczywistości, po wielopokoleniową tragedię, która na zawsze zmieniła losy wszystkich, znajdujących się w zasięgu wirusa.

Świetnie napisana książka - idealny balans pomiędzy przedstawieniem faktów na temat historii rozwoju wirusa, a opowieścią jednej rodziny dotkniętej chorobą. Bardzo polecam, króciutka, ale wartościowa.

Moją uwagę przykuła piękna okładka i chyba pierwszy raz w życiu, bez namysłu, po prostu poszłam do kasy. Bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać tak ważną i poruszającą książkę. Moja wiedza na temat HIV jest znikoma, tym bardziej oddałam się lekturze, szczególnie części naukowej.
Miałam to nieprzyjemne uczucie upływającego czasu, rosnącej presji i wyścigu, który...

"Uśpione" to przejmująca książka zrodzona z milczenia. Jest to powieść bardzo skondensowana, prawie niemożliwa do odłożenia, gdzie drobiazgowy raport z przebiegu pandemii AIDS czy też fabularyzowany reportaż o samej chorobie, o jej odkrywaniu przez lekarzy, wirusologów, immunologów, o wielkiej debacie naukowców francuskich i amerykańskich, którzy prowadzili swój pojedynek na teorie o przyczynach choroby, splata się z kameralnym wątkiem rodzinnym, w którym Passeron rekonstruuje losy rodziny z odprysków pamięci.
"Uśpione" to historia o tym, w jaki sposób tradycyjny porządek rodziny ulega erozji, rozpada się i z wielkim bólem pozostają jedynie ci, którzy są w stanie sobie z nim poradzić. Inni stosują metodę ucieczki. Milczą. Wypierają. Nie chcą opowiadać. Nie chcą werbalizować przeżyć. Dlatego ta książka jest fantazją nie o tym, co pamiętamy, ale o tym, co ukryte w zbiorowej pamięci.

"Uśpione" to przejmująca książka zrodzona z milczenia. Jest to powieść bardzo skondensowana, prawie niemożliwa do odłożenia, gdzie drobiazgowy raport z przebiegu pandemii AIDS czy też fabularyzowany reportaż o samej chorobie, o jej odkrywaniu przez lekarzy, wirusologów, immunologów, o wielkiej debacie naukowców francuskich i amerykańskich, którzy prowadzili swój pojedynek...

Daje po oczach i mózgownicy, szczególnie w tych fragmentach ludzkiego podejścia do choroby i tych kilku h... (homoseksualiści, Haiti, heroina). Z wiekiem nasila mi się alergia na ludzi. Ta piękna książka ją tylko zaostrza, bo jak można było być tak znieczulonym, albo zafikjsowanym na swojej karierze (Amerykański naukowiec),zamiast na zdrowiu i życiu chorych.

Daje po oczach i mózgownicy, szczególnie w tych fragmentach ludzkiego podejścia do choroby i tych kilku h... (homoseksualiści, Haiti, heroina). Z wiekiem nasila mi się alergia na ludzi. Ta piękna książka ją tylko zaostrza, bo jak można było być tak znieczulonym, albo zafikjsowanym na swojej karierze (Amerykański naukowiec),zamiast na zdrowiu i życiu chorych.

O tym, że trudno jest spojrzeć prawdzie w oczy.
Jest to książka, w której autor chciał upamiętnić swojego wuja, który zmarł, gdy on sam był jeszcze małym chłopcem, bo nawet w gronie rodzinnym to wydarzenie stało się tematem tabu.
To już chyba trzecia książka dotykająca tematyki AIDS z jaką się spotkałam, a jednak udało jej się mnie w czymś zaskoczyć. W połowie jest to książka autobiograficzna - autor relacjonuje historię własnej rodziny, która mierzyła się z uzależnieniem i chorobą jego wuja. Z tą opowieścią przeplatają się rozdziały bardziej reportażowe, ukazujące walkę ze śmiertelnym wirusem z perspektywy naukowców i lekarzy, którzy musieli zidentyfikować nieznane zagrożenie i wymyślić sposób, jak sobie z nim poradzić. Autor pisze bardzo oszczędnym, może nawet suchym stylem i nie epatuje emocjami, a mimo to udaje mu się dość dobrze pokazać uczucia towarzyszące rodzinie - rozpacz, nadzieję i trud pogodzenia się z sytuacją, a także to jak trudna była ta sytuacja dla środowiska medycznego.

O tym, że trudno jest spojrzeć prawdzie w oczy.
Jest to książka, w której autor chciał upamiętnić swojego wuja, który zmarł, gdy on sam był jeszcze małym chłopcem, bo nawet w gronie rodzinnym to wydarzenie stało się tematem tabu.
To już chyba trzecia książka dotykająca tematyki AIDS z jaką się spotkałam, a jednak udało jej się mnie w czymś zaskoczyć. W połowie jest to...

Mocne.
Rezonuje w głowie nawet kilka dni po przeczytaniu.
Wielu krytyków i komentatorów zwróciło uwagę na to samo co ja: przeplatanie historii intymnej, tej związanej z rodziną autora, oraz ogólnej historii AIDS , związanej z odkryciem tajemniczej choroby i sposobom jej wykrycia i wyleczenia..
Moim zdaniem celem Passerona było nie tylko pokazanie szerszej perspektywy jako takiej. Myślę, że chciał w ten sposób dodać jeszcze jeden wątek emocjonalny; pokazać te wszystkie nadzieje i rozczarowania, jakie rodzina wiązała z kolejnymi testami leków, które mogłyby pomoc także chorym w ich rodzinie.. Tak jak my teraz czytając, tak oni dowiadywali się o badaniach, programach. Z tą różnicą, że dotyczyło ich to bezpośrednio.

Ja zwracam, poza znakomitym jezykiem, uwagę na jeszcze jedna rzecz: dla mnie to przede wszystkim powieść o bezwarunkowej miłości do swojej rodziny.
Pomimo różnych wad, żalów do niektórych jej czlonkow, uzasadnionych pretensji, szczególnie do Désiré, osoby centralnej całego nieszczęścia.
To szacunek do historii rodziny i tego skąd się pochodzi.

Warto przeczytać, choć ostrzegam;: patrzymy na otchłań (a jak wiadomo, ona patrzy też na nas 👀….)

Mocne.
Rezonuje w głowie nawet kilka dni po przeczytaniu.
Wielu krytyków i komentatorów zwróciło uwagę na to samo co ja: przeplatanie historii intymnej, tej związanej z rodziną autora, oraz ogólnej historii AIDS , związanej z odkryciem tajemniczej choroby i sposobom jej wykrycia i wyleczenia..
Moim zdaniem celem Passerona było nie tylko pokazanie szerszej perspektywy jako...

Biografia AIDS, kompedium. Przerażająca analiza przerażającej choroby.

Biografia AIDS, kompedium. Przerażająca analiza przerażającej choroby.

Lata 80-te XX w. Rodzina Passeronów mieszkająca w spokojnej miejscowości nie spodziewała się, że wyjazd Désire rozpocznie długą walkę i tragedię, która powoli dotykała coraz więcej osób na całym świecie. W tym czasie odkrywano nowego wirusa - HIV i na kartach powieści śledzimy zmagania lekarzy, którzy próbują zrozumieć i znaleźć rozwiązanie, jak sobie z nim poradzić.

Taka mieszanka perspektywy lekarzy i rodzinnej historii daje nam obraz tego, w jakiej tragicznej sytuacji znaleźli się wszyscy zarażeni, jak rozpaczliwie próbowano im pomóc.

Przede wszystkim największe myśli kierowałam w stronę autora… ponieważ tak jak my odkrywał losy swojej rodziny. Przez wiele lat imię stryja i jego życie było jak tabu. Nie można się temu dziwić, losy odbiły się mocno na rodzinie, więc i oni próbowali oddalić od siebie trudne wspomnienia.

Powoli poznajemy całą historię, począwszy od uzależnienia od heroiny po nierówną walkę z HIV. Najmocniej odczuwamy jak rodzina poświęciła się by jakoś mu pomóc, jak były mocne więzi rodzinne i jak próbowano dbać o dobre imię rodziny.

Wielka walka rodziny oraz wielka walka lekarzy z nieznanym, to coś co czyta się z zapartym tchem. Z drugiej strony trudno było czytać reakcje na chorobę, jak traktowano zarażonych, jakimi stereotypami się kierowano. To były trudne czasy i niestety nie było dla całych pokoleń ratunku.

Trudna historia, przejmująca i chwytająca za serce. Dawno nie interesowałam się tematyką AIDS, więc cieszę się, że trafiła na mój… tablet.

Polecam każdemu zapoznać się z prozą Passerona i zmierzyć się z jego historią.

Lata 80-te XX w. Rodzina Passeronów mieszkająca w spokojnej miejscowości nie spodziewała się, że wyjazd Désire rozpocznie długą walkę i tragedię, która powoli dotykała coraz więcej osób na całym świecie. W tym czasie odkrywano nowego wirusa - HIV i na kartach powieści śledzimy zmagania lekarzy, którzy próbują zrozumieć i znaleźć rozwiązanie, jak sobie z nim poradzić.

Taka...