Siostry zdrady

Początek książki nie wydawał mi się czymś lekkim do czytania. Nie znam historii Tudorów i pewnie czas to zmienić. Panny a póżniej panie Grey ostatecznie wzbudziły moje emocje, na tyle, że parę łez poleciało........ Połaczenie wciagającej opowiesci z historią zdecydowanie jest tym co polecam, szczególnie osobom, które przez wieki nie interesowały się historią.

Początek książki nie wydawał mi się czymś lekkim do czytania. Nie znam historii Tudorów i pewnie czas to zmienić. Panny a póżniej panie Grey ostatecznie wzbudziły moje emocje, na tyle, że parę łez poleciało........ Połaczenie wciagającej opowiesci z historią zdecydowanie jest tym co polecam, szczególnie osobom, które przez wieki nie interesowały się historią.

Mocno przeciętna. Niestety momentami niemiłosiernie dłuży się i nudzi. Lubię powieści traktujące o czasach Tudorów, ta mnie jednak do siebie nie przekonała.

Mocno przeciętna. Niestety momentami niemiłosiernie dłuży się i nudzi. Lubię powieści traktujące o czasach Tudorów, ta mnie jednak do siebie nie przekonała.

Powieść ta, kolejny raz, przybliżyła mi w zarysie kawałek historii Anglii. Dobrze napisana i wciągająca.

Powieść ta, kolejny raz, przybliżyła mi w zarysie kawałek historii Anglii. Dobrze napisana i wciągająca.

Fantastyczna powieść opisująca dramatyczne losy trzech sióstr Grey. Joanna, będąca królową Anglii parę dni, została stracona. Katarzyna. kochająca życia. wyszła za mąż z miłości bez zgody królowej. Była potencjalną następczynią Elżbiety i to zaważyło na jej dalszym tragicznym życiu. Trzecia siostra Maria, kaleka, była niezwykle inteligentną kobietą i też bez zgody królowej wyszła za mąż. Całe ich życie zależało od "humorów" królowej", a ich losy przedstawione zostały na tle intryg mających miejsce na dworze.

Fantastyczna powieść opisująca dramatyczne losy trzech sióstr Grey. Joanna, będąca królową Anglii parę dni, została stracona. Katarzyna. kochająca życia. wyszła za mąż z miłości bez zgody królowej. Była potencjalną następczynią Elżbiety i to zaważyło na jej dalszym tragicznym życiu. Trzecia siostra Maria, kaleka, była niezwykle inteligentną kobietą i też bez zgody królowej...

Zbeletryzowana historia tragicznego życia sióstr Grey, sukcesorek dynastii Tudorów. Poprzez linię matki i babki Marii Tudor, całe życie były zagrożeniem dla tronu dziedziców Henryka VIII. Świetnie się to czyta, polecam. 5/6

Zbeletryzowana historia tragicznego życia sióstr Grey, sukcesorek dynastii Tudorów. Poprzez linię matki i babki Marii Tudor, całe życie były zagrożeniem dla tronu dziedziców Henryka VIII. Świetnie się to czyta, polecam. 5/6

Genialna powieść, sfabularyzowana historia życia sióstr Grey, sióstr straconej „dziewięciodniowej królowej” Anglii, Jane Grey. Najmłodsza Maria, kaleka, była niezwykle mądrą i silną kobietą. Starsza, Katarzyna, piękna i kochająca życie, była możliwą następczynią królowej Elżbiety I, co zaważyło na jej życiu. Co najważniejsze, odważyła się mieć męża i dzieci bez zgody królowej. Obie należały do dworu Elżbiety I i zależały od jej kaprysów, co mogło doprowadzić do śmierci. Na dworze funkcjonowało wiele frakcji politycznych, każda chciała zabezpieczyć swoje interesy i ambicje i posuwała się do każdych chwytów, by osiągnąć cel. Intrygi i przemoc kwitły.
Przeczytałam z przyjemnością, lekki, gawędziarski styl, wciągająca historia, całkiem wiernie przedstawiająca meandry życia monarchini Elżbiety, oraz jej dworu, świetnie oddane tło epoki. Z pewnością sięgnę po ostatni tom opowieści o Tudorach.

Genialna powieść, sfabularyzowana historia życia sióstr Grey, sióstr straconej „dziewięciodniowej królowej” Anglii, Jane Grey. Najmłodsza Maria, kaleka, była niezwykle mądrą i silną kobietą. Starsza, Katarzyna, piękna i kochająca życie, była możliwą następczynią królowej Elżbiety I, co zaważyło na jej życiu. Co najważniejsze, odważyła się mieć męża i dzieci bez zgody...

Drugi tom Trylogii Tudorów uzmysławia, iż w walce o władzę, wpływy, kobiety potrafią być równie bezwzględne jak mężczyżni. Cieszę się, że jego fabuła nie ogranicza się do ukazania tylko walki, rywalizacji, intryg, ale też przedstawia przykłady pozytywnych relacji opartych na zrozumieniu, wsparciu. Tytułowe siostry, podobnie jak inni bohaterowie są wyraziste i budzą odmienne emocje. Jednak tym, co się pojawia w stosunku do obu, jest współczucie ze względu na podporządkowanie ich życia, pragnień, emocji rozgrywkom politycznym.
Doceniam też zwrócenie uwagi czytelników na stereotypy związane z Marią Grey. Jednocześnie zastanawia mnie fakt, iż minęło tyle lat, a te stereotypy nie tracą swojej mocy.

Drugi tom Trylogii Tudorów uzmysławia, iż w walce o władzę, wpływy, kobiety potrafią być równie bezwzględne jak mężczyżni. Cieszę się, że jego fabuła nie ogranicza się do ukazania tylko walki, rywalizacji, intryg, ale też przedstawia przykłady pozytywnych relacji opartych na zrozumieniu, wsparciu. Tytułowe siostry, podobnie jak inni bohaterowie są wyraziste i budzą odmienne...

Druga część serii Elizabeth Framantle o czasach Tudorów. Akcja przenosi się o kilka lat, do momentu, gdy Jane Grey ginie zabita przez swoją kuzynkę Marię. Jej siostry, Katarzyna i Maria, nagle znajdują się bardzo blisko tronu i stają się zagrożeniem dla córek Henryka VIII.

Nadal podoba mi się styl Fremantle, zdecydowanie umie ona zaangażować i wciągnąć, czytelnik się nie nudzi. Doceniam też sam zamysł ukazania historii Tudorów z perspektywy nieco zapomnianych postaci, które pozostawały w kontrze do władców – co prawda o Katarzynie i Marii Grey opowiada już książka Philippy Gregory ,,Zmierzch Tudorów”, ale nadal to nie są jakieś mocno eksponowane osoby. Kolejnym plusem jest też ukazanie więzi między kobietami. Bardzo często w powieściach historycznych bohaterki rywalizują o władzę czy mężczyzn, natomiast tu się wspierają i uczą akceptować swoje wady. Bardzo podobała mi się też postać Marii Grey, karliczki, która ze względu na swój wygląd jest traktowana jako ktoś, kto nie ma szans na własną przyszłość, ale w rzeczywistości jest bardzo mądra, wrażliwa i dalekowzroczna, co muszą zrozumieć nawet jej przeciwnicy.

Jednak ten tom podobał mi się znacznie mniej niż pierwszy. Jak polubiłam Marię, tak Katarzyna była dla mnie nie do zniesienia, a to na niej głównie się skupiamy. U Philippy Gregory też była lekko próżna i naiwna, ale miała dobre serce i relacje, w które wchodziła, wydawały mi się naturalne i szczere. Natomiast tutaj cała jej egzystencja sprowadza się do chęci przeżywania dzikiej, ,,nastolatkowej” miłości i zastanawiania się, z kim się teraz przespać, a jej przemiana w ogóle mnie nie przekonała. Nadal nie kupuję wątków miłosnych u Fremantle, w większości wydają mi się wymuszone i nieszczere, tutaj zdecydowanie najgorsza była relacja Juno i Katarzyny, która była taka dziwaczna i kojarzyła mi się z bliźniętami Lannister. I jak w poprzednim tomie postacie w większości były niejednoznaczne, tak tutaj mam wrażenie, że autorka bardzo wyraźnie nam pokazuje, kogo mamy lubić, a kogo nie, szczególnie widać to przy Jane Dormer. Mam też wątpliwości typowo historyczne – wydaje mi się, że nieuświadomienie bohaterek było przesadzone, w renesansie raczej seks nie był tabu, a rodzinom powinno zależeć, by ich córki i siostry wiedziały, co i jak, i np. umiały wypatrywać oznak ciąży. Nie interesuję się specjalnie rodziną Greyów, ale zawsze spotykałam się z opinią, że Frances Brandon była oschłą i nieczułą matką, i na równi z mężem zawiniła wobec Jane. Tutaj jest bardzo kochająca i oddana, co dla mnie trochę wpisuje się w narrację z niektórych popularnych książek i seriali, że kobieta ma być zawsze altruistyczna i pokrzywdzona, a jeśli zrobiła coś złego, to albo mężczyzna jej kazał, albo ludzie jej nie rozumieją. Nie odpowiada mi też utrwalanie stereotypów o Marii Tudor jako szalonej, wiecznie cierpiącej i pozbawionej sprawczości.

Przyznam, że po promocji tej trylogii, liczyłam na pełen zachwyt i miłość, a dostałam zaledwie przyjemne, ciekawe książki. W dodatku z tendencją spadkową. Ale mam nadzieję, że trzeci tom naprawi sytuację. A Wam mimo wszystko polecam panią Fremantle, jeśli lubicie powieści historyczne z kobiecej perspektywy.

,, Czasami przyjaźń pojawia się znikąd, jak egzotyczny kwiat(…)”

Druga część serii Elizabeth Framantle o czasach Tudorów. Akcja przenosi się o kilka lat, do momentu, gdy Jane Grey ginie zabita przez swoją kuzynkę Marię. Jej siostry, Katarzyna i Maria, nagle znajdują się bardzo blisko tronu i stają się zagrożeniem dla córek Henryka VIII.

Nadal podoba mi się styl Fremantle, zdecydowanie umie ona zaangażować i wciągnąć, czytelnik się nie...

Krew Tudorów to przekleństwo. Wzbudza najdziksze instynkty, niekiedy doprowadza do szaleństwa, i nawet kiedy chce się świadomie uciec od brutalnej machiny sukcesji, nie zawsze jest to możliwe. Bo krew Tudorów zawsze domaga się ofiary.

W samym centrum politycznych przepychanek i walki o władzę znalazły się siostry Grey – potomkinie Marii Tudor, której bratem był sam Henryk VIII. Najstarsza, Joanna Grey, choć została królową (najkrócej panującą w historii Anglii, bo zaledwie 9 dni) skończyła marnie. Opłakiwana przez kochającą matkę oraz siostry: Katarzynę i Marię stała się symbolem niesprawiedliwego osądu i pozbawionej jakichkolwiek moralnych hamulców walki o tron.

Autorka „Sióstr zdrady” skupia się na życiu Katarzyny i Marii, na ich codziennej niedoli i marginalizowaniu ich pozycji przez panującą najpierw Marię I, a potem Elżbietę I. Stały się one nieznaczącymi pionkami w grze o sukcesję, ale ze względu na swoje pochodzenie były też łasym kąskiem dla tych, którzy marzyli o tronie Anglii. Elizabeth Fremantle w historycznych zawiłościach i spekulacjach pokazuje miłosne rozterki obu kobiet, myślami Leviny Teerlinc, trzeciej narratorki kreśli obraz angielskiego dworu i ogólnych nastrojów panujących w kraju.

I choć drugi tom, nie łączy się bezpośrednio z tomem pierwszym, autorka konsekwentnie czerpie inspiracje z nie tak bardzo znanych figur angielskiej arystokracji. Pokazuje krwawe dzieje Anglii oczami kobiet i daje im głos – by na przekór czasom, w których żyły mogły w końcu przemówić, opowiedzieć nam swoją historię.

Krew Tudorów to przekleństwo. Wzbudza najdziksze instynkty, niekiedy doprowadza do szaleństwa, i nawet kiedy chce się świadomie uciec od brutalnej machiny sukcesji, nie zawsze jest to możliwe. Bo krew Tudorów zawsze domaga się ofiary.

W samym centrum politycznych przepychanek i walki o władzę znalazły się siostry Grey – potomkinie Marii Tudor, której bratem był sam Henryk...

Czy druga część może być jeszcze lepsza od pierwszej, gdy tamta wydawała się już doskonała? Okazuje się, że może, czego przykładem jest drugi tom cyklu „Trylogia Tudorów” autorstwa Elizabeth Fremantle. „Siostry zdrady” przenoszą nas do połowy XVI wieku w Anglii, która zdecydowanie nie należy do niespokojnych, a kobiety walczące o pozycję i władzę w swoich knowaniach okazują się bardziej bezwzględne i przebiegłe od mężczyzn.

"W tych czasach w Anglii koło fortuny szybko się obraca"

Przekonuje się o tym panująca jedynie dziewięć dni lady Joanna Grey, którą żądna korony kuzynka Maria Tudor skraca o głowę. Siostry straconej Maria i Katarzyna drżą o życie każdego dnia narażone na humory i kaprysy władczyni. Choć jedynie ta pierwsza ma na tyle zdrowego rozsądku, by nie popaść w niełaskę. Sióstr strzeże nadworna portrecistka, jednak czy to wystarczy, by zachować je przy życiu?

Z pewnością posiadanie krwi Tudorów jest największym nieszczęściem sióstr. Czy śmierć okrutnej królowej, przez którą stosy nie przestawały płonąć odmieni ich losy? A może objęcie tronu przez równie bezwzględną Elżbietę okaże się dla nich zgubne?

Cóż to była za historia! I to Historia przez duże "H", bo przecież opisywane tu zdarzenia w większości miały miejsce w przeszłości. Ubranie jej w fabularne szaty, wplecenie literackiej fikcji i niektórych postaci tylko przydało emocji z lektury, a Autorka na szczęście wyjaśnia, co urodziło się jedynie w jej głowie.

Jestem pod wrażeniem umiejętności Autorki w zobrazowaniu ówczesnych realiów. Zaczynając czytać po prostu przeniosłam się o kilka wieków i poczułam nie tylko ten klimat, ale i dzięki pierwszoosobowej narracji bohaterów, również ich emocje. To obraz pełen jadowitych żmij, bezwzględności, strachu i śmierci, ale też rozpalających namiętności i piękna odnajdywanego tam, gdzie trudno byłoby się go spodziewać.

Przyznam, że z niecierpliwością wyczekuję trzeciej części i gorąco Was zachęcam do sięgnięcia po tę wyjątkową trylogię. Silne emocje gwarantowane!

Czy druga część może być jeszcze lepsza od pierwszej, gdy tamta wydawała się już doskonała? Okazuje się, że może, czego przykładem jest drugi tom cyklu „Trylogia Tudorów” autorstwa Elizabeth Fremantle. „Siostry zdrady” przenoszą nas do połowy XVI wieku w Anglii, która zdecydowanie nie należy do niespokojnych, a kobiety walczące o pozycję i władzę w swoich knowaniach okazują...