Sigrid Nunez

W twórczości Nunez jest coś takiego, że wręcz hipnotyzuje czytelnika. Autorka potrafi w niewielkiej formie przedstawić coś, co innym autorom zajęłoby z pewnością dużo więcej miejsca. Kolejna książka i kolejny mój zachwyt nad twórczością. Nie będę spojlerował, ale można potraktować jako opinie mało obiektywną z racji tego, że stałem się zagorzałym fanem twórczości Sigrid Nunez. Autorka przedstawia swoją koleżankę ze szkolnych lat, która przez znaczny okres zniknęła z jej otoczenia. W trakcie spotkań, chcąc nadrobić utracony czas dowiaduje się od tytułowej Rouenny, że służyła ona w Wietnamie jako pielęgniarka. Jej oczami wojna widziana z perspektywy szpitala polowego, jest całkowicie obdarta z patosu. Książkę memy pełną opisów dramatycznych momentów umierania młodych chłopców, których pielęgniarka trzyma za rękę w ostatnich chwilach ich życia. Wspomnienia pielęgniarki brutalnie rozprawiają się wieloma mitami o wojnie, ukazując, że równie ciężką walkę prowadzi personel medyczny, któremu literatura nie poświęca zbyt dużo uwagi. Mimo że bezpośrednio nie uczestniczą w walkach, to jednak muszą zmierzyć się ze skutkami walk. Żadna wojna nie jest w stanie obyć się bez pielęgniarek, ale kiedy wracają do domu, nie mają łatwego życia. Mimo patetycznego wzywania do postaw patriotycznych odmawia im się wielu honorów, które przyznaje się żołnierzom. Natomiast o nich krążą różne, ubliżające ich godności opowieści. Świetna książka jak każda napisana przez Nunez, która potrafi zwrócić uwagę na problemy, które często są banalizowane. Dla mnie rewelacja zachęcam też, aby sięgnąć po książkę „Dla Rouenny” z pewnością nikt nie będzie zawiedziony.