Wspomnienia żołnierza

Dzieło to ma swoje wady i trzeba na przynajmniej podstawowym poziomie mieć doświadczenie z tego rodzaju relacjami, aby dojść do wniosku, że Guderian niejednokrotnie przemilcza niewygodne dla siebie fakty oraz że lubi kreować się post factum na "jedynego sprawiedliwego" w kontekście całej niemieckiej machiny wojennej.
Nie zmienia to jednak faktu, że jego wspomnienia to bardzo kompetentnie napisane( Guderian posiadał dobre pióro) źródło wiedzy przybliżające czytelnikom, jak w okresie IIWŚ funkcjonował Wehrmacht od kuchni oraz jak destrukcyjny wpływ posiadała nań nazistowska polityka, która oprócz zbrodniczej ideologii przesiąknięta była karierowiczostwem, krótkowzrocznością i absolutną niekompetencją.
W moim przypadku lektura ta dodatkowo wywołała ponowny wzrost zainteresowania tą częścią historii powszechnej.

Dzieło to ma swoje wady i trzeba na przynajmniej podstawowym poziomie mieć doświadczenie z tego rodzaju relacjami, aby dojść do wniosku, że Guderian niejednokrotnie przemilcza niewygodne dla siebie fakty oraz że lubi kreować się post factum na "jedynego sprawiedliwego" w kontekście całej niemieckiej machiny wojennej.
Nie zmienia to jednak faktu, że jego wspomnienia to...

Spokojnie i z rozmysłem przedstawiona strategia walki oraz zaistniale fakty historyczne opisane przez wielkiego , cenionego dowodce .Książka ukazuje jak wazne we wszystkich potyczkach rosyjsko niemieckich okazaly sie czolgi.

Spokojnie i z rozmysłem przedstawiona strategia walki oraz zaistniale fakty historyczne opisane przez wielkiego , cenionego dowodce .Książka ukazuje jak wazne we wszystkich potyczkach rosyjsko niemieckich okazaly sie czolgi.

Książka niezwykle ciekawa, ponieważ opisuje relacje Guderiana ze sztabem generalnym. Można z niej dowiedzieć się, jakie relacje personalne panowały w najbliższym otoczeniu Hitlera. Nie brakuje też informacji na temat frontowego życia zwykłego żołnierza na wschodnim teatrze walki. Zabrakło mi w tej publikacji jedynie większej dozy informacji na temat ciemnych występków niemieckich sił zbrojnych. Pojawiają się one jedynie zdawkowo. Ogólnie można mieć wrażenie, że Guderian podczas swojej kariery oficerskiej spotykał jedynie "dobrych Niemców", lub co najwyżej niekompetetnych.

Książka niezwykle ciekawa, ponieważ opisuje relacje Guderiana ze sztabem generalnym. Można z niej dowiedzieć się, jakie relacje personalne panowały w najbliższym otoczeniu Hitlera. Nie brakuje też informacji na temat frontowego życia zwykłego żołnierza na wschodnim teatrze walki. Zabrakło mi w tej publikacji jedynie większej dozy informacji na temat ciemnych występków...

Swego czasu przeczytałem te "zielone wydanie", to jedna z tych książek, które utwierdzaja czytelnika w przekonaniu o tym, iż to właśnie przez Hitlera Niemcy przegrały wojnę. Zapraszam na mój Podcast Wojenne Recenzje na YouTube.

Swego czasu przeczytałem te "zielone wydanie", to jedna z tych książek, które utwierdzaja czytelnika w przekonaniu o tym, iż to właśnie przez Hitlera Niemcy przegrały wojnę. Zapraszam na mój Podcast Wojenne Recenzje na YouTube.

Z Guderianem i nazizmem jest jak z wykrętem Clintona odnośnie palenia trawki:"palił, ale się nie zaciągał". Tak jest z tym zatwardziałym niemiecko-pruskim generałem: nie popierał nazizmu i jego wojennej machiny,ale koniec końców wziął w niej udział. Co prawda w swoich jednostkach odmówił stosowania wytycznych sztabu głównego stawiających sowieckich komisarzy, jeńców i ludność cywilną poza prawem, ale to właśnie jest samo w sobie potwierdzeniem, że miał on pełną świadomość skali zbrodni, których dopuszczali się żołnierze Wehrmachtu. Z drugiej strony nie przeszkadzało mu to w lansowaniu mitu o "czystym, szlachetnym, rycerskim Wehrmachcie" w swojej działalności powojennej. Dopuszcza się również obrony niektórych jednostek SS, twierdząc, że nie były one zbrodnicze. Jak widać, do końca pozostała w nim taka typowa pruska buta, mimo przegranej wojny i katastrofy jaką ona ściągnęła.

Z Guderianem i nazizmem jest jak z wykrętem Clintona odnośnie palenia trawki:"palił, ale się nie zaciągał". Tak jest z tym zatwardziałym niemiecko-pruskim generałem: nie popierał nazizmu i jego wojennej machiny,ale koniec końców wziął w niej udział. Co prawda w swoich jednostkach odmówił stosowania wytycznych sztabu głównego stawiających sowieckich komisarzy, jeńców i...

Rzetelne i wciągające raporty z wojennych działań na frontach WWII.
Guderian uznaje walkę i podboje za zawód jak każdy inny - ma być wykonywany solidnie i honorowo.
Razi oczywiście znikoma refleksja nad zbrodniami nazizmu i brak samokrytycyzmu

Rzetelne i wciągające raporty z wojennych działań na frontach WWII.
Guderian uznaje walkę i podboje za zawód jak każdy inny - ma być wykonywany solidnie i honorowo.
Razi oczywiście znikoma refleksja nad zbrodniami nazizmu i brak samokrytycyzmu

Książka można powiedzieć nieco na wyrost wręcz wybitna. Pomijając fakt, że z lektury wynika, iż Guderian był z przekonania nazistą i wielbicielem niemieckiej machiny wojennej, która sam współtworzył, to jego wspomnienia czyta się niemal jednym tchem. On nie musi się zastanawiać, żeby coś napisać. Wszystko co opisuje, to fakty z pierwszej ręki, które widział, dotknął, współdecydował, zupełnie nieznane dla większości innych dowódców i żołnierzy. Oczywiście można z lekkim przymrużeniem oka patrzeć na jego konstruktywna krytykę wobec późniejszych posunięć Hitlera. Na przykład nie podzielam jego krytyki odnośnie wysłania 6 APanc SS na Węgry. Hitlerowi chodziło, raz o utrzymanie sojusznika, dwa o zabezpieczenie pól naftowych. Jakkolwiek siły te były niewspółmierne do zamierzeń, to rację należy tu przyznać (jak twierdzą obiektywni historycy) Hitlerowi, nie Guderianowi. Sam język i styl autora rewelacyjny jak na dowódcę. Dlatego warto mieć i przeczytać tą klasykę, ta książka i informacje w niej zawarte zapadają głęboko w pamięć, gdy czyta się co innego na temat drugiej wojny światowej, zwłaszcza na temat frontu wschodniego. Bez niej zrozumienie pewnych faktów byłoby bardzo utrudnione, a Guderian nam wiele rzeczy ułatwia i wyjaśnia.

Książka można powiedzieć nieco na wyrost wręcz wybitna. Pomijając fakt, że z lektury wynika, iż Guderian był z przekonania nazistą i wielbicielem niemieckiej machiny wojennej, która sam współtworzył, to jego wspomnienia czyta się niemal jednym tchem. On nie musi się zastanawiać, żeby coś napisać. Wszystko co opisuje, to fakty z pierwszej ręki, które widział, dotknął,...

Kiedy zabrałem się za tę pozycję oczekiwałem raczej suchych wojskowych przekazów i przekonałem się bardzo szybko, że było tam dużo pasji, trosk i po prostu dużo człowieczeństwa. Należę to takiego typu czytelników, którzy wczuwają się w przekaz narratora..... Wiem jak to przewrotnie brzmi. Z jednej strony było mi żal tych wszystkich żołnierzy, którzy przez wysokie persony byli traktowani jak pionki z drugiej zaś zawsze z tyłu głowy była świadomość niesłychanych okrucieństw i tragedii jakie II WŚ pozostawiła w ludziach i całych narodach. Do tej pory nie spotkałem się z takim punktem widzenia na minioną wojnę światową i było to doznanie - dziwne (niestety lepszego słowa nie znalazłem).

Kiedy zabrałem się za tę pozycję oczekiwałem raczej suchych wojskowych przekazów i przekonałem się bardzo szybko, że było tam dużo pasji, trosk i po prostu dużo człowieczeństwa. Należę to takiego typu czytelników, którzy wczuwają się w przekaz narratora..... Wiem jak to przewrotnie brzmi. Z jednej strony było mi żal tych wszystkich żołnierzy, którzy przez wysokie persony...

Książka jedna z najważniejszych w opisie II Wojny - autor rozwinął w Niemczech doktrynę blitzkriegu, był cały czas bardzo wysoko w strukturze Wehrmachtu; miał też jednak doświadczenia frontowe. - Niepowtarzalna ilustracja myślenia dowódcy. - Zarazem rzeczowa analiza umysłu Hitlera, przyczyn klęski. - Autor nie wybiela się; raczej pozostaje nieugięty w swym oddaniu zbrojnej służbie Niemiec... Co oczywiście bywa dla Polaka drażniące - ale zarazem jest chyba bardziej wiarygodne. - Nie znajdziemy tu natomiast raczej odniesień do niemieckich zbrodni; czy to celowe wybielanie się, czy też autor naprawdę był tylko fachowcem frontowym, pozostawiam ocenie czytelników. Poza tym, niektóre pomysły Guderiana na prowadzenie wojny były uważane za niepewne, zarówno w kwestii ogólnej taktyki, jak i konkretnych operacji; on siłą rzeczy przedstawia argumenty na rzecz swoich poglądów, brakowało mi trochę wyważonej krytyki w jakichś fachowych przypisach. - Tak czy inaczej, zainteresowanym Drugą Wojną lub szerzej, dowodzeniem sztabowym, polecam gorąco.

Książka jedna z najważniejszych w opisie II Wojny - autor rozwinął w Niemczech doktrynę blitzkriegu, był cały czas bardzo wysoko w strukturze Wehrmachtu; miał też jednak doświadczenia frontowe. - Niepowtarzalna ilustracja myślenia dowódcy. - Zarazem rzeczowa analiza umysłu Hitlera, przyczyn klęski. - Autor nie wybiela się; raczej pozostaje nieugięty w swym oddaniu zbrojnej...

Znakomite wspomnienia. Jedna z najlepszych książek dot. II wojny światowej. Na każdej stronie czuć, że napisana przez wybitnego specjalistę. Niemniej dla osób niebędących pasjonatami tematu, niektóre fragmenty mogą wydać się przydługie.

Znakomite wspomnienia. Jedna z najlepszych książek dot. II wojny światowej. Na każdej stronie czuć, że napisana przez wybitnego specjalistę. Niemniej dla osób niebędących pasjonatami tematu, niektóre fragmenty mogą wydać się przydługie.