Poza zasięgiem

Powieść Dagmary Jakubczak to taka historia, po którą prawdopodobnie bym nie sięgnęła gdyby nie TikTok. Scrollując kiedyś kolejne tiktoki natrafiłam na jakiś filmik reklamujący „Poza zasięgiem” właśnie i poczułam się wystarczająco zaintrygowana by zaopatrzyć się we własny egzemplarz. I w gruncie rzeczy nie żałuję. Bo to taka historia pełna uroku i jakiegoś takiego ciepła. Jasne, to tego rodzaju opowieść, która dosyć mocno zostaje osadzona na pewnym schemacie (młodzieńcza miłość, ukrywana ciąża i powrót po latach w momencie choroby członka rodziny - jeśli nie są wam obce romanse, z pewnością choć raz zetknęliście się z tym scenariuszem) i stosunkowo łatwo przewidzieć do jakiego punktu zmierza, ale zupełnie nie odbierało mi to przyjemności z lektury. Dagmarze Jakubczak udaje się oddać bliskość między bohaterami (i to nie tylko taką o charakterze romantycznym),a chociaż główne postacie mają za sobą pewną wspólną, bolesną przeszłość nie czuć tutaj wyrzutów czy zgorzknienia. Jest coś takiego w tej historii - pewna naiwność, idealizacja i gwałtowność - co od razu przywołuje na myśl taką pierwszą wielką młodzieńczą miłość, która wydaje się być równocześnie tą ostatnią. A chociaż wkradają się tu takie sceny nieco bardziej dramatyczne (chociaż pozwólcie że uniknę spoilerów),najbardziej doceniam sposób w jaki Dagmara Jakubczak obrazuje taką całkiem zwyczajną codzienność. Niektóre wątki, zwłaszcza ten dotyczący utrzymywania w tajemnicy przed Carterem tego że to on jest ojcem dziecka Amy, zostają być może przeciągnięte nieco zbyt długo - zamiast zaangażowania, czytelnik odczuwa momentami irytację zachowaniem głównych bohaterów. Ale, znowu, nie wpłynęło to znacząco na moje odczucia względem całej historii. Czy polecam? Tak.

Powieść Dagmary Jakubczak to taka historia, po którą prawdopodobnie bym nie sięgnęła gdyby nie TikTok. Scrollując kiedyś kolejne tiktoki natrafiłam na jakiś filmik reklamujący „Poza zasięgiem” właśnie i poczułam się wystarczająco zaintrygowana by zaopatrzyć się we własny egzemplarz. I w gruncie rzeczy nie żałuję. Bo to taka historia pełna uroku i jakiegoś takiego ciepła....

Nie mogę powiedzieć, żeby ta książka mi się podobała – po prostu nie. Nic ciekawego się w niej nie działo, a jednocześnie miałam wrażenie, że wszystko rozgrywa się za szybko, bez większego rozwinięcia.

Największym problemem Amayi było to, że jej najlepszy przyjaciel z dzieciństwa, Carter, nie odwzajemnił jej uczuć. Niby była na niego zła, ale jednocześnie… nie do końca. Sama Amaya to postać tak nijaka, że aż trudno uwierzyć, a cała historia skupia się na jednym wątku – on ją zranił po tym, jak się do siebie zbliżyli, nazwał to błędem, ona zachodzi w ciążę i… to właściwie tyle. Nie ma tu żadnej głębi, żadnych emocji, które by mnie poruszyły.

A potem nagle pojawia się jego była narzeczona, która też okazuje się być w ciąży – i to miała być ta wielka „akcja”. Brakowało mi tutaj jakiegokolwiek starania się o ukochaną osobę, słodkich gestów, prawdziwych emocji. Wszystko działo się zbyt szybko, bez większego rozwinięcia, bez czegoś, co naprawdę by mnie zaangażowało.

Nie mogę powiedzieć, żeby ta książka mi się podobała – po prostu nie. Nic ciekawego się w niej nie działo, a jednocześnie miałam wrażenie, że wszystko rozgrywa się za szybko, bez większego rozwinięcia.

Największym problemem Amayi było to, że jej najlepszy przyjaciel z dzieciństwa, Carter, nie odwzajemnił jej uczuć. Niby była na niego zła, ale jednocześnie… nie do końca....

Dość przewidywalna, lekko się czyta, choć sceny łóżkowe zawierają słowa ewidentnie nie pasujące do języka tej książki. Mimo wszystko przeczytana w jeden wieczór.

Dość przewidywalna, lekko się czyta, choć sceny łóżkowe zawierają słowa ewidentnie nie pasujące do języka tej książki. Mimo wszystko przeczytana w jeden wieczór.

Lekka, przewidywalna i szybko sie czyta. Czy chce sie do niej wracać? Otóż, nie. Raz wystarczy.

Lekka, przewidywalna i szybko sie czyta. Czy chce sie do niej wracać? Otóż, nie. Raz wystarczy.

Ta książka zawiera właściwie wszystko, czego w książkach nie lubię: nastoletnią ciążę, pierwszą miłość która nie wypaliła, powrót do przeszłości... No właściwie od początku wiedziałam, że to mi się nie spodoba i sama nie rozumiałam samej siebie gdy dodawałam ten tytuł na półkę na Legimi ale w ostatnim czasie miałam już dość tych erotyków, romansów w których od początku znamy zakończenie itd. Stwierdziłam - raz kozie śmierć. Najwyżej stracę kilka godzin z życia, nie pierwszy i nie ostatni raz.

Ale wiecie co?
To było cudowne.

Książka od pierwszej aż po ostatnią stronę jest przepełniona taką ilością emocji, że nie możesz się od niej oderwać napędzana pytaniem: co dalej? Co zrobi on? Co zrobi ona? Co z babcią? Jak to wszystko wpłynie na Jimmiego? No po prostu prawdziwa karuzela emocjonalna, która w dodatku jest prowadzona tak umiejętnie, że czytelnik czuje dokładnie to samo co nasza bohaterka.

Nie przepadam za książkami, w których główni bohaterowie już kiedyś coś do siebie czuli ponieważ często wygląda to tak: nie widzieli się kilka lat, zamienili ze sobą kilka słów, max dwie sceny i bum! znów nie mogą bez siebie żyć. Ale tutaj... Tutaj tego nie ma. Zamiast pośpiechu i drogi na skróty jest ponowie odkrywanie siebie, swoich pragnień oraz granic a przy tym myślenie nie tylko o sobie ale przede wszystkim o dziecku, na które wpłynie każda ich decyzja.

Autorka bardzo umiejętnie poprowadziła akcję oraz jej tempo - nie jest za szybko, ale też nie ma chwil w których by przynudzała. Mamy odpowiednio dużo czasu aby zapoznać się z bohaterami, polubić ich i zżyć się z nimi tak głęboko, że nie raz i nie dwa zakręci nam się w oku łza (lub w jak moim przypadku przyda się paczka chusteczek).

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale z pewnością nie ostatnie - od dawna nie trafiłam na nic, co tak bardzo poruszyłoby moje serduszko, naprawdę. A zważywszy na fakt, że ta książka od początku miała u mnie pod górkę to możecie sobie tylko wyobrazić jak dobra jest (oczywiście dopóki jej nie przeczytacie 😊).

Chciałabym napisać coś o zakończeniu ale nie chcę spojlerować, więc ledwo, ale się powstrzymuję.

Tak więc podsumowując - czytajcie! bo naprawdę warto (a ja już szukam wersji papierowej w moich internetowych księgarniach aby móc postawić ją na półce i kiedyś do niej wrócić).

Ta książka zawiera właściwie wszystko, czego w książkach nie lubię: nastoletnią ciążę, pierwszą miłość która nie wypaliła, powrót do przeszłości... No właściwie od początku wiedziałam, że to mi się nie spodoba i sama nie rozumiałam samej siebie gdy dodawałam ten tytuł na półkę na Legimi ale w ostatnim czasie miałam już dość tych erotyków, romansów w których od początku...

„Poza zasięgiem” to emocjonująca opowieść o drugich szansach, miłości i tajemnicach, które mogą zaważyć na życiu. Amaya po latach wraca do rodzinnego miasta, by zająć się chorą babcią, ale jej powrót komplikuje obecność Cartera – jej dawnego przyjaciela i ojca jej syna. Sekrety, niedopowiedzenia i dawne rany sprawiają, że ich relacja staje się pełna napięcia i emocji. Autorka doskonale oddaje skomplikowane uczucia bohaterów, ukazując zarówno ból, jak i nadzieję na szczęśliwe zakończenie. Historia wciąga od pierwszej strony i nie pozwala się oderwać, budząc wzruszenie i śmiech. „Poza zasięgiem” to piękna, poruszająca opowieść, która na długo zostaje w pamięci.

„Poza zasięgiem” to emocjonująca opowieść o drugich szansach, miłości i tajemnicach, które mogą zaważyć na życiu. Amaya po latach wraca do rodzinnego miasta, by zająć się chorą babcią, ale jej powrót komplikuje obecność Cartera – jej dawnego przyjaciela i ojca jej syna. Sekrety, niedopowiedzenia i dawne rany sprawiają, że ich relacja staje się pełna napięcia i emocji....

Przeczytana w jeden wieczór. Ale nie dlatego, ze jest taka dobra, co to to niestety nie! Pierwszy raz mi się zdażyło, abym pomijała całe zdania podczas czytania, ba! nawet całe strony! Ciągłe użalanie się i płacz głównej bohaterki był irytujący. Po pierwszych 10 stronach było wiadomo, jak to się wszystko skończy.

Przeczytana w jeden wieczór. Ale nie dlatego, ze jest taka dobra, co to to niestety nie! Pierwszy raz mi się zdażyło, abym pomijała całe zdania podczas czytania, ba! nawet całe strony! Ciągłe użalanie się i płacz głównej bohaterki był irytujący. Po pierwszych 10 stronach było wiadomo, jak to się wszystko skończy.

Pełne rozpamiętywań, żali i tęsknoty za tym, co za rogiem romansidło. Ona uciekła w ciąży i wraca z dzieckiem, a on - cudny, boski, przystojny, dobrze ułożony i wychowany - czekał w tęsknocie siedem lat właśnie na nią, zżerany żałością. I tak wokół siebie krążą - aż do wielce przewidywalnego końca. Mała turbulencja w postaci byłej narzeczonej w ciąży. I mogłoby być ciekawie - ale nie, bo oni są sobie przeznaczeni i być ze sobą powinni. Smutna książka o niczym.

Pełne rozpamiętywań, żali i tęsknoty za tym, co za rogiem romansidło. Ona uciekła w ciąży i wraca z dzieckiem, a on - cudny, boski, przystojny, dobrze ułożony i wychowany - czekał w tęsknocie siedem lat właśnie na nią, zżerany żałością. I tak wokół siebie krążą - aż do wielce przewidywalnego końca. Mała turbulencja w postaci byłej narzeczonej w ciąży. I mogłoby być ciekawie...

Książka by miała o wiele większa ocenę gdyby główna bohaterka pokazała trochę pazura a nie wiecznie "ohh tak go kocham "

Książka by miała o wiele większa ocenę gdyby główna bohaterka pokazała trochę pazura a nie wiecznie "ohh tak go kocham "

Ta książka ma duży, niewykorzystany potencjał. Główni bohaterowie strasznie mnie irytowali...

Ta książka ma duży, niewykorzystany potencjał. Główni bohaterowie strasznie mnie irytowali...