Profil użytkownika: werka_mama

Bo to, co do ciebie czuję, jest silniejsze niż wszystko, co kiedykolwiek sprawiło ci ból.

Bo to, co do ciebie czuję, jest silniejsze niż wszystko, co kiedykolwiek sprawiło ci ból.

Jesteś jak światło, Rav — szepnął. — Jak oślepiająca strużka światła, do której chcę iść, by zobaczyć coś więcej niż pochłaniającą mnie ciemność.

Jesteś jak światło, Rav — szepnął. — Jak oślepiająca strużka światła, do której chcę iść, by zobaczyć coś więcej niż pochłaniającą mnie ciem...

— Nie jesteś bałaganem — odparłam równie cicho. — A nawet gdybyś był… Jestem ewenementem, bo naprawdę lubię sprzątać. Tak samo jak kocham smutne piosenki. — Odsunęłam się od niego na odległość ramion i wyciągnęłam dłoń, by zetrzeć łzę z jego policzka. — A ty jesteś moją ulubioną smutną piosenką, Evren.

— Nie jesteś bałaganem — odparłam równie cicho. — A nawet gdybyś był… Jestem ewenementem, bo naprawdę lubię sprzątać. Tak samo jak kocham sm...

– Nie ucie­kam tylko przed tobą. – Tro­chę mi le­piej z tą wie­dzą. – Uśmie­cham się cie­pło. – Ale dla­cze­go w takim razie wie­jesz przed wszyst­ki­mi? Od­wra­ca się i za­pa­tru­je w coś. – Bo pla­nu­ję wy­pro­wadz­kę z De­nver. – Wraca do mnie uwagą. – Dla­cze­go mia­ła­bym na­wią­zy­wać nowe zna­jo­mo­ści, skoro i tak stąd wy­ja­dę? Wy­je­dzie, po­wta­rzam w duchu. Wy­je­dzie. – Dokąd? – pytam zdła­wio­nym tonem. Ha­riett przy­gry­za wnę­trze po­licz­ka. – Da­le­ko. – Kiedy? – Za kilka mie­się­cy. Gdy­by­śmy się za­przy­jaź­ni­li, by­ło­by ci pew­nie smut­no po moim wy­jeź­dzie. Dla­te­go nie je­stem do­brym ma­te­ria­łem na ko­le­żan­kę.

– Nie ucie­kam tylko przed tobą. – Tro­chę mi le­piej z tą wie­dzą. – Uśmie­cham się cie­pło. – Ale dla­cze­go w takim razie wie­jesz przed ...

– Prze­pra­szam. To był błąd… – mam­ro­czę prze­ra­żo­na. Zro­bi­łam z sie­bie idiot­kę. Znowu. – Ty i ja – gadam jak po­tłu­czo­na – to nie po­win­no się wy­da­rzyć. Wy­mi­jam go, ru­sza­jąc w stro­nę domu. Już nigdy nie spoj­rzę Vic­to­ro­wi w oczy. Co on sobie o mnie po­my­ślał? Dałam jasno do zro­zu­mie­nia, że nie ru­szy­łam dalej. Nie mogę o nim za­po­mnieć. A on naj­wy­raź­niej po­go­dził się z na­szym roz­sta­niem, bo mój dotyk nie zro­bił na nim wra­że­nia. Żad­ne­go. – W takim razie je­steś moim ulu­bio­nym błę­dem. I je­dy­nym, który po­peł­nił­bym drugi raz. – Sły­szę za ple­ca­mi, ale nawet się nie za­trzy­mu­ję. Nie wiem, co to dla niego ozna­cza.

– Prze­pra­szam. To był błąd… – mam­ro­czę prze­ra­żo­na. Zro­bi­łam z sie­bie idiot­kę. Znowu. – Ty i ja – gadam jak po­tłu­czo­na – to nie...

For­get me not C. For­get me not. Nie za­po­mnij mnie. Forget-​me-not. Nie­za­po­mi­naj­ki.

For­get me not C. For­get me not. Nie za­po­mnij mnie. Forget-​me-not. Nie­za­po­mi­naj­ki.

Dla­te­go też chcia­łem o tobie za­po­mnieć, ale dziś wiem, że pra­gnę co­dzien­nie czuć twoją obec­ność i móc gubić się w two­ich oczach, ile­kroć naj­dzie mnie na to ocho­ta.

Dla­te­go też chcia­łem o tobie za­po­mnieć, ale dziś wiem, że pra­gnę co­dzien­nie czuć twoją obec­ność i móc gubić się w two­ich oczach, i...

– A jeśli po­wiem, że nie czuję się znie­chę­co­ny tym, że wy­je­dziesz? – Ty na­praw­dę je­steś upar­ty. – Uśmie­cha się współ­czu­ją­co. Uno­szę kącik warg i zbli­żam się do niej o krok. – Zro­bi­my tak – za­czy­nam, nie­prze­rwa­nie przy­pa­tru­jąc się jej z góry. – Ja za­pew­nię cię, że za kilka mie­się­cy nie będę smut­ny z po­wo­du two­je­go wy­jaz­du, a ty wie­dząc, że mnie wtedy nie zra­nisz, nie bę­dziesz mnie spła­wiać. – Nie mo­żesz prze­wi­dzieć tego, co bę­dziesz czuć za kilka mie­się­cy.

– A jeśli po­wiem, że nie czuję się znie­chę­co­ny tym, że wy­je­dziesz? – Ty na­praw­dę je­steś upar­ty. – Uśmie­cha się współ­czu­ją­co. U...