Pokolenia

Prof. Tomasz Sobierajski i Magdalena Kuszewska pokusili się w „Pokolenia. Jak uczyć się od siebie nawzajem” o próbę analizy pokoleń od roku 1900 aż po lata współczesne, ich usystematyzowanie oraz określenie pewnych, łączących je cech. O odpowiedź na pytanie, na ile ta pałeczka przekazywana kolejnym pokoleniom zmienia swój kierunek i oddala nas od poprzedników. Jak zmieniamy się na przestrzeni lat, co nowego wnosimy do świata, jakie wartości oraz obciążenia i nadzieje posiadamy. Czy nadawane pokoleniom nazwy mają jakiekolwiek przełożenie na reprezentowane przez nie podejście do otaczającego świata?
Autorzy wraz z zaproszonymi rozmówcami wracają do lat dorastania i próbują odmalować znaki swoich czasów, wpływ przemian na całe pokolenie a także odpowiedzieć na pytanie – na ile jesteśmy dziećmi danej generacji, na ile ona na nas wpływa i nas definiuje?
Przy okazji lektury, wielu z czytelników wróci także do swoich młodych lat, czasów powojennych, okresu PRL-u, rodzącego się kapitalizmu czy przełomu wieków. Do pierwszych miłości klasowych, szkolnych mundurków, spranych jeansów, sentymentalnych programów w telewizji, początków internetu, dezodorantów zapachowych i "wielkich jak cegła" telefonów komórkowych.
Oczywiście, jak zawsze w przypadku takich rozmów, pojawia się odwieczna pokusa porównań; namysł nad tym, które pokolenie jest lepsze, któremu żyło się łatwiej, a które ma pod górkę? Czy można do socjologicznego fenomenu jakim jest pokolenie w ogóle przykładać takie miary? Czy można porównać czas dorastania wybitnej aktorki Magdaleny Zawadzkiej z pierwszymi krokami w zawodzie równie wybitnej dziennikarki, Agaty Młynarskiej? Co obie miałyby sobie do powiedzenia, jakie rady i przekonania mogłyby sobie dzisiaj przekazać?
W książce znajdziemy także wspomnienia i rozmowy z Marcinem Mellerem, Mają Komorowską, Małgorzatą Gołotą i Adamem Bodnarem.
Osobiście zanurzyłam się w tę lekturę jak w dobrą powieść o przeszłości, powrót do lat minionych, reminiscencji z przeszłości. Nie ma tutaj taniego moralizatorstwa (o co miałam obawy, częste w przypadku lektur ze słowem „pokolenie” w tytule),bo Sobierajski i Kuszewska bardzo dbają o to by odczarować mit „lepszego pokolenia” i znaleźć punkty wspólne, wartości i podobieństwa, które łączą, a nie dzielą ludzi. Opisy (umowne) poszczególnych pokoleń wraz z nazwami są tylko jakąś podpowiedzią, punktem wyjścia do odnalezienia swojego miejsca na społecznej ścieżce.
Tak naprawdę wszyscy mamy do przełknięcia swoją „żabę życia” (cudowne określenie pani Magdaleny Zawadzkiej).
Jedyne co niepokoi, to świadomość tego, że pokolenia mijając, według koncepcji Williama Straussa i Neila Howe’a, przechodzą pewne stałe, określone etapy. Wspomniana koncepcja głosi, że historia toczy się według tzw. cykli pokoleniowych, w których wyróżniamy kilka faz, którymi rozpoczyna oraz kończy się ludzkość: fazy wzrostu, przebudzenia, rozprężenia i kryzysu/rozpadu. Już niedługo kończy się kolejna pokoleniowa faza, w której żyjemy.
Taka teoria tym bardziej niepokoi, gdy patrząc na wydarzenia w kraju i na świecie, zdamy sobie sprawę, że licząc od ostatniej fazy kryzysu (czyli II wojny światowej),obecnie nasze pokolenie znowu wchodzi w końcową fazę kryzysu.
Niezależnie jednak od przynależności do umownego pokolenia, jesteśmy w jakiś sposób odpowiedzialni za swój czas i należy się nam głęboka refleksja nad czasami, w jakich żyjemy i konieczność wypracowania takich narzędzi, które pozwolą się nam porozumieć, także międzypokoleniowo, bo siła społeczna tkwi właśnie w kolektywie, w wymianie doświadczeń między starszymi a młodszymi, by wspólnie zmieniać oblicze otaczającego nas świata i dać przykład tym, którzy nadchodzą po nas…
Na koniec ważny cytat z książki, autorstwa Mai Komorowskiej: „"Co mogę jeszcze powiedzieć? Chciałabym, żebyśmy byli właśnie siebie ciekawi. Żebyśmy potrafili wzajemnie od siebie czerpać opowieść o naszych widzeniach świata, o naszym losie. A nade wszystko rozmawiać, bo dopóki rozmawiamy, możemy się porozumieć. W wierszu „Stary profesor” w ostatniej zwrotce Szymborska mówi:
„Kiedy wieczór pogodny, obserwuję niebo,
Nie mogę się nadziwić,
ile tam punktów widzenia”.
I dla tych punktów widzenia warto żyć.”

Prof. Tomasz Sobierajski i Magdalena Kuszewska pokusili się w „Pokolenia. Jak uczyć się od siebie nawzajem” o próbę analizy pokoleń od roku 1900 aż po lata współczesne, ich usystematyzowanie oraz określenie pewnych, łączących je cech. O odpowiedź na pytanie, na ile ta pałeczka przekazywana kolejnym pokoleniom zmienia swój kierunek i oddala nas od poprzedników. Jak zmieniamy...

Fajnie , w sposób dostępny, na zasadzie rozmów z ludźmi przedstawienie różnic miedzi pokoleniami. Książka typowo socjologiczna, jednak nie zabrakło w niej odrobiny psychologii.

Fajnie , w sposób dostępny, na zasadzie rozmów z ludźmi przedstawienie różnic miedzi pokoleniami. Książka typowo socjologiczna, jednak nie zabrakło w niej odrobiny psychologii.

Fenomenalna opowieść o nas ludziach. Wywiady ze znanymi osobami zróżnicowanymi pod względem pokoleń, w których się urodzili daje szeroki kontekst w zrozumieniu zagadnienia pokoleń. Bardzo podobała mi się forma wywiadów, w którym Pani Magdalena Kuszewska przepytując swoich rozmówców zwracała uwagę zarówno na różnice pokoleniowe jak i na łączące nas obszary. Teoretyczne rozdziały prof. Tomasza Sobierajskiego uzupełniały przestawione przez rozmówców zagadnienia.

Książka „Pokolenia” ma w podtytule zdanie „Jak uczyć się od siebie nawzajem” i jest to najważniejsza wartość o jaką każdy z nas może być bogatszy mając relacje z ludźmi z różnych pokoleń. Dialog, rozmowa, wymiana doświadczeń są podstawową do wspólnej koegzystencji i wspieraniu się nawzajem. Wszystkie refleksje i przemyślenia były dla mnie ogromnie wartościowe:

Maja Komorowska: „(…) możemy się porozumieć, ucząc się od siebie nawzajem. Ale żeby tak było, musimy być siebie naprawdę ciekawi, ciekawi losu drugiego człowieka, bo – jak pisała Szymborska – żadne istnienie zwyczajne nie jest”,

prof. Tomasz Sobierajski: Proponuję, żebyśmy zaczęli myśleć o zastępowalności pokoleń nie jako o polu walki, tylko o drodze, którą wspólnie idziemy” oraz „(…) Ale dopóki trwamy w wielopokoleniowej społeczności, dopóty jest szansa na to, żeby bez ocen, oskarżeń, żali i resentymentów budować międzygeneracyjne porozumienie” i jeszcze o seksie: „jak się okazuje, obszar seksualności człowieka to kolejna przestrzeń, w której międzygenereacyjna współpraca i wymiana doświadczeń mogą pomóc nam wszystkim w zrozumieniu siebie i otaczającego świata”. „Seks jest bardzo ważną częścią życia, która korzystnie wpływa na nasz organizm w różnych aspektach: zdrowotnym, psychicznym i społecznym. Osoby, które uprawiają seks z kimś lub ze sobą kilka razy w tygodniu, mają silniejszy układ odpornościowy”,

Magdalena Zawadzka: „dzieci same muszą doświadczyć wszystkiego, żeby dokonać właściwych dla siebie wyborów. Nie trzeba ich reżyserować”,

Marcin Meller: „Dla porównania opowiem, co miało moje pokolenie: dwa programy w jedynej publicznej telewizji, dwa programy radiowe i listę dziesięciu zespołów, które znali wszyscy. (…) Dzisiaj są tysiące kanałów, setki tysięcy artystów, każdy ma swoją niszę. Efekt? Kompletne rozczłonkowanie, atomizowanie”,

„(…) dbanie o zdrowie i aktywność fizyczna są bardzo ważne, ale na nasz stan zdrowia – psychiczny i mentalny – mają wpływ relacje z innymi ludźmi, szczególnie z bliskimi osobami, i ich jakość. Są one ważniejsze niż pieniądze i sława. Opóźniają proces starzenia się organizmu człowieka i – co najważniejsze – są kluczem do szczęścia”. Podobał mi się argument przemawiający za zawieraniem związku małżeńskiego: „małżeństwo pozwala na dłuższe życie w różnych okolicznościach”.

Adam Bodnar o pokoleniu dzisiejszych 40-latków, którzy żyją w procesie transformacji i o tym, jak „nauczyliśmy się funkcjonować w dwóch obszarach, czyli w rzeczywistości wirtualnej i codziennej, społecznej. Natomiast dla nas mimo wszystko jest to wciąż jakaś zdobycz, nowość. (…) I być może nie do końca jesteśmy w stanie zrozumieć mentalnie, co to znaczy dla naszych dzieci, dla młodzieży, dla której od zawsze ta rzeczywistość jest podwójna”.

Jak mówi prof. Tomasz Sobierajski na koniec, jedyne co jest niezmienne i łączy wszystkie pokolenia to potrzeba bycia kochanym i potrzeba kochania i widać to na przestrzeni wieków…

To było dla mnie ciekawe doświadczenie pomagające mi w zrozumieniu mojego pokolenia jak również moich dziadków, rodziców i tych młodszych ludzi, z którymi mam relacje. Bardzo inspirujące były refleksje na temat rodziny, pracy, życia codziennego i relacji międzyludzkich i sposoby ich kształtowania się kiedyś i jak wyglądają dzisiaj.
Bardzo potrzebna książka dla wszystkich.
Polecam, czytajcie.

Fenomenalna opowieść o nas ludziach. Wywiady ze znanymi osobami zróżnicowanymi pod względem pokoleń, w których się urodzili daje szeroki kontekst w zrozumieniu zagadnienia pokoleń. Bardzo podobała mi się forma wywiadów, w którym Pani Magdalena Kuszewska przepytując swoich rozmówców zwracała uwagę zarówno na różnice pokoleniowe jak i na łączące nas obszary. Teoretyczne...

Bardzo fajnym doświadczeniem było trafić na lekturę, w której rozprawia się o pokoleniach na przełomie dziejów, które dotyczą nie ogólnie całych społeczności na świecie, ale konkretnie w Polsce! I właśnie na takiej lekturze mi zależało, która dotyczyła rodzimych kwestii, z tak zwanego domowego ogródka. 

Mimo że czegoś mi zabrakło w tej książce, to i tak uważam ją za świetne wprowadzenie do tematyki międzypokoleniowej w Polsce na przełomie lat z uwzględnieniem charakterystyk poszczególnych pokoleń. 
W moim odczuciu w niektórych wywiadach zabrakło konkretów, czegoś mocniejszego i zaciekawiającego, przez co uważam, że niektóre nie wniosły nic treściwego, a ich brak nie uszczupliłby na wartości ogółu książki. Znacznie interesujące i przykuwające uwagę były te dodatkowe, bardziej rozbudowane opisy i komentarze od autorów książki i szkoda, że to na tych treściach autorzy nie skupili, budując merytoryczne fundamenty książki. Niemniej, jako lekkie wprowadzenie i w ogóle jako forma do zainteresowania Czytelnika pokoleniami w Polsce, uważam, że jest to książka w porządku :)

Bardzo fajnym doświadczeniem było trafić na lekturę, w której rozprawia się o pokoleniach na przełomie dziejów, które dotyczą nie ogólnie całych społeczności na świecie, ale konkretnie w Polsce! I właśnie na takiej lekturze mi zależało, która dotyczyła rodzimych kwestii, z tak zwanego domowego ogródka. 

Mimo że czegoś mi zabrakło w tej książce, to i tak uważam ją za...

Początek świetny, jednak później coś się zepsuło i autorzy zbytnio nie wiedzieli w którą stronę pójść. Za dużo tutaj wywiadów z osobami, które nie mają zbyt wiele do powiedzenia (Bracia Kacperczyk wypadli według mnie zdecydowanie najlepiej mimo tego, że najmniej się spodziewałem bo nie śledzę twórczości młodego pokolenia). Większość bohaterów wywiadów opowiada się po jasno zadeklarowanej stronie; razi to w oczy i sprawia wrażenie niepełności, mimo tego że drugiej strony politycznej zdecydowanie bardziej nie popieram.

Rażą też poglądy jakoby programowanie miało zniknąć na przestrzeni kilku lat oraz niezrozumienie, że łączenie szkoleń tego typu seniorów oraz ludzi młodych jest wyjątkowo nierozsądne (niestety myślenie idealistyczne nie zda się tutaj na nic).

Mimo wad sam temat jest przedstawiony całkiem dobrze, szczególne jeśli chodzi o rodzimy świat, który chcąc nie chcąc różni się względem różnic pokoleniowych od reszty globu (druga wojna światowa, komuna, wstąpienie do Unii Europejskiej itd.). Zabrakło jednak w temacie tak bardzo neutralnym właśnie tejże neutralności pod względem wyrażania poglądów. Główne przez bohaterów wywiadów, ale także przez autorów.

Początek świetny, jednak później coś się zepsuło i autorzy zbytnio nie wiedzieli w którą stronę pójść. Za dużo tutaj wywiadów z osobami, które nie mają zbyt wiele do powiedzenia (Bracia Kacperczyk wypadli według mnie zdecydowanie najlepiej mimo tego, że najmniej się spodziewałem bo nie śledzę twórczości młodego pokolenia). Większość bohaterów wywiadów opowiada się po jasno...

Książka nieco "rozwodniona", przeplatająca definicje, twarde dane i ich analizy z przydługimi niekiedy wywiadami z mniej lub bardziej znanymi ludźmi, przedstawicielami poszczególnych, choć umownych, pokoleń.

Książka nieco "rozwodniona", przeplatająca definicje, twarde dane i ich analizy z przydługimi niekiedy wywiadami z mniej lub bardziej znanymi ludźmi, przedstawicielami poszczególnych, choć umownych, pokoleń.

Bardzo ciekawy początek teoretyczny, pierwsza rozmowa tragiczna, potem już tylko lepiej, więc nie warto się zniechęcać. Pozycja dostępna w formie audiobooka.

Całościowo jednak na plus, książka skłania do refleksji dotyczących pokoleń.

Bardzo ciekawy początek teoretyczny, pierwsza rozmowa tragiczna, potem już tylko lepiej, więc nie warto się zniechęcać. Pozycja dostępna w formie audiobooka.

Całościowo jednak na plus, książka skłania do refleksji dotyczących pokoleń.

,, Ossowska zwróciła uwagę na to, że pokolenie może być wynikiem następstwa biologicznego; w jej czasach uważano, że nowe pokolenie następuje po średnio 33 latach, czyli występują trzy pokolenia na stulecie".
Wiecie, muszę się zgodzić z tym stwierdzeniem, gdyż ze swoimi starszymi dziećmi spokojnie potrafię się dogadać, ale już z tym młodszym, to tak średnio. Oni mają inny sposób myślenia, inaczej się wysławiają, grają w gry dla mnie całkowicie bez najmniejszego sensu. Wciąż pozostają sprawy w których się dogadujemy, ale już nie tak jak ze starszymi dziećmi. W książce znajdziecie piętnaście rozdziałów w których autorzy będą chcieli nas przekonać do częstej rozmowy z dziećmi. Zauważono bowiem, że im bardziej społeczeństwo stało się zelektryzowane, tym mniej prowadzimy rozmów z dziećmi i tym sposobem nie potrafimy się z nimi dogadać. To jakby nauka w szkole, dziecko coś nam tłumaczy, my nie mamy czasu słuchać, i każde spogląda tylko w telefon. Tak mijają lata i kiedy w końcu jesteśmy ciekawi co się dzieje u naszego dziecka, wychodzi na to, że w ogóle nie rozumiemy co do nas mówi. Nie znamy jego zainteresowań, gier, znajomych i zazwyczaj już za późno, by w jakikolwiek sposób go zmienić. No i niestety te dzieci dorosłe już, robią to co my kiedyś z nimi. Zanika wtedy więź, a słowo rodzina łączy tylko zdjęcie lub nazwisko. Żeby jak najmniej wam zdradzić i najogólniej przedstawić problematykę książki, powiem tylko tyle, że rozmowa jest najlepszym lekarstwem na wszystko. Na samotność dziecka, na brak przyjaźni w jego życiu, na depresyjnych zachowaniach, które później zmieniają się w agresję. Bardzo wartościowa, która pokazuje, że jeśli w naszym życiu się nie zatrzymamy, to bezpowrotnie stracimy osoby, które podczas naszej starości mogłyby nam pomóc. Nieodebrane połączenie nie zawsze oznacza, że ktoś tego nie widział i nie słyszał. A że nie chciał odebrać od nas telefonu, to jest ten sam moment, kiedy my nie mieliśmy czasu go wysłuchać... prem 25.10.2023

,, Ossowska zwróciła uwagę na to, że pokolenie może być wynikiem następstwa biologicznego; w jej czasach uważano, że nowe pokolenie następuje po średnio 33 latach, czyli występują trzy pokolenia na stulecie".
Wiecie, muszę się zgodzić z tym stwierdzeniem, gdyż ze swoimi starszymi dziećmi spokojnie potrafię się dogadać, ale już z tym młodszym, to tak średnio. Oni mają inny...

Jak uczyć się od siebie nawzajem

Różne pokolenia, różne generację, dorastające w różnych warunkach.

Pokolenie wojny, PRL-u, pokolenie X,Y,Z, alfa. Wiele je dzieli, a co je łączy?

O pokoleniach często się mówi, przypisując im różne typowe cechy. Tutaj poddane samotni pytaniom. Czy pokornie alfa naprawdę jest tym najbardziej samotnym? Czy millenialsi są niezaradni?

Okres w którym się wychowaliśmy i dorastaliśmy ma na nas wpływ. Tutaj dzięki tej książce możemy dowiedzieć się bardzo wiele ciekawych rzeczy o różnych pokoleniach, a także przy okazji o samym sobie.

O pokoleniach dowiadujemy się także z życiowych przykładów, opowieść osób z różnych generacji.

Co ważne, autorzy podkreślają tutaj jak ważny jest dialog i współpraca między pokoleniami. Że każde jest różne, ale dzięki temu mogą się uczyć od siebie.

To bardzo ciekawa, warta przeczytania książka.

Jak uczyć się od siebie nawzajem

Różne pokolenia, różne generację, dorastające w różnych warunkach.

Pokolenie wojny, PRL-u, pokolenie X,Y,Z, alfa. Wiele je dzieli, a co je łączy?

O pokoleniach często się mówi, przypisując im różne typowe cechy. Tutaj poddane samotni pytaniom. Czy pokornie alfa naprawdę jest tym najbardziej samotnym? Czy millenialsi są niezaradni?

Okres...

Grzegorz Skawiński śpiewa(ł) „każde pokolenie ma własny czas”. Natomiast Tomasz Sobierajski i Magdalena Kuszewska napisali książkę, w której każde pokolenie rozbierają na czynniki pierwsze. Poddają je dogłębnej analizie, ilustrują nam ich najważniejsze cechy, wartości. Każde pokolenie ma swój znak rozpoznawczy, który znajdziemy na kartach książki „Pokolenia”.
To jakże bogata socjologiczna rozprawa na temat generacji urodzonych i dorastających w różnych warunkach społecznych, kulturalnych, politycznych czy też gospodarczych. Ta książka pozwoli rodzicom poznać pokolenie swoich dzieci. Z kolei ich latorośl może poznać generację swoich rodziców. Zatem weźcie do rąk tę książkę i dajcie porwać się w pokoleniową podróż. Ta książka pozwoli poznać Wam czasy, w których żyli nasi przodkowie. A Ci nieco starsi czytelnicy będą mogli zrozumieć potrzeby współczesnego pokolenia.
Tomasz Sobierajski dokonał dogłębnej analizy społeczno-kulturowej pokoleń. Natomiast Magdalena Kuszewska przeprowadziła interesujące i inspirujące rozmowy z osobami z różnych generacji, dzięki czemu możemy poznać ich odmienność ich charakterystyczne cechy. Swoimi refleksjami podzielili się: prof. Maja Komorowska, Magdalena Zawadzka, Agata Młynarska, Marcin Meller, prof. Adam Bodnar, Małgorzata Gołota oraz Bracia Kasperczyk.
Czytając tę książkę, możemy z bliska przyjrzeć się różnym pokoleniom od pokolenia wojny, poprzez pokolenie PRL-U czy też pokolenia X,Y,Z, aż do pokolenia Alfa. Co więcej, powoli definiuje się powstanie nowego pokolenia, które jeszcze się nie narodziło. Szacunkowo będą to osoby urodzone po 2026, a nawet po 2030 roku. Ich nazwę określa się już mianem pokolenia Beta.
Często czytając tę książkę, zastanawiałem się, jakim ja jestem pokoleniem. I wiecie co, ciężko było mi to określić, choć moje pokoleniowe serce skłania mnie najbardziej do określenia siebie pokoleniem MTV, zamienną nazwą pokolenia X. Wówczas jedyna stacja muzyczna emitowała głównie teledyski, które kształtowały moje muzyczne gusta. A w określeniu mojego pokolenia pomógł mi „Przewodnik po nazwach pokoleń, od Arturian do Polarsów” jeden z rozdziałów tej jakże bogatej książki, którą polecam Waszej czytelniczej uwadze.
Jeśli chcecie dowiedzieć się co łączy i dzieli różne pokolenia, to książka Tomasza Sobierajskiego i Magdaleny Kuszewskiej jest właśnie dla Was. Jeśli zaś zastanawiacie się, czy starsze generacje były bardziej pracowite, czy pokolenie Alfa narażone jest na samotność, albo czy milenialsi są niezaradni i roszczeniowi, to koniecznie sięgnijcie po książkę „Pokolenia”. To wyjątkowa podróż, do której zaprosić można każdego niezależnie od tego, jaki numer PESEL widnieje w Waszych dowodach osobistych. A Czyt-NIK osobiście zachęca Was do lektury tej książki, która jest dowodem na to, że „każde pokolenie ma własny czas”.
Książka „Pokolenia” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia Na Faktach

Grzegorz Skawiński śpiewa(ł) „każde pokolenie ma własny czas”. Natomiast Tomasz Sobierajski i Magdalena Kuszewska napisali książkę, w której każde pokolenie rozbierają na czynniki pierwsze. Poddają je dogłębnej analizie, ilustrują nam ich najważniejsze cechy, wartości. Każde pokolenie ma swój znak rozpoznawczy, który znajdziemy na kartach książki „Pokolenia”.
To jakże...