Bralczyk o sobie

Nie rozumiem fenomenu pana Bralczyka.
Przeczytałam tę książkę, bo chciałam zrozumieć.
Nadal nie zrozumiałam.
Już wiem, że na tym portalu (słusznie!)nie oceniamy człowieka, tylko książkę.
No. I dlatego jedynka.

Nie rozumiem fenomenu pana Bralczyka.
Przeczytałam tę książkę, bo chciałam zrozumieć.
Nadal nie zrozumiałam.
Już wiem, że na tym portalu (słusznie!)nie oceniamy człowieka, tylko książkę.
No. I dlatego jedynka.

Książka, która pomogła mi polubić czytanie, oswoić się z nim. Niesamowicie płynnie się czyta, z dużym zainteresowaniem. Pierwszy tytuł, który 'pochłonąłem' przez to, że czynność czytania sprawiała mi przyjemność, a nie, jak niegdyś, udrękę. Nie ukrywam, że takie właśnie nadzieje pokrywałem w tej książce, która została mi podarowana na święta - przystępna forma (wywiad - rzeka),bogaty język, interesujące treści. Na niczym się nie zawiodłem, wszystko się sprawdziło.
Interesująca postać, dobrze przeprowadzona rozmowa, która jest przy tym stymulująca intelektualnie (w końcu rozmowa z Profesorem). Poruszone mnóstwo ciekawych wątków z zakresu historii, polityki, kultury, obyczajowości, filozofii (poglądów Profesora na różne kwestie dotyczących życia i śmierci),języka no i oczywiście życia Profesora.

Książka, która pomogła mi polubić czytanie, oswoić się z nim. Niesamowicie płynnie się czyta, z dużym zainteresowaniem. Pierwszy tytuł, który 'pochłonąłem' przez to, że czynność czytania sprawiała mi przyjemność, a nie, jak niegdyś, udrękę. Nie ukrywam, że takie właśnie nadzieje pokrywałem w tej książce, która została mi podarowana na święta - przystępna forma (wywiad -...

Fajna xiążka o fajnym celebrycie. Takie xiążki często czyta się by znaleźć cechy wspólne z przedstawiającą się personą. I faktycznie znalazłem w niej kilka cech łączących mnie z Bralczykiem, kilka podobnych doświadczeń. Tym bardziej było mi przykro znajdywać w tej xiążce te kwestie, które mnie z nim dzielą, bo Bralczyk przyznał się do kilku niefajnych rzeczy. Na przykład nie podobało mi się, że zarzuca PiSowi jako partii, oględnie pisząc, nieuczciwość. Słusznie zarzuca, bez dwóch zdań, ale taki zarzut z ust człowieka, który należał do PZPR i nie rzucił legitymacji partyjnej nawet gdy wybuchł stan wojenny, brzmi niepoważnie.
Mimo takich, międzyinnymi różnic, Bralczyk okazał się ciekawym człowiekiem.

Fajna xiążka o fajnym celebrycie. Takie xiążki często czyta się by znaleźć cechy wspólne z przedstawiającą się personą. I faktycznie znalazłem w niej kilka cech łączących mnie z Bralczykiem, kilka podobnych doświadczeń. Tym bardziej było mi przykro znajdywać w tej xiążce te kwestie, które mnie z nim dzielą, bo Bralczyk przyznał się do kilku niefajnych rzeczy. Na przykład...

Zawsze bardzo lubiłam i szanowałam profesora Bralczyka - uwielbiałam jego felietony językowe w radiu. Jednak od kiedy miałam okazję poczytać więcej jego książek, szczególnie tych autobiograficznych, to ta sympatia osobista trochę zmalała. Nie ujmuję wiedzy, jednak moim zdaniem zbyt wysokie mniemanie o sobie - i zaprzeczanie temu co chwilę - działa na minus. A w samej rozmowie bardzo mi przeszkadzało, kiedy rozmówca każde pytanie kończył słowem "profesorze" - bardzo pretensjonalne.

Zawsze bardzo lubiłam i szanowałam profesora Bralczyka - uwielbiałam jego felietony językowe w radiu. Jednak od kiedy miałam okazję poczytać więcej jego książek, szczególnie tych autobiograficznych, to ta sympatia osobista trochę zmalała. Nie ujmuję wiedzy, jednak moim zdaniem zbyt wysokie mniemanie o sobie - i zaprzeczanie temu co chwilę - działa na minus. A w samej...

Rozmowa w większości (dla mnie) ciekawa. Pewna dawka krytyki obecnej, irytującej nowomowy oraz spora dawka nostalgii i pochwał pod adresem PRL-owskiego socjalizmu. Kto by pomyślał!

Rozmowa w większości (dla mnie) ciekawa. Pewna dawka krytyki obecnej, irytującej nowomowy oraz spora dawka nostalgii i pochwał pod adresem PRL-owskiego socjalizmu. Kto by pomyślał!

Dobrze jest obcować z mistrzem Zawsze wnosi to coś nowego do życia Lubię Profesora więc z radością zatopiłem się w jego opowieści

Dobrze jest obcować z mistrzem Zawsze wnosi to coś nowego do życia Lubię Profesora więc z radością zatopiłem się w jego opowieści

Bardzo dobry wywiad. Jedyne, co mnie denerwowało, to powtarzanie Profesorze w prawie każdym pytaniu.

Bardzo dobry wywiad. Jedyne, co mnie denerwowało, to powtarzanie Profesorze w prawie każdym pytaniu.

Może i napisane przyzwoicie, ale sam Pan Bralczyk strasznie stracił w moich oczach po lekturze. Zakochany w sobie pretensjonalny komuch z ego jak stąd do Paryża, a w felietonach wydawał się takim sympatycznym starszym panem. Nie polecam, pajac nie profesor.

Może i napisane przyzwoicie, ale sam Pan Bralczyk strasznie stracił w moich oczach po lekturze. Zakochany w sobie pretensjonalny komuch z ego jak stąd do Paryża, a w felietonach wydawał się takim sympatycznym starszym panem. Nie polecam, pajac nie profesor.

Mądrego warto posłuchać. Gdybym miała opisać tę książkę w trzech słowach, byłyby to erudycja, charyzma i ironia. Profesor odpowiada na pytania dziennikarzy we właściwy sobie sposób, to jest coś nie do podrobienia. Mam odrobinę zastrzeżeń co do formy pytań, bo w niektórych momentach przeprowadzający rozmowę próbowali narzucić profesorowi swoje zdanie, jednak to tylko drobny szczegół. Poznanie Profesora w tym wydaniu było dla mnie naprawdę wartościowym doświadczeniem.

Mądrego warto posłuchać. Gdybym miała opisać tę książkę w trzech słowach, byłyby to erudycja, charyzma i ironia. Profesor odpowiada na pytania dziennikarzy we właściwy sobie sposób, to jest coś nie do podrobienia. Mam odrobinę zastrzeżeń co do formy pytań, bo w niektórych momentach przeprowadzający rozmowę próbowali narzucić profesorowi swoje zdanie, jednak to tylko drobny...

Bardzo dobra książka o bardzo ciekawym człowieku. Obnażyła nieco Pana Profesora, ale i tak nadal darzę go sympatią. Książka ma formę wywiadu, niestety dziennikarze przepytujący są tacy sobie. Pytają często o rzeczy błahe, miast wykorzystać możliwość rozmowy w pełni. Nie podobało mi się też stopniowanie ważności tematów. Na przykład nad tym, że po stanie wojennym p. Bralczyk nie rzucił legitymacją partyjną przeszli lekko, ale już murzyna i feminatywów odpuścić nie chcieli (biedny Bambo się w grobie obraca).

Książkę trzeba czytać, a przynajmniej taki leksykalny dyletant jak ja musiał, ze słownikiem w ręce. Dużo tam słów i gierek słownych wysublimowanych.

Dziękuję mojej Teściowej za przekazanie mi egzemplarza, w formie prezentu, do przeczytania i zaopiniowania. Autograf Profesora podnosi ocenę o 0,5. Polecam.

Bardzo dobra książka o bardzo ciekawym człowieku. Obnażyła nieco Pana Profesora, ale i tak nadal darzę go sympatią. Książka ma formę wywiadu, niestety dziennikarze przepytujący są tacy sobie. Pytają często o rzeczy błahe, miast wykorzystać możliwość rozmowy w pełni. Nie podobało mi się też stopniowanie ważności tematów. Na przykład nad tym, że po stanie wojennym p. Bralczyk...