Siemowit. Burzliwy

To jedna z książek, którą od dawna chciałem przyczytać. Ogólnie się nie zawiodłem, ciekawa narracja, nagłe zwroty akcji. Ocena 7 bo uważam, że momentami książka za "lekko" była pisana, niektóre rzeczy bohaterom przychodziły zbyt łatwo. Gdyby było można ocenił bym na 7,5.

To jedna z książek, którą od dawna chciałem przyczytać. Ogólnie się nie zawiodłem, ciekawa narracja, nagłe zwroty akcji. Ocena 7 bo uważam, że momentami książka za "lekko" była pisana, niektóre rzeczy bohaterom przychodziły zbyt łatwo. Gdyby było można ocenił bym na 7,5.

Bardzo ciekawa książka. Przedstawia losy pierwszych Piastów. Charaktery i problemy z jakimi się borykali. Z pewnością sięgnę po kolejny tom.

Bardzo ciekawa książka. Przedstawia losy pierwszych Piastów. Charaktery i problemy z jakimi się borykali. Z pewnością sięgnę po kolejny tom.

W dzisiejszej videorecenzji pierwsza recenzja powieści historycznej. Zapoznam was z pierwszymi trzema tomami nowej serii "Przodkowie" pana Roberta Barkowskiego. Jeśli chcecie dowiedzieć się jak radził sobie pierwszy historyczny władca Polan, nie możecie przegapić tych powieści! Zapraszam na videorecenzje!

W dzisiejszej videorecenzji pierwsza recenzja powieści historycznej. Zapoznam was z pierwszymi trzema tomami nowej serii "Przodkowie" pana Roberta Barkowskiego. Jeśli chcecie dowiedzieć się jak radził sobie pierwszy historyczny władca Polan, nie możecie przegapić tych powieści! Zapraszam na videorecenzje!

Autor wziął na warsztat bardzo ciekawy okres historyczny, o którym ma sporą wiedzę, i stworzył z tego całkiem przyjemną powieść. Czyta się to sprawnie, aczkolwiek można wskazać kilka niedociągnięć. Przede wszystkim miejscami autor ma manierę narracyjną ze swoich książek popularno-naukowych (szczególnie na początku powieści). A to, co dobrze się sprawdza w książkach popularno-naukowych, niekoniecznie zadziała w powieści. Wszelkie sceny romansowe, to żenada, ale na szczęście nie ma ich wiele. No i główny bohater, Siemowit, który jest tu straszną Mary Sue (i bywa w tym strasznie irytujący). Gdyby w kolejnych częściach udało się nieco zniuansować postać Siemowita, to byłby to naprawdę dobry cykl.

Autor wziął na warsztat bardzo ciekawy okres historyczny, o którym ma sporą wiedzę, i stworzył z tego całkiem przyjemną powieść. Czyta się to sprawnie, aczkolwiek można wskazać kilka niedociągnięć. Przede wszystkim miejscami autor ma manierę narracyjną ze swoich książek popularno-naukowych (szczególnie na początku powieści). A to, co dobrze się sprawdza w książkach...

IX wiek. Polska to pieśń przyszłości. Wśród Polan, którzy osiedli na terenach dzisiejszej wielkopolski panuje poruszenie.Chościsko, głowa rodu ma aspirację do zostania głównym wodzem. Mężczyzna ma bardzo dobrą opinię wśród Polan- jest odważny, waleczny. Jednak nawet nie wie, że wśród swoich najbliższych ma wroga… Jego najmłodszy syn Popiel pragnie zemsty na ojcu i przyrodnich braciach. Na skutek intrygi, bracia Popiela są zmuszeni do opuszczenia okolic. Po tragedii, nieopodal Gieczu dorasta Siemowit, wnuk Chościsko. Młody mężczyzna nie zdaje sobie sprawy z tego, kim na prawdę jest, nie ma pojęcia o swoich korzeniach. Wraz z wiekiem staje się coraz lepszym wojem a w końcu, przychodzi czas rzucenia rękawicy Popielowi…. napisana w niezwykle przystępny sposób książka, która spodoba się nie tylko fanom historii ale również tym, którzy z historią są na bakier. Trzyma w napięciu, pozwala na pobudzenie wyobraźni. Polecam!

IX wiek. Polska to pieśń przyszłości. Wśród Polan, którzy osiedli na terenach dzisiejszej wielkopolski panuje poruszenie.Chościsko, głowa rodu ma aspirację do zostania głównym wodzem. Mężczyzna ma bardzo dobrą opinię wśród Polan- jest odważny, waleczny. Jednak nawet nie wie, że wśród swoich najbliższych ma wroga… Jego najmłodszy syn Popiel pragnie zemsty na ojcu i...

Szału nie ma ,ale powieść jest o wiele lepsza od Włóczni,czy Odsieczy,a już o wiele lepsza ,od Opowiadań ,więc można przeczytać. Pan Barkowski,napisał kilka dobrych książek historyczno-dokumentalnych i chyba tu jest jego miejsce,bo w powieści nie jest póki co aż tak dobrze.

Szału nie ma ,ale powieść jest o wiele lepsza od Włóczni,czy Odsieczy,a już o wiele lepsza ,od Opowiadań ,więc można przeczytać. Pan Barkowski,napisał kilka dobrych książek historyczno-dokumentalnych i chyba tu jest jego miejsce,bo w powieści nie jest póki co aż tak dobrze.

Cóż, opowieść raczej, sztampowa. Plus za tajemniczy okres drugiej połowy IX wieku. Warsztat literacki pozostawia wiele do życzenia.

Cóż, opowieść raczej, sztampowa. Plus za tajemniczy okres drugiej połowy IX wieku. Warsztat literacki pozostawia wiele do życzenia.

Solidna powieść historyczna. W trakcie czytania widać, że autor posiada ogromną wiedzę na temat czasów wczesnopiastowskich: jak walczono, jak budowano, jakie istniały plemiona w IX wieku. To sprawia, że powieść jest żywa i autentyczna, bohaterowie wiarygodni i dający się lubić. Akcja płynie szybko i nie przynudza, świat wykreowany to coś pięknego (nie ma rozwlekłych opisów przyrody!).
W związku z tym, moja jedyna uwaga dotyczy nie autora, ale redakcji, a właściwie jej braku. Z czytania co chwilę wytrącały mnie wszechobecne równoważniki zdań, przecinki w złym miejscu oraz niekiedy ich brak tam, gdzie naprawdę są potrzebne. Przez to język książki jest jak toporem ciosany, kwadratowy, utrudniający odbiór raczej, niż ułatwiający. Raziło mnie także ciągłe używanie strony biernej, co również nie dodaje książce płynności. Gdyby tylko ktoś usiadł nad tym i poszlifował język, powieść byłaby naprawdę znakomita i bardziej wciągająca. Czytając ją taką, jaka jest, błędy stylistyczne i składniowe co chwilę wytrącały mnie z lekury, a szkoda! Bo ta powieść naprawdę zasługuje na przeczytanie jej i polecenie innym.

Solidna powieść historyczna. W trakcie czytania widać, że autor posiada ogromną wiedzę na temat czasów wczesnopiastowskich: jak walczono, jak budowano, jakie istniały plemiona w IX wieku. To sprawia, że powieść jest żywa i autentyczna, bohaterowie wiarygodni i dający się lubić. Akcja płynie szybko i nie przynudza, świat wykreowany to coś pięknego (nie ma rozwlekłych opisów...

Za sprawą autorów powieści fantastycznych słowiańszczyzna stałą się modna. Często pod tego typu powieściami słychać opinie, że tak niewiele mówi się na lekcjach historii o formowaniu się państwa polskiego, dawnych plemionach, ich wierzeniach, zwyczajach itp. Od razu Mieszko I, a z nim chrzest Polski i po całym urokliwym barbarzyństwie. Kiedyś też mówiłam takim głosem, po czym zaczęłam szperać w literaturze oraz rozmawiać z mądrzejszymi od siebie i zostałam uświadomiona, że sprawa nie jest taka prosta. Chociażby Martyn Rady w pracy „Wspaniałe królestwa. Dzieje Europy Środkowej” mówi o tym, że dowody archeologiczne są ciężkie do zinterpretowania, a czasami można z nich wyciągnąć sprzeczne wnioski. Jest to wyzwanie dla historyków, natomiast pisarze mają łatwiej. Im „wystarczą strzępki informacji”[1]. Robert F. Barkowski przygotował cykl powieści historycznych „Przodkowie”, który poświęcony jest władcom Polan, protoplastom dynastii Piastów. Pierwszy tom zatytułowany jest „Siemowit. Burzliwy”, a spotkamy w nim m.in. legendarnego księcia Popiela.

Na początku niepewnie patrzyłam na „Siemowita...”. Poważny pan z wąsem, w skórze z dzika zerkał na mnie z okładki, a ja wahałam się: „czytać, czy nie czytać?”. Ostatecznie zwyciężyła sympatia, jaką darzę powieści historyczne w ogóle. Powiem wam, że przepadłam od pierwszych stron. Robert F. Barkowski ma bogaty dorobek pisarski, natomiast ja mam pierwszy raz do czynienia z książka jego autorstwa i na pewno nie ostatni.

Już przechodzę do rzeczy i mówię, co konkretnie spodobało mi się w tej powieści. Robert F. Barkowski umiejętnie wciąga nas w świat pogańskich plemion, które zamieszkiwały polskie ziemie. Oczywiście poznajemy ich z perspektywy szczytów władzy, więc nie braknie tu polityki, intryg, krwawych wojen o kawałek ziemi, a wszystko to w formie powieści historyczno-przygodowej. Autor doskonale zlepia skrawki faktów i wypełnia je akcją. To się po prostu doskonale czyta.

Powieści historyczne są nieco kontrowersyjnym typem literatury. Są trochę na serio i trochę rozrywkowe. Niektórzy nimi gardzą, ale ja za to je właśnie uwielbiam. A kiedy książka taka jest dodatkowo porywająca niczym dobre fantasy, to cieszy mnie to podwójnie. Jeżeli ty chociaż trochę lubisz powieści historyczne, albo chciał(a)byś poczuć się częścią plemienia, usiąść z nimi przy ognisku, odprawić dawny rytuał, zobaczyć, jak kiedyś załatwiano konflikty, przenieść się do kolebki państwa polskiego, to zachęcam cię do przeczytania książki „Siemowit. Burzliwy”. Ja się nie zawiodłam i czuję, że zadowolonych czytelników będzie więcej.

[1] Robert F. Barkowski, „Siemowit. Burzliwy”, wyd. Bellona, Warszawa 2023, s. 410.

Za sprawą autorów powieści fantastycznych słowiańszczyzna stałą się modna. Często pod tego typu powieściami słychać opinie, że tak niewiele mówi się na lekcjach historii o formowaniu się państwa polskiego, dawnych plemionach, ich wierzeniach, zwyczajach itp. Od razu Mieszko I, a z nim chrzest Polski i po całym urokliwym barbarzyństwie. Kiedyś też mówiłam takim głosem, po...

Tom inicjujący cykl "Przodkowie" obejmuje pierwsze dwadzieścia lat życia Siemowita, od którego wywodził się ród Mieszka I.

W prologu widzimy jak chrześcijański mnich Guidolfo przegląda zapiski, z których chce złożyć opowieść o pierwszych księciach naszego kraju. Fabuła rozpoczyna się na ziemiach, na których później powstanie Polska.

Na początku poznajemy dziadka i ojca głównego bohatera. Widać, że wszyscy byli odważni i nie wahali się sięgać po swoje. Chościsko, Bojomir i Siemowit byli samowładnymi wodzami. Zmieniali zasady, tak, by im służyły, jednocześnie oddając szacunek tradycji.

Ród Siemowita spotkał szereg nieszczęść. Bękart Chościska, Popiel, człowieka zły i ambitny, doprowadza do wygnania przyrodnich braci. Bojomir umieszcza Siemowita, będącego wtedy niemowlęciem, w rodzinie zastępczej. Nikt nie może się dowiedzieć kim jest. On sam poznaje historię przodków od ukrytego w drzewie przyjaciela Bojomira, który ma wyjawić mu sekret gdy przyjdzie czas. Jako dziecko odbierał te opowieści jako baśnie, z czasem zmienił się ich wydźwięk.
Siemowit już jako nastolatek był wielbiony przez rówieśników. Chętnie spotykał się z dziewczynami, lecz z żadną nie chciał się wiązać. Jego drużyna stała za nim murem, skandując jego imię na wiecach. Był jakby lokalnym celebrytą.
Dokonywał odważnych czynów, nie obawiając się konsekwencji. Po zamordowaniu winnych czekał siedząc pomiędzy ich głowami nabitymi na tyczki aż zostanie dostrzeżony i wtedy tłumaczył dlaczego to zrobił, nie czekając na sąd.

Siemowit szybko stał się wojownikiem. Gdy tylko dowiedział się co spotkało jego rodzinę, zapragnął odzyskać należne sobie miejsce. Swojego ojca, zwanego Piastunem, poznał dopiero w wieku dorosłym i szybko go stracił.

Zanim został księciem Polan zadbał o to, by zemsta dosięgła każdego, kto mógłby mu zaszkodzić. Kazał wymordować także żony i dzieci wrogów.

Z tego co pamiętam w szkole historia Polski zaczynała się od Mieszka, tutaj odkrywamy wcześniejszy okres w dziejach.
Opisane są czasy przez pojawieniem się na ziemiach Polan jakiejś zorganizowanej religii. Mieszkańcy Giecza nie wyznają ani wiary w słowiańskich bogów ani tym bardziej chrześcijaństwa, choć dochodzą do nich słuchy o istnieniu takich wierzeń.

Zdziwiła mnie cześć oddawana przez ówczesnych ludzi kamieniom. Uznawali je za dary bogów i nie odważali się ich używać w żaden sposób, dlatego budowali z drewna.
W powieści przeważają opisy, dotyczące głównie przebiegu walk i tradycji ludowych. Nie znajdziecie tu objaśnień psychologicznych przeżyć postaci. Ich emocje są widoczne poprzez zachowania zewnętrzne. Możemy się tylko domyślać jakie towarzyszą im myśli.

Opisane bitwy są niezwykle krwawe, odrąbane kończyny latają w powietrzu. Niejeden traci głowę.

Pod koniec Siemowit wreszcie poznaje kobietę, która zaprząta jego myśli. Może między nim a Świętaną będzie coś więcej. Dowiem się tego z następnego tomu.

Tom inicjujący cykl "Przodkowie" obejmuje pierwsze dwadzieścia lat życia Siemowita, od którego wywodził się ród Mieszka I.

W prologu widzimy jak chrześcijański mnich Guidolfo przegląda zapiski, z których chce złożyć opowieść o pierwszych księciach naszego kraju. Fabuła rozpoczyna się na ziemiach, na których później powstanie Polska.

Na początku poznajemy dziadka i ojca...