Wszystkie trupy prowadzą do Rzymu. Kryminalne zagadki starożytnych

Pouczająca i błyskotliwa.

Pouczająca i błyskotliwa.

Książka Wszystkie trupy prowadzą do Rzymu autorstwa Emma Southon to błyskotliwa, momentami bezczelna, a przede wszystkim niezwykle wciągająca podróż przez najmroczniejsze zakamarki historii starożytnego imperium. Już sam tytuł zapowiada ton opowieści – będzie krwawo, ale też przewrotnie i z przymrużeniem oka. Southon udowadnia, że Rzym można opowiadać inaczej: nie jako pomnikową cywilizację marmuru i prawa, lecz jako świat obsesyjnie zafascynowany śmiercią.

Autorka wychodzi od najbardziej znanych przykładów – mitu o Romulusie i Remusie, zabójstwa Juliusza Cezara czy spektakularnych końców kolejnych cesarzy. Pojawiają się tu postacie takie jak Juliusz Cezar, Kaligula, Klaudiusz czy Galba – ale nie w formie szkolnego streszczenia. Southon zdejmuje z nich patynę podręcznikowej powagi i przygląda się faktom: kto zginął, dlaczego, komu to się opłacało i jak bardzo przemoc była wpisana w codzienne funkcjonowanie państwa.

Największą siłą książki jest jej styl. Autorka pisze z humorem, ironią i wyraźnym dystansem do patosu, który zwykle towarzyszy opowieściom o starożytności. Potrafi jednym akapitem rozbroić mit „wzniosłej” republiki, by za chwilę pokazać, że rzymska polityka była brutalną grą interesów, w której morderstwo stanowiło legalne – lub półlegalne – narzędzie działania. Jej narracja jest dynamiczna, pełna współczesnych odniesień i celnych komentarzy. Dzięki temu czytelnik nie ma wrażenia obcowania z suchą monografią, lecz z pasjonującą opowieścią historyczną.

Southon przekonująco pokazuje, że zabijanie w Rzymie nie było wyłącznie wynikiem chaosu czy degeneracji elit. Było częścią systemu. Egzekucje publiczne, walki gladiatorów w Koloseum, polityczne czystki – wszystko to wpisywało się w kulturę, która śmierć traktowała jako widowisko, ostrzeżenie i narzędzie kontroli społecznej. Szczególnie interesujące są fragmenty dotyczące prawa i społecznego przyzwolenia na przemoc. Autorka zadaje niewygodne pytania: czy Rzym był bardziej brutalny niż inne cywilizacje, czy po prostu lepiej udokumentowany?

Książka nie jest jednak wyłącznie zbiorem makabrycznych anegdot. To przemyślana analiza mechanizmów władzy i propagandy. Southon obnaża sposób, w jaki historycy antyczni – tacy jak Swetoniusz czy Tacyt – kreowali wizerunki cesarzy, często wyolbrzymiając ich okrucieństwo, by nadać historii dramatyzmu lub moralnej lekcji. Dzięki temu czytelnik dostaje nie tylko opowieść o zbrodniach, lecz także refleksję nad tym, jak powstaje historia.

„Wszystkie trupy prowadzą do Rzymu” to pozycja dla tych, którzy lubią historię podaną bez akademickiego zadęcia, ale z solidnym zapleczem badawczym. Humor może momentami wydawać się ostry, a język – bezpośredni, jednak właśnie to nadaje książce charakter. Southon udowadnia, że przeszłość nie musi być śmiertelnie poważna, nawet jeśli opowiada o śmierci.

To pełnokrwista, inteligentna i odświeżająca opowieść o imperium, które budowało swoją potęgę nie tylko na prawie i infrastrukturze, lecz także na przemocy. Po tej lekturze trudno patrzeć na starożytny Rzym wyłącznie przez pryzmat marmurowych ruin – w ich cieniu zawsze czai się jakiś trup.

Książka Wszystkie trupy prowadzą do Rzymu autorstwa Emma Southon to błyskotliwa, momentami bezczelna, a przede wszystkim niezwykle wciągająca podróż przez najmroczniejsze zakamarki historii starożytnego imperium. Już sam tytuł zapowiada ton opowieści – będzie krwawo, ale też przewrotnie i z przymrużeniem oka. Southon udowadnia, że Rzym można opowiadać inaczej: nie jako...

Zamysł i tematyka niezwykle ciekawe i intrygujące.
Wykonanie nieudane, w stylu plotkarsko-gimbazowym

Zamysł i tematyka niezwykle ciekawe i intrygujące.
Wykonanie nieudane, w stylu plotkarsko-gimbazowym

Mam bardzo ambiwalentne odczucia po przeczytaniu tej książki. Z jednej strony autorka omawia bardzo wiele ciekawych kwestii związanych z zabójstwem/morderstwem w czasach Republiki Rzymskiej i czasów Cesarstwa; wszystko wychodzące spod jej pióra jest klarowne, czytelne i zrozumiałe. A z drugiej, język, jakim się posługuje, oscyluje gdzieś między podwórkowym przekomarzaniem a feministyczną ironią i krytyką. Współczesna kobieca perspektywa jest w tej książce bardzo narzucająca się, jakby ta pozycja popularnonaukowa miała być kierowana do koleżanek autorki a nie dorosłego czytelnika (niezależnie od płci). Daję 5, choć może i powinienem więcej, aczkolwiek ten współczesny język trochę wybijał mnie z rytmu. Bliżej tej książce do standupu historycznego niż pozycji popularnonaukowej.

Mam bardzo ambiwalentne odczucia po przeczytaniu tej książki. Z jednej strony autorka omawia bardzo wiele ciekawych kwestii związanych z zabójstwem/morderstwem w czasach Republiki Rzymskiej i czasów Cesarstwa; wszystko wychodzące spod jej pióra jest klarowne, czytelne i zrozumiałe. A z drugiej, język, jakim się posługuje, oscyluje gdzieś między podwórkowym przekomarzaniem a...

Książka okazała się ogromnym zawodem. Wydawało się, że będzie to fajna przygoda, dobra okładka, ciekawy opis, niezła ocena. Niestety zawartość jest zaskakująco słaba. Przede wszystkim książka jest strasznie infantylna, język niby młodzieżowy jest to jednak udawane i sztuczne, pełno odniesień do popkultury, nasycenie treści własnymi poglądami i przekonaniami. Niestety ten język razi, pisanie o cesarzu, że był "gnojkiem", czy historyk powinien używać takich sformułowań? Nie kupuje takiego języka w książce historycznej. Pisanie z manierą wskazywania jacy to Rzymianie byli źli i paskudni, no prawdziwa cywilizacja śmierci, można wręcz odnieść wrażenie, że poza Rzymem to była idylla i cywilizacja (gdzie to barbaria naprawdę jest?). Do tego denerwujące pisanie i ocenianie kultury, prawa, społeczeństwa itd. z perspektywy współczesnego społeczeństwa zachodniej Europy(naprawdę są tam takie sformułowania). Najważniejsza rzecz brakuje tam tych trupów, kryminalnych zagadek to nie ma w ogóle, niestety chwyt marketingowy ten podtytuł. Nie ma tutaj nic co zainteresowało by miłośnika historii Rzymu, nie ma też niczego ciekawego dla miłośnika kryminalnych zagadek. Książka powinna leżeć na półce z jakimiś esejami czy książkami w stylu, "100 sposobów śmierci w starożytnym Rzymie".

Książka okazała się ogromnym zawodem. Wydawało się, że będzie to fajna przygoda, dobra okładka, ciekawy opis, niezła ocena. Niestety zawartość jest zaskakująco słaba. Przede wszystkim książka jest strasznie infantylna, język niby młodzieżowy jest to jednak udawane i sztuczne, pełno odniesień do popkultury, nasycenie treści własnymi poglądami i przekonaniami. Niestety ten...

Manieryczny sposób pisania , ze zwracaniem się do czytelnika z komentarzami odnośnie jego aktualnego stanu tak wiedzy jak i emocji w trakcie czytania , to jeden z zabójców tej lektury. Coś co miało być humorystyczne według autorki to dobijający element.Cała książka to w ogóle przepis na to jak z nośnego tematu zrobić rozkładającego się trupa.

Manieryczny sposób pisania , ze zwracaniem się do czytelnika z komentarzami odnośnie jego aktualnego stanu tak wiedzy jak i emocji w trakcie czytania , to jeden z zabójców tej lektury. Coś co miało być humorystyczne według autorki to dobijający element.Cała książka to w ogóle przepis na to jak z nośnego tematu zrobić rozkładającego się trupa.

Musicie sobie wyobrazić taką cool ciocię, która mieszka w dużym mieście, przyjeżdża na rodzinne imprezy i opowiad anegdotki trochę nie na temat, w które wplata dygresje nawiązujące do popkultury. I najbardziej ze wszystkich te opowieści bawią ją samą.

Napisać, że ta książka jest krindżowa to za dużo, ale na skali humorek - zażenowanie, zdecydowanie za często wskazówka wychylała się w kierunku drugiej cechy.

Jeśli chodzi o samą strukturę - jest ona dosyć przemyślana i nie najgorsza. Niektóre opowieści są mega krótkie, niektóre jakby na siłę wydłużane. Brakuje harmonii. Treść jednak nie jest najgorsza. Mamy do czynienia z w miarę dobrym przekrojem wydarzeń kryminalnych w różnych okresach starożytnego Rzymu, z podziałem na okresy i z charakterystyką tego jak postrzegano dane przestępstwa (związane z odbieraniem życia) za tych czy za tamtych Rzymian. Pod tym względem nie ma się do czego przyczepić.

Reasumując, książka jest dobra, poprawna, ale gdyby nie dziwne wtrącenia autorki, byłaby nieco krótsza i lepsza w odbiorze.

Musicie sobie wyobrazić taką cool ciocię, która mieszka w dużym mieście, przyjeżdża na rodzinne imprezy i opowiad anegdotki trochę nie na temat, w które wplata dygresje nawiązujące do popkultury. I najbardziej ze wszystkich te opowieści bawią ją samą.

Napisać, że ta książka jest krindżowa to za dużo, ale na skali humorek - zażenowanie, zdecydowanie za często wskazówka...

147/2025 (audiobook 106/2025)
Nawet komuś, kto namiętnie wagarował w czasach szkolnych – Rzym kojarzy się z niewolnictwem, krzyżowaniem, gladiatorami i wypatroszeniem Juliusza Cezara. To zaś jednoznacznie prowadzi do jednego wątku: wszechobecnego kultu śmierci.

Książka Emmy Southon to świetne połączenie treści naukowych podanych lekko w formie literatury popularnej. Autorka wykonała kawał roboty, książka jest mocno oparta na dostępnych źródłach. Jednocześnie styl przyjęty przez Southon nie przytłacza, nie „wysusza” emocjonalnie naukowym charakterem – wręcz przeciwnie: najwyraźniej zamiarem Autorki było opowiedzieć to wszystko w lekkiej formie, z humorem i obrazowymi odniesieniami do współczesności, co z jednej strony pozwala lepiej zrozumieć omawiane treści, z drugiej – stanowi szansę na dotarcie do młodszego czytelnika, wychowanego już w cywilizacji instargamowo-twitterowej.

Opinie na temat tej książki różnią się chyba najbardziej w kwestii owej lekkości stylu. Humor, po który sięga Autorka, dzieli czytelników na sztywniaków przyzwyczajonych do akademickiej powagi oraz luzaków – którzy przy okazji nabywania wiedzy mają też świetna zabawę.

Ja należę to tych drugich.
Rzymianie mieli zupełnie odmienny od naszego stosunek do życia i śmierci – i bez tych uwspółcześnionych odniesień trudno byłoby to zrozumieć dzisiejszemu czytelnikowi.
A Rzym spływał krwią na co dzień. Mordowano w nim namiętnie, z pasją, detalicznie i hurtowo. Od początków republiki – po schyłek Cesarstwa. Ludzie umierali z uniwersalnych powodów: chciwość, żądza władzy, zemsta, konflikty interesów. To ten obrót detaliczny.
Jeśli do tego dodamy aspekt „homo ludens” – pomnożymy te statystyki po wielekroć, zdawszy sobie sprawę z masowych mordów dokonywanych na wszelakich możliwych arenach, czy to wysypanych piaskiem, czy to wypełnionych wodą.

„Wszystkie trupy prowadzą do Rzymu” to jedna z fajniejszych (tak, to dobre słowo!) moich lektur w tym roku. Świetne uzupełnienie ostatniego urlopu spędzonego w Rzymie – tym bardziej podziałała ona na moją wyobraźnię.

Lektor: Magdalena Emilianowicz

147/2025 (audiobook 106/2025)
Nawet komuś, kto namiętnie wagarował w czasach szkolnych – Rzym kojarzy się z niewolnictwem, krzyżowaniem, gladiatorami i wypatroszeniem Juliusza Cezara. To zaś jednoznacznie prowadzi do jednego wątku: wszechobecnego kultu śmierci.

Książka Emmy Southon to świetne połączenie treści naukowych podanych lekko w formie literatury popularnej....

Dużo wiedzy dotyczącej morderstw i morderców mimo, jak zauważa autorka małych dowodów historycznych. Takie sprawnie opisane historyjki kryminalne Rzymu .

Dużo wiedzy dotyczącej morderstw i morderców mimo, jak zauważa autorka małych dowodów historycznych. Takie sprawnie opisane historyjki kryminalne Rzymu .

Bardzo ciekawa, mogło być trochę więcej o zabójstwie cezara. Dostałam jednak to na co liczyłam, nawet jeśli rozdziały bywały krótkie. Książka bardzo ciekawie opisuje nam krwawe losy rzymu od słynnego Romulusa i Remusa w nie aż tak odległą przeszłość.

Bardzo ciekawa, mogło być trochę więcej o zabójstwie cezara. Dostałam jednak to na co liczyłam, nawet jeśli rozdziały bywały krótkie. Książka bardzo ciekawie opisuje nam krwawe losy rzymu od słynnego Romulusa i Remusa w nie aż tak odległą przeszłość.