Ivanhoe

Nadaje się do ekranizacjì

Nadaje się do ekranizacjì

Klasyka angielskiej literatury i prequel Robin Hooda 😉

Klasyka angielskiej literatury i prequel Robin Hooda 😉

Autor ( 1771 - 1832 ),wolnomularz, jego domeną były powieści historyczne, często z pogranicza szkocko - angielskiego XVII/ XVIII w.
Jego twórczość odegrała kluczową rolę w stworzeniu gatunku powieści historycznej, wielu uważa go za jej wynalazcę !!!
I chwała mu za to !!!
Uwielbiam autora i jego książki, ich niezapomniany styl i klimat, malowniczy język, piękne opisy szkockich krajobrazów, ponadczasowe ideały: honor, lojalność, przyjaźń i poszukiwanie wolności.
POLECAM !!!

Autor ( 1771 - 1832 ),wolnomularz, jego domeną były powieści historyczne, często z pogranicza szkocko - angielskiego XVII/ XVIII w.
Jego twórczość odegrała kluczową rolę w stworzeniu gatunku powieści historycznej, wielu uważa go za jej wynalazcę !!!
I chwała mu za to !!!
Uwielbiam autora i jego książki, ich niezapomniany styl i klimat, malowniczy język, piękne opisy...

Przyjemnie się czyta. Trochę bajkowe klimaty, choć realia epoki oddane wiernie.

Przyjemnie się czyta. Trochę bajkowe klimaty, choć realia epoki oddane wiernie.

Dokończyłem po 8 latach. Nie była to zła powieść ale coś mnie w stylu odpychało i dlatego przerwałem. Ostatnie 160 stron dosyć nabiera tempa i rekompensuje niektóre nudne, na siłę przeciągnięte fragmenty. Ani nie polecam ani nie odradzam.

Dokończyłem po 8 latach. Nie była to zła powieść ale coś mnie w stylu odpychało i dlatego przerwałem. Ostatnie 160 stron dosyć nabiera tempa i rekompensuje niektóre nudne, na siłę przeciągnięte fragmenty. Ani nie polecam ani nie odradzam.

Książka w założeniu opowiada o dzielnym rycerzu Ivanhoe, który powraca w rodzinne strony po jednej z krucjat, gdzie długo ukrywa swoją tożsamość aby nie wpaść w ręce przeciwników. Napisałam 'w założeniu' bo w sumie miałam wrażenie, że Ivanhoe jest tam postacią poboczną a główną bohaterką jest Anglia i jej stosunki wewnętrzne - konflikt między Saksończykami i Normandami. Ważną część zajmuje też niechęć do Żydów, co przejawia się licznymi opisami ich podłego traktowania. Równe z rycerzem Ivanhoe miejsce w powieści zajmują: rycerze Zakonu Templariuszy, rodzimi Saksończycy, a także konflikt znany np. z Robin Hooda między Ryszardem Lwie Serce i Janem bez Ziemi. Sam banita również odgrywa swoją część historii.
Mój ogólny odbiór książki jest raczej pozytywny. Widać, że autor bardzo interesował się historią, legendami i ogólnie tamtymi dziejami Anglii, nawet z jego perspektywy bardzo odległymi i zamierzchłymi. Przejawiało się to m.in. w wyjątkowo szczegółowych i rozbudowanych opisach postaci oraz lokacji. Po takiej dawce informacji łatwo było pogubić się w głównym wątku. W drugiej części powieści akcja zdecydowanie przyspiesza. Dużo mniej już jest opisów a wydarzenia, co prawda opisane z każdej perspektywy, ale następują po sobie coraz szybciej. Całkiem ciekawe jest zwracanie się autora wprost do czytelnika, co nadaje powieści charakteru gawędy lub opowiadanej baśni. Czytało mi się całkiem przyjemnie, aczkolwiek nieco już się dłużyło.

Książka w założeniu opowiada o dzielnym rycerzu Ivanhoe, który powraca w rodzinne strony po jednej z krucjat, gdzie długo ukrywa swoją tożsamość aby nie wpaść w ręce przeciwników. Napisałam 'w założeniu' bo w sumie miałam wrażenie, że Ivanhoe jest tam postacią poboczną a główną bohaterką jest Anglia i jej stosunki wewnętrzne - konflikt między Saksończykami i Normandami....

Niestety widać było, że ta książka ma swoje lata. Chociaż sama intryga była w miarę ciekawa, to jednak mocno przewidywalna. Natomiast bardzo mnie rozczarowało poprowadzenie jednego z wątków, gdzie te wyjaśnienia były wg mnie po prostu głupie.
Bohaterowie mimo, że jednoznacznie pozytywni to jakoś niespecjalnie dawali się lubić głównie przez swoje idealne zachowania i stereotypowość. Rycerze byli dzielni odważni, kobiety piękne kochające, Żydzi chytrzy. W zasadzie tylko Rebekę dało się polubić, bo była inna od reszty.
Na plus pojawienie się innych bohaterów znanych z opowieści o tamtych czasach.
Ogólnie książka przeciętna, po której niestety widać upływ czasu.

Niestety widać było, że ta książka ma swoje lata. Chociaż sama intryga była w miarę ciekawa, to jednak mocno przewidywalna. Natomiast bardzo mnie rozczarowało poprowadzenie jednego z wątków, gdzie te wyjaśnienia były wg mnie po prostu głupie.
Bohaterowie mimo, że jednoznacznie pozytywni to jakoś niespecjalnie dawali się lubić głównie przez swoje idealne zachowania i...

Może jakbym miał te 10 lat to bylaby wyższa ocena.

Ot, historia walki z okupantem z romansem w tle. Można się przyczepić, że bohaterowie są czarno-biali.

Plusem jest zarysowanie wątku historycznego i kulturowego ówczesnej Anglii.

Może jakbym miał te 10 lat to bylaby wyższa ocena.

Ot, historia walki z okupantem z romansem w tle. Można się przyczepić, że bohaterowie są czarno-biali.

Plusem jest zarysowanie wątku historycznego i kulturowego ówczesnej Anglii.

Ivanhoe to dobra książka będąca współcześnie klasyką angielskiej prozy, jednak dla niektórych czytelników może być dużym zawodem. Książka zaczyna się bardzo wolno, nie informując nas nawet, w jakim roku ma miejsce, pomimo że to książka historyczna. Autor często zwraca się do nas per "Czytelniku" co mnie odrzucało od historii, gdyż nie mogłem w nią wsiąknąć z powodu przypominania mi, że to tylko książka o historii. Sytuacji nie polepszał fakt, że z jakiegoś powodu wiele sytuacji, których wyczekiwałem np. turnieju, były streszczane do paru zdań lub ok. dwóch akapitów, podczas gdy inne mało dla mnie istotne kwestie trwały cały rozdział.

Momentami autor denerwował mnie też swoim nastawieniem jako narratora, lecz tu wiele zależy od gustu. Minusem są jednak z pewnością dialogi, które wydają się zbyt patetyczne i mało realistyczne, przez co nie mogłem brać postaci na poważnie. Pomijam fakt, że książka jest niezwykle przewidywalna i nic nie potrafi w niej zaskoczyć, gdyż w to dzieło ma 200 lat, a w tamtym okresie większość książek była właśnie taka.

Osobiście oceniam Ivanhoe jako książę 7/10, chociaż czytało mi się ją ciężko i nie mam ochoty nigdy więcej do niej wracać. To zwyczajnie nie jest coś, co mnie interesuje, choć nie odmawiam jej bycia dobrą pozycją. Jeśli inne książki Waltera Scotta znajdują się na podobnym poziomie, to niestety dla mnie jego twórczość stoi o wiele niżej niż innych angielskich autorów m.in. Charlesa Dickensa.

Ivanhoe to dobra książka będąca współcześnie klasyką angielskiej prozy, jednak dla niektórych czytelników może być dużym zawodem. Książka zaczyna się bardzo wolno, nie informując nas nawet, w jakim roku ma miejsce, pomimo że to książka historyczna. Autor często zwraca się do nas per "Czytelniku" co mnie odrzucało od historii, gdyż nie mogłem w nią wsiąknąć z powodu...

Czytałem bardzo dawno temu, stare wydanie, z ładnymi ilustracjami. Ciekawa powieść, fajna fabuła. Trochę archaiczne i z bardzo dużą ilością opisów, no ale tak to jest już z XIX-wiecznymi lekturami. Godne polecenia fanom klasyki.

Czytałem bardzo dawno temu, stare wydanie, z ładnymi ilustracjami. Ciekawa powieść, fajna fabuła. Trochę archaiczne i z bardzo dużą ilością opisów, no ale tak to jest już z XIX-wiecznymi lekturami. Godne polecenia fanom klasyki.