Faceci w gumofilcach

Drugie podejście do Pilipiuka, i niestety, wrażenia gorsze niż po miernych "Kronikach". Pilipiuk przynudza, pisze bez polotu, historie nie wciągają i nie wzbudzają głębszego zainteresowania, fabularnie wszystko jest proste i prowadzi od punktu A do B jak w mordę strzelił, ale co najgorsze - autor jest do bólu powtarzalny i tendencyjny. Zarówno w storytellingu, jak i językowo: Ile razy można w jednym zbiorze opowiadań wcisnąć frazę "zapytał pro forma"? Czy niemal każda drugoplanowa postać Pilipiuka musi mieć na imię Tomasz i być zaradnym przedsiębiorcą z miasta? Czy naprawdę w tym uniwersum brakuje aż tak bardzo konsekwencji, że każdą historię da się odkręcić w sekundę minimalnym kosztem? Poza tym, mamy tu do czynienia z dwoma staruszkami ze ściany wschodniej, można by tu było naprawdę fajnie pomajstrować językiem postaci i dialogami, ale nie: dostajemy bezpłciowych bohaterów, którzy mówią jak zmanierowani millenialsi z wielkiego miasta.
Jeżeli po 21 latach od pierwszej części Pilipiuk nadal tak pisze, to chyba szkoda na niego czasu.

Drugie podejście do Pilipiuka, i niestety, wrażenia gorsze niż po miernych "Kronikach". Pilipiuk przynudza, pisze bez polotu, historie nie wciągają i nie wzbudzają głębszego zainteresowania, fabularnie wszystko jest proste i prowadzi od punktu A do B jak w mordę strzelił, ale co najgorsze - autor jest do bólu powtarzalny i tendencyjny. Zarówno w storytellingu, jak i...

Moim zdaniem najsłabsza z serii książek o przygodach Jakuba W.

Moim zdaniem najsłabsza z serii książek o przygodach Jakuba W.

Kolejny ciąg przygód Jakuba Wędrowycza i jego kompana. Ponownie spora dawka nietuzinkowych pomysłów na opowiastki autora jak i dużo śmiechu oraz niedowierzania. Opowiadanie o ,,Dentystycznym Batalionie Karnym" chyba najlepsze od wielu poprzednich opowiadań z całego cyklu.
Polecam!

Kolejny ciąg przygód Jakuba Wędrowycza i jego kompana. Ponownie spora dawka nietuzinkowych pomysłów na opowiastki autora jak i dużo śmiechu oraz niedowierzania. Opowiadanie o ,,Dentystycznym Batalionie Karnym" chyba najlepsze od wielu poprzednich opowiadań z całego cyklu.
Polecam!

Miastowi piją wieczorem a potem idą spać. I co z tego picia mają? A ja piję z samego rana, dzięki czemu cały dzień jestem szczęśliwy, wesoły i mam dobry humor
Wędrowycz wkracza w erę tiktoka. Na tym etapie spotkanie z Jakubem et consortes jest już jak wizyta w ulubionym Fast Foodzie. Człowiek zna na pamięć menu, ale lubi przychodzić i po raz kolejny to samo sobie zjeść. Troszkę mało ilustracji, mam wrażenie, że w poprzednich odcinka zdarzało się ich więcej.
Zauroczył mnie eliksir umiejętności – wyobrażam sobie, jak by mi to ułatwiło życie w czasach szkolnych! Teraz co najwyżej mogą się przydać na rozmowach kwalifikacyjnych. Wiem za to jak obronić się skarpetą. Bardzo ciekawa opcja z podziemiami kopalni Guido – autor umie budować atmosferę takich tajemniczych mrocznych miejsc i to mu naprawdę wychodzi. No i nigdy nie spojrzę tak samo na krowy, jestem o tym przekonana, nawet bez specjalnego napitku.
Najciekawsza historia to zdecydowanie ta o sowieckich dentystach. Najnudniejsza – o nawiedzonym domu, chociaż przebijają się tu echa Pana Samochodzika. Pilipiuk gdy nie daje się ponieść politykowaniu, jest naprawdę świetnym śmieszkiem. Bo czemu płaskoziemców uczynił lewicowymi działaczami gender, tego nie zrozumiem. Powinni być tam raczej antyszczepionkowe szury.
Powoli zbliżam się do końca. Będzie troszkę smutno bez Jakuba.

Miastowi piją wieczorem a potem idą spać. I co z tego picia mają? A ja piję z samego rana, dzięki czemu cały dzień jestem szczęśliwy, wesoły i mam dobry humor
Wędrowycz wkracza w erę tiktoka. Na tym etapie spotkanie z Jakubem et consortes jest już jak wizyta w ulubionym Fast Foodzie. Człowiek zna na pamięć menu, ale lubi przychodzić i po raz kolejny to samo sobie zjeść....

Kolejne zwariowane przygody Wędrowycza i Semena.

Kolejne zwariowane przygody Wędrowycza i Semena.

Ponad 3 lata czekali wszyscy fani cyklu na nową odsłonę przygód najsłynniejszego w Polsce menela i moczymordy w osobie Jakuba Wędrowycza. I oto jest 10 - jubileuszowy tom zatytułowany dość przewrotnie " Faceci w gumofilcach ". Troszkę się obawiałem jak to będzie z tą częścią, bo różnie to bywało u Pilipiuka z utrzymaniem formy, więc mogło być różnie. Czy się rozczarowałem? Odpowiedź na to pytanie jest dość złożona i pokrętna, bo i tak i nie. Na plus przemawia to , że tym razem opowiadania są w miarę równe, nie ma tzw wypełniaczy mających na celu sztuczne zwiększenie gramatury książki. Opowiadania są napisane w miarę solidnie ,nadal posiadają swój swój specyficzny, mocno absurdalny klimat i nie da się przy niektórych fragmentach szaleńczo nie zachichotać. Na minus przemawia niestety to że cała seria powoli jednak traci swój impet i zaczyna po trosze zjadać własny ogon, formuła nieubłaganie się już wyczerpuje bo Pilipiuk zaczyna już trochę się powtarzać, przerabiając swoje wcześniejsze pomysły na potrzeby nowych opowiadań i skupiając się w większości na walce Jakuba z jego odwiecznym wrogiem czyli klanem Bardaków. Nie mniej wciąż darzę Jakuba i Semena dozgonną miłością więc jestem w stanie wybaczyć Pilipiukowi te uchybienia, licząc że kolejnym razem będzie troszkę bardziej nowatorsko.

Ponad 3 lata czekali wszyscy fani cyklu na nową odsłonę przygód najsłynniejszego w Polsce menela i moczymordy w osobie Jakuba Wędrowycza. I oto jest 10 - jubileuszowy tom zatytułowany dość przewrotnie " Faceci w gumofilcach ". Troszkę się obawiałem jak to będzie z tą częścią, bo różnie to bywało u Pilipiuka z utrzymaniem formy, więc mogło być różnie. Czy się rozczarowałem?...

Musialem przeczytac jeszcze raz przed najnowszym tomem bo kompletnie wyleciała z pamięci ta saga

Musialem przeczytac jeszcze raz przed najnowszym tomem bo kompletnie wyleciała z pamięci ta saga

Średnia bym powiedział nie zasłużyła na leżenie na jednej półce z władcą pierścieni i została zesłana na banicję za regał. Wszedzie tłuką ,że orginalna, do bólu satyryczna i ,że opowiada o walce Jakuba z magicznymi stworzeniami ,a tak naprawde to wiekszość opowiadań jest do bólu proste z założenia i proste fabularnie jeśli już zdażały się ciekawe opowiadania to pozytywne odczucia były zalewane opisanymi powyżej tekstami po których można zgodzić się z przydomkiem nadanym samemu sobie przez autora ,a wracają do trzeciego mitu o tej książce czyli walki Jakuba z magią magii czy wogule fantastyki jest tu zdecydowanie za mało.

Średnia bym powiedział nie zasłużyła na leżenie na jednej półce z władcą pierścieni i została zesłana na banicję za regał. Wszedzie tłuką ,że orginalna, do bólu satyryczna i ,że opowiada o walce Jakuba z magicznymi stworzeniami ,a tak naprawde to wiekszość opowiadań jest do bólu proste z założenia i proste fabularnie jeśli już zdażały się ciekawe opowiadania to pozytywne...

Cykl o Wędrowyczu, jak to ma w zwyczaju, podsuwa nam opowiadania o różnym stopniu „fajności”. Raz jest bardziej zabawnie, innym razem mniej. Raz historie ciągną się w nieskończoność, innym razem – wciągają bez reszty. Tom 10 nie wyróżnia się niczym szczególnym na tle pozostałych, przez co jest dobrą, niezobowiązującą lekturą o charakterze rozrywkowym. Nie zostaje w pamięci na długo, ale daje frajdę przez te godziny czytania* – a to najważniejsze.

* w moim przypadku jest to słuchanie, bo nie umiem sobie odmówić możliwości posłuchania genialnej interpretacji Grzegorza Pawlaka, który w tym cyklu przechodzi samego siebie

Cykl o Wędrowyczu, jak to ma w zwyczaju, podsuwa nam opowiadania o różnym stopniu „fajności”. Raz jest bardziej zabawnie, innym razem mniej. Raz historie ciągną się w nieskończoność, innym razem – wciągają bez reszty. Tom 10 nie wyróżnia się niczym szczególnym na tle pozostałych, przez co jest dobrą, niezobowiązującą lekturą o charakterze rozrywkowym. Nie zostaje w pamięci...

Kolejny dobrze napisany tom o życiu Jakuba. Opowiadania czyta się lekko, co daje dużo dobrze spędzonego czasu. Przyłapałam się nawet na tym, że tęsknię do Wojsławic i głosu Pana Grzegorza.

Kolejny dobrze napisany tom o życiu Jakuba. Opowiadania czyta się lekko, co daje dużo dobrze spędzonego czasu. Przyłapałam się nawet na tym, że tęsknię do Wojsławic i głosu Pana Grzegorza.