Sługa honoru

fajne walki ,

fajne walki ,

Niestety po bardzo dobrej części 1 już ta 2 ma wiele błędów logicznych i niekonsekwencji. Powtarzanie mdlenia co chwila głównego bohatera już jest nudne. Ilość niekonsekwencji się tutaj już mnoży co chwila.

Niestety po bardzo dobrej części 1 już ta 2 ma wiele błędów logicznych i niekonsekwencji. Powtarzanie mdlenia co chwila głównego bohatera już jest nudne. Ilość niekonsekwencji się tutaj już mnoży co chwila.

W przygodach Rudnickiego i Samarina zakochalem sie juz od ‘Adepta’. Alchemik wpadajacy po uszy w swiat, od ktorego do tej pory uciekal i nagle stajacy sie jego glownym bohaterem? Brzmi ciekawie a Przechrzta znalazl sposob, zeby jeszcze ciekawiej to przedstawić.
Seria ‘Materia secunda’ rozni sie jednak nieco od swojej poprzedniczki. W zly czy dobry sposob? Zalezy kto i jak na to patrzy.
Rudnicki odgrywa w nowej serii bardziej role wojownika i dla wielu autorytetu moralnego i poteznych mocy. Przyznam, ze sprawdza sie w tej roli, jednak caly czas brakowało mi go w roli alchemika u lekarza - alchemia zawsze byla dla mnie interesujacym tematem a w serii ‘Materia secunds’ autor zdaje sie prawie calkowicie porzucil ten watek wlasnie na korzysc nowej roli Rudnickiego. Owszem, w nowym swiecie, w ktorym panuja inne zasady a jego mieszkancy posiadaja zdolnosci, o ktorych naszemu alchemikowi sie nawet nie snilo, Rudnicki jest zmuszony zaadaptować sie do swojej nowej terazniejszosci, ale mam wrazenie, ze troche wolno sunie to do przodu, procz jego blyskotliwych awansow.
Samarin w nowej serii zostal potraktowany jako mocno drugoplanowy bohater. Jego watki da nudne, zaczely mnie interesowac dopiero, gdy przejal opieke nad dziecmi Olafa. Nie potrafie nawet duzo napisac na jego temat, bo mam wrazenie, ze autor chyba zwyczajnie nie mial planow na jego postac a wlepał go do ksiazki, bo to dobry przyjaciel Rudnickiego.
‘Sluga Honoru’ przedstawia wiele nowych postaci - zwlaszcza bojowniczych kobiet, ktore zdecydowanie zdobyly moja uwage - Szron, Ważka czy nawet mala Yubi - bardzo charyzmatyczne bohaterki, ktore kradna cala uwage jak tylko pojawiaja sie w pewnym watku ksiazki.
Ponadto, ksiazka wypelniona jest akcja - tego naprawde nie mozna zaprzeczyc, jednak ta sama akcja zdaje sie w kolko powtarzac. Owszem, wojna czesto polega na ataku czy obronie, ale bez elementow, ktore nieco urozmaica te watki, ta akcja nie utrzyma uwagi czytelnika. Sceny sa az nazbyt podobne do siebie, gdy chodzi o potyczki czy walki a sam autor ograniczyl sie do minimum jesli chodzi o możliwość wykazania sie bohaterow - nie ma zbyt wielu alchemicznych czy magicznych sztuczek i tego wlasnie chyba najbardziej mi brakowało.

‘Sluge Honoru’ zalicze do lektur, ktore w umiliły mi czas, jednak mam nieprzerwane uczucie, zwlaszcza przed siegnieciem przed finalowym tomem, ze brakuje mi starego Rudnickiego, bo ten w nowej serii staje sie nieco nie do poznania.

W przygodach Rudnickiego i Samarina zakochalem sie juz od ‘Adepta’. Alchemik wpadajacy po uszy w swiat, od ktorego do tej pory uciekal i nagle stajacy sie jego glownym bohaterem? Brzmi ciekawie a Przechrzta znalazl sposob, zeby jeszcze ciekawiej to przedstawić.
Seria ‘Materia secunda’ rozni sie jednak nieco od swojej poprzedniczki. W zly czy dobry sposob? Zalezy kto i jak...

Sługa honoru to drugi tom serii Materia secunda autorstwa Adama Przechrzty. Dalszy ciąg przygód alchemika Olafa Rudnickiego w nowym tajemniczym świecie, tylko teraz bardziej w roli wojownika niż alchemika. Jak zwykle dużo się dzieje, a tajemniczy i pełen niespodzianek świat wciąga czytelnika całkowicie. Super powieść no i jest jeszcze ciąg dalszy.

Sługa honoru to drugi tom serii Materia secunda autorstwa Adama Przechrzty. Dalszy ciąg przygód alchemika Olafa Rudnickiego w nowym tajemniczym świecie, tylko teraz bardziej w roli wojownika niż alchemika. Jak zwykle dużo się dzieje, a tajemniczy i pełen niespodzianek świat wciąga czytelnika całkowicie. Super powieść no i jest jeszcze ciąg dalszy.

Wydaje mi się, że autor złapał w tym tomie nieco zadyszki. Fabuła pierwszej połowy książki to Rudnicki konfrontujący się z silniejszym przeciwnikiem, cudem zwycięża, traci przytomność, budzi się w przyjaznym otoczeniu, następnie wzmacnia swoje umiejętności. I tak kilkukrotnie. W drugiej nasz alchemik dowodzi obroną miasta przed wrogimi wojskami Białego Hanatu. Udział drugiego bohatera Samarina w tej części został zmniejszony i sprowadza się przede wszystkim do objęcia opieką dzieci Rudnickiego.
Mimo słabszej fabuły "Sługa honoru" pozostaje nadal niezłą książką, którą czyta się błyskawicznie i z przyjemnością. Polecam jako lekką i niezobowiązującą lekturę na odprężenie.

Wydaje mi się, że autor złapał w tym tomie nieco zadyszki. Fabuła pierwszej połowy książki to Rudnicki konfrontujący się z silniejszym przeciwnikiem, cudem zwycięża, traci przytomność, budzi się w przyjaznym otoczeniu, następnie wzmacnia swoje umiejętności. I tak kilkukrotnie. W drugiej nasz alchemik dowodzi obroną miasta przed wrogimi wojskami Białego Hanatu. Udział...

Uwielbiam tę serię. Jak dobrze, że czytam je po zakończeniu wszystkich tomów przez autora. Mogę czytać jeden po drugim. 76/2025

Uwielbiam tę serię. Jak dobrze, że czytam je po zakończeniu wszystkich tomów przez autora. Mogę czytać jeden po drugim. 76/2025

Odprężające. Kontynuuje wzorzec bohatera, któremu wszystko wychodzi, toteż jest to przyjemna, podnosząca na duchu lektura.

Odprężające. Kontynuuje wzorzec bohatera, któremu wszystko wychodzi, toteż jest to przyjemna, podnosząca na duchu lektura.

Opinia zbiorcza dla całej serii:
Materia Prima zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Gdy tylko dowiedziałem się, że powstał kolejny trzy-ksiąg z Olafem Rudnickim jako bohaterem wiedziałem, że muszę po te książki sięgnąć. No i..

..nie jest źle, ale nie ma też rewelacji. Bohater trafia do innego świata, który wzorowany jest na średniowiecznych Chinach i klimatach dalekiej Azji. Wydarzenie w naszym świecie to tylko tło dla całej historii.

Nasz bohater w obcym świecie błyskawicznie awansuje, kobiety się w nim masowo kochają i są mu gotowe się oddać, a on sam staję się mega kotem jeżeli chodzi o umiejętności.

Czyta się to w miarę przyjemnie, ale jednak jest to zbyt przekombinowane i ma zbyt wiele dziur, żebym dał tej książce 7 lub więcej. Dla fanów Olafa Rudnickiego pozycja mimo wszystko obowiązkowa. Reszta może bez żalu przejść dalej.

Opinia zbiorcza dla całej serii:
Materia Prima zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Gdy tylko dowiedziałem się, że powstał kolejny trzy-ksiąg z Olafem Rudnickim jako bohaterem wiedziałem, że muszę po te książki sięgnąć. No i..

..nie jest źle, ale nie ma też rewelacji. Bohater trafia do innego świata, który wzorowany jest na średniowiecznych Chinach i klimatach dalekiej...

Bardzo przyjemnie czyta się tom drugi, drugiego cyklu. Rudnicki jest główna siłą napędową tej książki, rola Samarin jest tutaj śladowa i to mniejsza nawet niż w tomie pierwszym. Fabuła jest prowadzona mistrzowsko, świat feudalny wciąga swoimi intrygami, zagrożeniami, podległościami i możliwościami rozwoju zarówno magicznego jak i bojowego. Książka podoba mi się dlatego, że wszystkiego jest tu tyle ile powinno być, opowieść nie jest przesycona nadmiarem magii, skomplikowanymi pomysłami i filozoficznym bełkotem o przeznaczeniu, sensie życia itp. Prosta, szybka akcja, przypomina o klasyce fantasy tj. intryga, problem, zagrożenie, walka, ucieczka lub inne przezwyciężenie problemu. Mistrzostwo, w prostocie rozwiązań, barwności postaci powoduje tak szybkie i relaksujące pochłanianie kolejnego tomu.

Bardzo przyjemnie czyta się tom drugi, drugiego cyklu. Rudnicki jest główna siłą napędową tej książki, rola Samarin jest tutaj śladowa i to mniejsza nawet niż w tomie pierwszym. Fabuła jest prowadzona mistrzowsko, świat feudalny wciąga swoimi intrygami, zagrożeniami, podległościami i możliwościami rozwoju zarówno magicznego jak i bojowego. Książka podoba mi się dlatego, że...

Książka wciąga jak czarna dziura. Rudnicki w świecie równoległym walczy na serio o życie bo musi, a Samarin ze swoją wspaniałą żoną (Polką!) uczą dzieci cara Rosji. Zupełny odjazd. Warto zarwać noc!

Książka wciąga jak czarna dziura. Rudnicki w świecie równoległym walczy na serio o życie bo musi, a Samarin ze swoją wspaniałą żoną (Polką!) uczą dzieci cara Rosji. Zupełny odjazd. Warto zarwać noc!