Decimus Fate i Rzeźnik z Guile

Szkoda że nie ma 3 tomu 😢

Szkoda że nie ma 3 tomu 😢

Bardzo dobra,czekam na kolejne części

Bardzo dobra,czekam na kolejne części

Świetne zakończenie tej serii. Dużo bardziej podobała mi się ta kontynuacja niż pierwszy tom. Mocniej związałam się z głównymi bohaterami, odczuwałam mocno różnorakie emocje podczas lektury. Był podczas jej czytania moment na strach, śmiech, napięcie. Zakończenie tej pozycji trochę pozostawia we mnie niedosyt, widzę tu potencjał na kolejny tom tej historii, choć nie wiem, czy autor ją napisze.

Świetne zakończenie tej serii. Dużo bardziej podobała mi się ta kontynuacja niż pierwszy tom. Mocniej związałam się z głównymi bohaterami, odczuwałam mocno różnorakie emocje podczas lektury. Był podczas jej czytania moment na strach, śmiech, napięcie. Zakończenie tej pozycji trochę pozostawia we mnie niedosyt, widzę tu potencjał na kolejny tom tej historii, choć nie wiem,...

Brakuje mi czasu na pisanie choćby najkrótszych opinii, bo tak pochłonęło mnie dodawanie kolejnych książek do zbiorów LC, również edycja i poprawki już dodanych oraz ich zatwierdzanie... A niestety mój wolny czas nie jest z gumy...
Dlatego będzie krótko i kilku żołnierskich słowach napiszę, że moje pierwsze spotkanie z panem Peterem A. Flannerym było całkiem ciekawe i bawiłam się świetnie przy słuchaniu o przygodach Decimusa i Opiekuna. Ale za to druga część, ta z tajemniczym Rzeźnikiem, według mnie była jeszcze lepsza. Ciekawie wykreowany świat, któremu bez oporów dałam się wciągnąć, wsłuchana w przyjemną interpretację pana Alberta Osika. Szkoda, z tylko że kolejna część będzie niewiadomo kiedy... Cóż poradzić. Trzeba być dzielnym i czekać.
Fanom fantasy, magii, czarownic, magów i zagadek kryminalnych szczerze polecam. Mnie się bardzo podobało 👍.
#decimusfate
#petera.flannery
#fantasy
#autorMagaBitewnego
#epickiefantasy
#albertosik
#audiobook
#magia
#rzeźnikzguile

Brakuje mi czasu na pisanie choćby najkrótszych opinii, bo tak pochłonęło mnie dodawanie kolejnych książek do zbiorów LC, również edycja i poprawki już dodanych oraz ich zatwierdzanie... A niestety mój wolny czas nie jest z gumy...
Dlatego będzie krótko i kilku żołnierskich słowach napiszę, że moje pierwsze spotkanie z panem Peterem A. Flannerym było całkiem ciekawe i...

Dziwna to była lektura. Do drugiego tomu cyklu o Decimusie zabrałam się dwa lata po przeczytaniu pierwszego. Można więc powiedzieć, że czytałam tę książkę, nie pamiętając praktycznie nic z tego, co działo się wcześniej.

Być może właśnie dlatego - oraz przez, moim zdaniem, nieco mylący tytuł tej części - przez cały czas czułam się, jakbym czytała wstęp do głównego wątku, który ostatecznie nigdy się nie pojawił. Dopiero po 300 stronie uświadomiłam sobie, że to już właściwie koniec fabularnego rozwoju i nie należy się spodziewać żadnych większych zwrotów akcji.

Myślę, że do takiego odbioru przyczynił się również sposób, w jaki książka została napisana. Miałam wrażenie, że autor przeskakuje od wydarzenia do wydarzenia, jakby spieszył się, by „odhaczyć” wszystkie punkty, które wcześniej sobie zaplanował. Brakowało mi momentów „pomiędzy” — tych, które mogłyby posłużyć rozwinięciu postaci i nadaniu historii głębi.

Sposób kreacji bohaterów bowiem to, według mnie, jeden z największych mankamentów tej powieści. Większość z nich, szczególnie złoczyńcy, to postacie bardzo jednowymiarowe, wręcz karykaturalne – są źli do szpiku kości. Kiedy teraz myślę sobie o Alonso, mogę powiedzieć tylko: „No tak, to był ten zły”. Zresztą większość bohaterów pojawia się tylko po to, by w danym momencie odegrać swoją rolę, po czym można o nich całkowicie zapomnieć.

Trzeba jednak przyznać, że książkę czyta się bardzo szybko. Pojawia się też kilka ciekawych pomysłów. Mimo to cały czas odnosiłam wrażenie, że autor miał właśnie tylko to — kilka pomysłów — i nie do końca wiedział, jak połączyć je w spójną całość. Widać to choćby w dialogach, gdzie postać wypowiada jedno krótkie zdanie, które chwilę później opisane jest jako „dramatyczny występ”. Już nawet nie wspomnę o sytuacji, gdy jeden z bohaterów odprawia wszystkich swoich „ochroniarzy”, którzy znikają dosłownie w kilka sekund, a nasi protagoniści od razu planują ostateczną potyczkę i natychmiast przechodzą do jej realizacji.

Zbyt szybko, zbyt pobieżnie - ciężko było się w to wszystko wczuć.

Dziwna to była lektura. Do drugiego tomu cyklu o Decimusie zabrałam się dwa lata po przeczytaniu pierwszego. Można więc powiedzieć, że czytałam tę książkę, nie pamiętając praktycznie nic z tego, co działo się wcześniej.

Być może właśnie dlatego - oraz przez, moim zdaniem, nieco mylący tytuł tej części - przez cały czas czułam się, jakbym czytała wstęp do głównego wątku,...

Druga odsłona przygód Decimusa, który odrzucił magię i jego przyjaciela Opiekuna, czyli łowcy demonów na emeryturze. Wspólnie wpadają na trop zbrodni, rodzinnych machinacji na szczeblach władzy i walki o władzę nad światem. Do tego w ciemnych tunelach pod miastem grasuje tajemniczy Rzeźnik a Decimusem żywo interesują się nie tylko podłe typy spod ciemnej gwiazdy, ale także elfy i inni czarodzieje - niekoniecznie mili i ładni. Oj dzieje się w tym drugim tomie, akcja jest jeszcze szybsza, bohaterowie non stop wpadają w tarapaty lub z nich wychodzą. Na uwagę zasługuje postać Motiny - czarownicy pracującej dla Fate'a oraz tytułowy Rzeźnik. Myślę, że te postaci wraz z zapoczątkowanymi wątkami pojawią się i namieszają w kolejnych częściach. Oby było ich jeszcze kilka!

Druga odsłona przygód Decimusa, który odrzucił magię i jego przyjaciela Opiekuna, czyli łowcy demonów na emeryturze. Wspólnie wpadają na trop zbrodni, rodzinnych machinacji na szczeblach władzy i walki o władzę nad światem. Do tego w ciemnych tunelach pod miastem grasuje tajemniczy Rzeźnik a Decimusem żywo interesują się nie tylko podłe typy spod ciemnej gwiazdy, ale także...

Ten tom był zdecydowanie lepszy od poprzedniego. Autor dopracował trochę głównych bohaterów, choć nie jakoś super mocno. Najważniejsza zmiana to jednak to, jak dużo się tutaj działo. Nie mogłam się nudzić. No i Rzeźnik z Guile jest najciekawszą postacią! Tak bardzo podoba mi się jego postać. Inne "potwory" też są super zbudowane. Są najlepszą częścią tej książki.

Ten tom był zdecydowanie lepszy od poprzedniego. Autor dopracował trochę głównych bohaterów, choć nie jakoś super mocno. Najważniejsza zmiana to jednak to, jak dużo się tutaj działo. Nie mogłam się nudzić. No i Rzeźnik z Guile jest najciekawszą postacią! Tak bardzo podoba mi się jego postać. Inne "potwory" też są super zbudowane. Są najlepszą częścią tej książki.

Bardzo przyjemne czytadło. Zdecydowanie w tej części działo się o wiele więcej. Zakończenie sugeruje kolejną część w której rozegra się finalna rozgrywka, ciekaw jestem czy w walce z Bohrem Fate użyje w końcu magii.

Bardzo przyjemne czytadło. Zdecydowanie w tej części działo się o wiele więcej. Zakończenie sugeruje kolejną część w której rozegra się finalna rozgrywka, ciekaw jestem czy w walce z Bohrem Fate użyje w końcu magii.

Zaskakująco dobrze się bawiłem w porównaniu do tomu 1wszego, który mnie nie przekonywał za bardzo do siebie. Ciekawi antagoniści i dobrze napisana historia.

Zaskakująco dobrze się bawiłem w porównaniu do tomu 1wszego, który mnie nie przekonywał za bardzo do siebie. Ciekawi antagoniści i dobrze napisana historia.

Lepsza od pierwszego tomu, bardzo mnie bawiła, ma fajny klimat, dobrze się czyta i akcja zdecydowanie bardziej się klei.

Lepsza od pierwszego tomu, bardzo mnie bawiła, ma fajny klimat, dobrze się czyta i akcja zdecydowanie bardziej się klei.