Przesilenie. Droga do siebie, kiedy przytłacza cię świat

Ta książka była dla mnie jak przytulenie matki i cichy szept „widzę Cię, rozumiem, nie oceniam”.

A dla mnie jest wyjątkowa w podwójny sposób.

Pierwszy. To historia oparta na podróży szlakiem South West Coast Park i North Downs Way i towarzyszącym im spostrzeżeniom. Motyw wędrówki szczególnie wybrzeżami Wielkiej Brytanii jest mi szczególnie bliski od kiedy razem z narzeczonym przebyliśmy szlak North Coast 500.

Drugi. Życie jako niezdiagnozowana osoba będąca w spektrum autyzmu jest samotne, pełne frustracji i niezrozumienia. Diagnoza daje poczucie wolności. To moment kiedy wreszcie zaczynasz akceptować siebie i żyć w zgodzie ze swoimi „dziwactwami”.

Choć autorka miesza niektóre pojęcia i czasem przemyca zbyt wiele stereotypów to całkowicie zostaje to jej wybaczone. Nie jest ona przecież specjalistką w tej dziedzinie, a jedynie zagubioną osobą, która dopiero zaczyna zgłębiać temat ludzi w spektrum autyzmu.

PS jak dla mnie książka ma niesamowity vibe książek Reginy Brett.

Ta książka była dla mnie jak przytulenie matki i cichy szept „widzę Cię, rozumiem, nie oceniam”.

A dla mnie jest wyjątkowa w podwójny sposób.

Pierwszy. To historia oparta na podróży szlakiem South West Coast Park i North Downs Way i towarzyszącym im spostrzeżeniom. Motyw wędrówki szczególnie wybrzeżami Wielkiej Brytanii jest mi szczególnie bliski od kiedy razem z...

Autorka jest osobą autystyczną i dzieli się w tej książce trudnościami, z jakimi się mierzy w życiu codziennym. Trzeba o tym pamiętać - to nie jest pozycja o osobach "trochę dziwnych", ani o zwykłym życiowym przytłoczeniu. To jest o tym, co czują osoby w spektrum. I też trzeba wziąć to pod uwagę przy "ocenie" tej dość osobistej książki.

Uspokajająco działają na pisarkę piesze wędrówki i ta książka jest też relacją z takiej wędrówki wzdłuż wybrzeży Wielkiej Brytanii. Jeśli lubicie spokojne opowieści o niedalekich wycieczkach, o tym, co można znaleźć tuż za płotem, o przyglądaniu się przyrodzie i o codziennym, trochę nudnym życiu, to się wam spodoba. Nie jest to w żadnym wypadku poradnik!

Autorka jest osobą autystyczną i dzieli się w tej książce trudnościami, z jakimi się mierzy w życiu codziennym. Trzeba o tym pamiętać - to nie jest pozycja o osobach "trochę dziwnych", ani o zwykłym życiowym przytłoczeniu. To jest o tym, co czują osoby w spektrum. I też trzeba wziąć to pod uwagę przy "ocenie" tej dość osobistej książki.

Uspokajająco działają na pisarkę...

To miała być inspirująca opowieść o radzeniu sobie z trudniejszymi momentami w życiu i szukaniu swojego miejsca w świecie. Niestety, mimo ciekawego tematu, lektura szybko zaczęła mnie nudzić. Wydawała się rozwleczona, a powtarzające się wątki nie wciągały mnie tak, jak oczekiwałam. Zamiast inspiracji czułam raczej znużenie i trudno mi było utrzymać uwagę. Dla mnie książka okazała się zbyt monotonna i nie wniosła nic nowego.

To miała być inspirująca opowieść o radzeniu sobie z trudniejszymi momentami w życiu i szukaniu swojego miejsca w świecie. Niestety, mimo ciekawego tematu, lektura szybko zaczęła mnie nudzić. Wydawała się rozwleczona, a powtarzające się wątki nie wciągały mnie tak, jak oczekiwałam. Zamiast inspiracji czułam raczej znużenie i trudno mi było utrzymać uwagę. Dla mnie książka...

Książka z kategorii "poradniki", z której- niewiele potrafi mnie już zaskoczyć, bo zwykle wałkowane są nieustannie te same kwestie, a tu- zaskoczenie było, nawet spore- lecz bardziej negatywne niż pozytywne.

Podtytuł dotyczący drogi nie mógł być bardziej dosłowny. Autorka opisuje jak w dorosłym wieku, po wielu latach funkcjonowania w ciężkim z jej perspektywy świecie, dowiaduje się- dlaczego ten świat takowy właśnie dla niej był. Podejrzewa, że jest w spektrum. Sięgając po tę pozycję, nie wiedziałam o tym i realnie było to pozytywne zaskoczenie, bo nie jest to zbyt często podejmowany temat. Natomiast... Przeczytałam 70 stron, w których autorka... szła. Po prostu. Opis ścieżek, tu błoto, tam drzewko, tu strumyczek, tu brzydka pogoda. Stwierdziłam- ok, dam temu szansę. Strona 134- autorka dalej idzie. I znów- tu pogoda średnia, tu morze, tam krzaczek. Na 300 stronie się poddałam. Fragmenty o odnajdywaniu siebie, zrozumieniu tego, co się dzieje, relacjach- super. Natomiast poradnik wędrowca- NUDA, DRAMAT, BEZNADZIEJA, które tę książkę popsuły. Jeśli autorka jest taką fascynatką wędrówek- powinna o tym powstać osobna książka, ponieważ te opisy kompletnie nic nie wniosły. Ani same w sobie wędrówki w niczym jej nie pomogły, bo wszystko i tak rozgrywało się na kanwie relacji, przemyślenia pojawiały się w odniesieniu do sytuacji w domu, pracy, spotkań ze znajomymi, ani też nie wprowadziły do tej książki żadnej wartości. Finalnie, nie wiem czego dotyczył ten poradnik. Zdiagnozowania u siebie objaw autyzmu czy może jednak zdiagnozowania sympatii do pieszych wycieczek?

Wydaje mi się, że autorka mogłaby wiele powiedzieć i wiele opowiedzieć. Ta pozycja mogłaby wyglądać zupełnie inaczej i być naprawdę wartościowa. Na ten moment- jest po prostu nudna, długa i ciężka do przebrnięcia.

Książka z kategorii "poradniki", z której- niewiele potrafi mnie już zaskoczyć, bo zwykle wałkowane są nieustannie te same kwestie, a tu- zaskoczenie było, nawet spore- lecz bardziej negatywne niż pozytywne.

Podtytuł dotyczący drogi nie mógł być bardziej dosłowny. Autorka opisuje jak w dorosłym wieku, po wielu latach funkcjonowania w ciężkim z jej perspektywy świecie,...

To książka, która mnie zaskoczyła – ale nie tak, jak bym tego chciała.
Katherine May opisuje swoją drogę do zrozumienia, że jest osobą w spektrum autyzmu. Ta diagnoza – wyczekiwana, a jednocześnie bolesna – staje się punktem wyjścia do refleksji nad własną innością, nad tym, jak trudno być „normalną” w świecie, który nie bierze pod uwagę czułości układu nerwowego, przebodźcowania, innego rytmu myślenia.
W teorii – brzmi głęboko. W praktyce książka mnie frustrowała.
Autorka pozwala sobie na chaos, na brak struktury, na powolne snucie myśli, które często krążą w miejscu.
Podejmuje różne wyzwania, wyrusza w fizyczne wyprawy, próbuje na nowo odnaleźć się w ciele – ale niczego nie kończy. I zamiast stawiać temu czoła, przyznaje sobie pełne przyzwolenie na niekonsekwencję, na zaniedbanie siebie.
Dla mnie to było trudne do zniesienia. Przede wszystkim dlatego, że widziałam w tym równię pochyłą, po której staczamy się wszyscy kiedy zabraknie nam elementarnej potrzeby zaopiekowania się sobą. Zadbania o siebie jak o kogoś najbliższego. Czułości i miłości prawdziwej - nie przez drinki, jedzenie cukierków czy zgodę na odpuszczanie czegoś co przywróci nam życie na ostatniej prostej.
Z jednej strony rozumiem: autorka próbuje powiedzieć, że to też jest w porządku, że nie trzeba być produktywnym i doskonałym. Ale z drugiej... czy naprawdę trzeba aż tak się rozpaść, żeby się odnaleźć?
To książka dla tych, którzy być może są właśnie w takim momencie – niepewności, zniechęcenia, zagubienia. Ale jeśli kochasz siebie naprawdę, jeśli nie szukasz litości, tylko siły – możesz się tu rozczarować.
Dla mnie była to książka pełna obezwładniającej miękkości, której nie umiałam przyjąć. I może właśnie dlatego tak silnie mnie poruszyła.

To książka, która mnie zaskoczyła – ale nie tak, jak bym tego chciała.
Katherine May opisuje swoją drogę do zrozumienia, że jest osobą w spektrum autyzmu. Ta diagnoza – wyczekiwana, a jednocześnie bolesna – staje się punktem wyjścia do refleksji nad własną innością, nad tym, jak trudno być „normalną” w świecie, który nie bierze pod uwagę czułości układu nerwowego,...

Fajna - ze względu na opisy szlaków, ake bardziej i przełamywanie siebie, i swoich ograniczeń. Ciekawa pozycja na poszukiwania siebie. Niekoniecznie do powtórzenia w naszych warunkach, ale moze byc interesująca.

Fajna - ze względu na opisy szlaków, ake bardziej i przełamywanie siebie, i swoich ograniczeń. Ciekawa pozycja na poszukiwania siebie. Niekoniecznie do powtórzenia w naszych warunkach, ale moze byc interesująca.

„Przesilenie” to bardzo ważna publikacja, którą serdecznie polecam każdemu, kto chce lepiej zrozumieć osoby w spektrum autyzmu – i samych siebie. Katherine May w intymny, pamiętnikarski sposób ukazuje swoją codzienność, emocje i doświadczenia na tle wędrówki. Dzięki jej szczerości dostajemy niezwykle osobisty portret osoby autystycznej, ale też odkrywamy, że autyzm nie jest czymś, co nas dzieli. Autorka pokazuje, że choć nasze reakcje na świat mogą się różnić, to nadal wiele nas łączy.

„Przesilenie” to bardzo ważna publikacja, którą serdecznie polecam każdemu, kto chce lepiej zrozumieć osoby w spektrum autyzmu – i samych siebie. Katherine May w intymny, pamiętnikarski sposób ukazuje swoją codzienność, emocje i doświadczenia na tle wędrówki. Dzięki jej szczerości dostajemy niezwykle osobisty portret osoby autystycznej, ale też odkrywamy, że autyzm nie jest...

Ciekawy pomysł autorki na książkę - ta snuje swoją opowieść w czasie rodzinnej podróży wzdłuż wybrzeży Wielkiej Brytanii: wspomina miniony czas, dzieli się swoimi spostrzeżeniami ... analizuje doświadczane w dzieciństwie młodości swoje poczucie odmienności, opisuje późne odkrycie - obecność autyzmu w jej życiu. Pisze o ilości bodźców, nadwrażliwości na hałas i dotyk, o swoich strategiach radzenia sobie z codziennością (zadania, relacja z mężem, wychowywanie syna).
Książka może zaciekawić osoby, które lubią czytać o życiu; które pociąga rys osobistych przeżyć autora publikacji.
Ja lubię tę autorkę, gdy po prostu opisuje ...
"Nicość może to powód, dla którego tu jestem. Jest puste, rozległe, rytmiczne - to ostateczne antidotum przeciw natarczywym ludzkim hałasom. (...) Wiatr się wzmaga, gdy idziemy wybrzeżem. Musimy się niemal zgiąć w pół, kiedy przecinamy na skos jedno z pól na szczycie klifów, a deszcz chłoszcze nas po twarzach. Tęsknię za herbatą, za ciepłym pokojem, chciałabym się w nim teraz znaleźć, tylko na chwilę, żeby wyschły mi włosy" ...

Ciekawy pomysł autorki na książkę - ta snuje swoją opowieść w czasie rodzinnej podróży wzdłuż wybrzeży Wielkiej Brytanii: wspomina miniony czas, dzieli się swoimi spostrzeżeniami ... analizuje doświadczane w dzieciństwie młodości swoje poczucie odmienności, opisuje późne odkrycie - obecność autyzmu w jej życiu. Pisze o ilości bodźców, nadwrażliwości na hałas i dotyk, o...

Przesilenie - autorskie poszukiwanie siebie w kontekście niedopasowania się do świata, przemierzając piesze odległości i opowiadając o swojej codzienności. Według mnie za dużo 'prywaty', ale część spostrzeżeń i refleksji będzie uniwersalna.. Zimowanie bardziej poczułam niż tę pozycję, ale planuję sięgnąć po kolejne.

Przesilenie - autorskie poszukiwanie siebie w kontekście niedopasowania się do świata, przemierzając piesze odległości i opowiadając o swojej codzienności. Według mnie za dużo 'prywaty', ale część spostrzeżeń i refleksji będzie uniwersalna.. Zimowanie bardziej poczułam niż tę pozycję, ale planuję sięgnąć po kolejne.

Po „Zimowaniu” sięgnęłam po tę pozycję. Nie jest tak genialna, ale równie ciekawa i ważna. Nie ma żadnych zwrotów akcji, można doświadczyć takiej powolności marszu, kontemplacji piękna, ale też walki z samą sobą. Książka przypomniała mi, że czasem można zrobić coś trochę inaczej, niż by się chciało, że warto próbować i podejmować trud, ale niekiedy warto również odpuścić :)

Po „Zimowaniu” sięgnęłam po tę pozycję. Nie jest tak genialna, ale równie ciekawa i ważna. Nie ma żadnych zwrotów akcji, można doświadczyć takiej powolności marszu, kontemplacji piękna, ale też walki z samą sobą. Książka przypomniała mi, że czasem można zrobić coś trochę inaczej, niż by się chciało, że warto próbować i podejmować trud, ale niekiedy warto również odpuścić :)