Kobieta, która kochała owady

Selja Ahava w "Kobiecie, która kochała owady" konstruuje opowieść, w której czas przestaje być linearny, a staje się narzędziem poznania. Nielinearność pozwala obserwować przemianę świata z perspektywy jednej, niezwykle uważnej świadomości — Marii, bohaterki zawieszonej między rytmem natury a rytmem cywilizacji. Owady żyją w cyklach, człowiek w historii, a ona… w przestrzeni pomiędzy, gdzie metamorfoza staje się jedyną stałą.

Ahava wykorzystuje tę konstrukcję, by zderzyć trwałość natury z kruchością ludzkiego doświadczenia. Motyw przemiany — biologicznej, duchowej, egzystencjalnej — oplata całą powieść, czyniąc z niej medytację nad wiedzą, ciałem, pasją i sposobami patrzenia na świat. Jednocześnie czas pełni funkcję krytyczną: odsłania, jak konsekwentnie marginalizowano kobiece doświadczenie. Wpisując Marię w nurt herstorii, autorka przywraca głos tym, które patrzyły na świat z naukową wnikliwością, lecz zostały pominięte w oficjalnych dziejach.

Inspiracją jest tu życie Marii Sibylli Merian — przyrodniczki, artystki i prekursorki entomologii, etymolożki w renesansowym sensie: badaczki źródeł i przemian natury. Jej los staje się figurą ceny, jaką płaci się za wybór nieoczywistej ścieżki.
Ahava pokazuje też, jak pasja potrafi pochłonąć całe istnienie i jaką cenę trzeba czasem za to zapłacić. W jednym z najbardziej wymownych momentów Maria mówi:

„Są chwile, w których nie ma we mnie miejsca na nic innego jak obserwowanie i niezbędne do niego skupienie.” (s. 80)

To powieść, która nie opowiada o czasie — czasem się posługuje, by odsłonić głębsze prawdy o naturze, wolności i człowieczeństwa. Subtelna, poetycka, a zarazem intelektualnie odważna, staje się laboratorium przemyśleń dla czytelnika, który szuka w literaturze nie tylko historii, lecz także sensu.

Selja Ahava w "Kobiecie, która kochała owady" konstruuje opowieść, w której czas przestaje być linearny, a staje się narzędziem poznania. Nielinearność pozwala obserwować przemianę świata z perspektywy jednej, niezwykle uważnej świadomości — Marii, bohaterki zawieszonej między rytmem natury a rytmem cywilizacji. Owady żyją w cyklach, człowiek w historii, a ona… w...

Piękna książka, spokojna, a jednocześnie dużo się czuje podczas czytania. Rozwijająca i skłaniająca do refleksji, kobieca. Porusza tematy macierzyństwa, ciąży, małżeństwa, samotności, zaczynania w życiu wiele razy od nowa. Pobudza współodczuwanie losów kobiet.

Piękna książka, spokojna, a jednocześnie dużo się czuje podczas czytania. Rozwijająca i skłaniająca do refleksji, kobieca. Porusza tematy macierzyństwa, ciąży, małżeństwa, samotności, zaczynania w życiu wiele razy od nowa. Pobudza współodczuwanie losów kobiet.

Autorka zastosowała w książce ciekawy zabieg - połączyła 3 rzeczywiste postacie w jedną bohaterkę, której życie biegnie przez kilka wieków. Dla mnie środkowa część książki była trochę słabsza, ale na koniec znowu mnie w wyciągnęła.

Autorka zastosowała w książce ciekawy zabieg - połączyła 3 rzeczywiste postacie w jedną bohaterkę, której życie biegnie przez kilka wieków. Dla mnie środkowa część książki była trochę słabsza, ale na koniec znowu mnie w wyciągnęła.

Piękna powieść tocząca się przez wieki, jak Orlando. Poetycka i naukowa jednocześnie. O przyrodzie, zniewoleniu i wyzwalaniu się, utracie, przemijaniu, umieraniu.

Piękna powieść tocząca się przez wieki, jak Orlando. Poetycka i naukowa jednocześnie. O przyrodzie, zniewoleniu i wyzwalaniu się, utracie, przemijaniu, umieraniu.

Selja Ahava bazując na życiu i dokonaniach naukowych Marii Sibylli Merian stworzyła nieśpieszną opowieść o tej prekursorce entomologii. Żyjąca na przełomie XVII i XVIII wieku badaczka, głównie owadów, wiedzie czytelnika po ścieżkach swojego życia osobistego, swoich odkryć i przemyśleń. To opowieść o talencie, ciekawości i nieustępliwości w odkrywaniu. Maria przecierała ścieżki badaczki w czasie kiedy kobiety były palone na stosie, kiedy ich zadaniem było wyjście za mąż i rodzenie dzieci. Miała w swoim życiu trochę szczęścia, bo na jej drodze stanął ojczym, który zauważywszy talent pasierbicy wspierał ją w nim, dopingował i dawał przestrzeń do rozwoju. Pasja Marii najczęściej spotykała się z niezrozumieniem, ale ona konsekwentnie i nie zważając na opinie innych badała i opisywała swoje obserwacje. Swoje obserwacje przelewała na papier w formie nie tylko obszernych opisów, ale także przepięknych i bardzo szczegółowych ilustracji. Pasja gnała ją w różne miejsca świat skąd przywoziła okazy do badań i opisów. Jej przepiękne ilustracje cieszyły się dużym zainteresowaniem ówczesnych, ale i obecnie budzą zachwyt swoją dokładnością, detalami i kolorami. Jej zbiory i opracowania były bardzo obszerne i bogate, a choć z czasem pokryły się kurzem, to w drugiej połowie XX wieku została przywrócona światu, a jej prace fascynują i zachwycają.

Ówczesnym wydawało się, że ciekawość Marii była co najmniej dziwaczna, bo jak można interesować się owadami, które są nieciekawe, często przerażające i mało pożyteczne. Ją jednak fascynowała ich nieoczywistość, która była złożona, wieloetapowa, zagadkowa. Bohaterka tej książki potrafiła obserwować swoje obiekty badawcze przez wiele tygodni a nawet lat, była cierpliwa i absolutnie oddana tym obserwacjom. Generalnie fascynowała ją natura z jej złożonością, cyklami życia i mądrością, której człowiek zwłaszcza w dzisiejszych czasach w znaczącej części się wyparł.

Autorka otworzyła w swojej książce barwny i tajemniczy świat Marii badaczki i odkrywczyni, podróżniczki oddanej bez reszty swojej pasji. Prowadziła czytelnika przez jej odkrycia i przemyślenia, analogie i różnice. Pomimo wsparcia ze strony ojczyma, Maria musiała spełnić ówczesne oczekiwania co swojej roli w społeczeństwie, czyli wyjść za mąż i urodzić potomstwo. Badaczka spełniła te oczekiwania, ale nie przyniosły one pożytku zwłaszcza dla niej i dla córek. Maria poświęcała i oddawała swoim badaniom mnóstwo czasu, nie miała umiejętności i potrzeby zajmowania się dziećmi, nie umiała odnaleźć się w oczekiwaniach względem niej, rola żony i matki była nie dla niej, pomimo, że sztywne normy jej to narzuciły nie odnalazła się w nich mentalnie i fizycznie. Z mężem nie znalazła porozumienia, zaś córki czuły się odrzucone.

W książce autorka wykorzystała część biografii o Marii przeplatając ją opowieściami czysto fabularnymi. Autorka chciała pokazać, kierując się pasją i odkryciami Marii, jak sama bohaterka przechodzi transformację, zyskuje świadomość i autonomię. Dojrzewa na kartach książki, odkrywa siebie, buduje swoją wartość i swoje możliwości. Przepoczwarza się, przemienia, rozrywa ciasny kokon, aby zacząć żyć w najbardziej dojrzałej formie. Jej obserwacje są bardzo dociekliwe, uważne i ponadczasowe. Przemiana i przejścia do innych stanów często są niełatwe, a wręcz bolesne, ale dzięki temu bohaterka osiąga swoją pełnię dojrzałości i człowieczeństwa.

To książka niejednoznaczna, która oparta na życiorysie badaczki nie trzyma się go w szczegółach, jest oparta na jego ramach i skupia się na symbolicznych etapach, natury i życia. Bohaterka książki to ciekawa kanwa do przemyśleń nad własnym życiem, zmianami jakie w nim zachodzą, dojrzewaniem. To obraz natury, która została w moim odczuciu odstawiona na boczny tor, bo skupiliśmy się jako ludzie na technologii i technice, przysparzając sobie tym wiele problemów i zapominając o tym co jest najważniejsze. To wiele filozoficznych przemyśleń nad sensem życia.

Autorka stworzyła magiczną opowieść o niebywałej pasji, która pozwoliła kobiecie odkrywać siebie, przełamywać bariery i inaczej patrzeć na jej rolę. Autorka motywuje nas do zadawania pytań nad podziałami i prawami ludzi podzielonych na płeć, przypisanych im ról i oczekiwań, wolności, spełnienia i realizacji na różnych obszarach życia.

Książka może nie jest najłatwiejsza w odbiorze, niemniej mnie wciągnęła w swoją barwność, magię i oniryczność.

Selja Ahava bazując na życiu i dokonaniach naukowych Marii Sibylli Merian stworzyła nieśpieszną opowieść o tej prekursorce entomologii. Żyjąca na przełomie XVII i XVIII wieku badaczka, głównie owadów, wiedzie czytelnika po ścieżkach swojego życia osobistego, swoich odkryć i przemyśleń. To opowieść o talencie, ciekawości i nieustępliwości w odkrywaniu. Maria przecierała...

Literatura piękna, opowieść o szukaniu swojej drogi w świecie przepełnionym patriarchatem, chęci życia według własnych reguł, a nie takich jakie narzuca skostniałe społeczeństwo, to opowieść o buncie i uciecze w świat natury, owadów, który rządzi się odwiecznymi prawami zmiany i ewolucji, gdzie nadrzędnym celem jest przetrwanie, co też staje się głównym determinantem głównej bohaterki, tylko w jej przypadku chodzi o własne "ja". Książka fińskiej pisarki, ale czuć w niej powolność i poetyckość charakterystyczną dla literatury azjatyckiej, minimalistyczna, zdecydowanie pokazująca głębię emocjonalności:)

Literatura piękna, opowieść o szukaniu swojej drogi w świecie przepełnionym patriarchatem, chęci życia według własnych reguł, a nie takich jakie narzuca skostniałe społeczeństwo, to opowieść o buncie i uciecze w świat natury, owadów, który rządzi się odwiecznymi prawami zmiany i ewolucji, gdzie nadrzędnym celem jest przetrwanie, co też staje się głównym determinantem...

Na początku podobała mi się bardzo - zarówno styl, język, jak i sama opowieść o silnej kobiecie, dla której istotna jest pasja i która chce żyć na własnych zasadach. Niestety potem to wrażenie znikło. Niepotrzebne skoki w czasie wprowadziły tylko zamieszanie, a egoizm głównej bohaterki sprawił, że straciłam do niej serce.

Na początku podobała mi się bardzo - zarówno styl, język, jak i sama opowieść o silnej kobiecie, dla której istotna jest pasja i która chce żyć na własnych zasadach. Niestety potem to wrażenie znikło. Niepotrzebne skoki w czasie wprowadziły tylko zamieszanie, a egoizm głównej bohaterki sprawił, że straciłam do niej serce.

3/5 ⭐

3/5 ⭐

Podobno książek nie powinno się oceniać po okładce, ale do "Kobiety, która kochała owady" przyciągnęła mnie właśnie okładka. Okazało się, że to literatura fińska, wypożyczyłam więc w ciemno, licząc na klimatyczną lekturę📖. Nie zawiodłam się! To przepiękna historia o kobiecej niezależności, ale też samotności, którą ta niezależność czasami generuje, o przemijaniu, wierze, szukaniu sensu. Sporo w tej książce filozoficznych przemyśleń, parafraz, przypowieści. Można więc w niej znaleźć dużo więcej, niż niesie ze sobą dosłowny tekst.
Czy ta powieść jest o owadach?🐜🪰🪲🪳🦟🦗 Też! Znalazłam w niej m.in. taką informację: "Bez pająków w zaledwie dwa tygodnie ziemia pokryłaby się grubą na dwa metry masą owadów, skończyłby się tlen, bo wszystkie wykorzystujące fotosyntezę rośliny zostałyby zjedzone". Nie mam informacji potwierdzających tę tezę, ale to bardzo ciekawe, prawda?
Autorka Selja Ahava czerpała z wielu źródel. To kolejny atut tej książki - odniesienia do innych publikacji. To zawsze poszerza horyzonty!
Ogólnie rzecz biorą, polecam. Jako dziecko poznawałam owady z Tatą, więc książka ta przywołała wiele wspomnień. Myślę jednak, że jest to po prostu dobra literatura, która znajdzie wielu przychylnych czytelników.

Podobno książek nie powinno się oceniać po okładce, ale do "Kobiety, która kochała owady" przyciągnęła mnie właśnie okładka. Okazało się, że to literatura fińska, wypożyczyłam więc w ciemno, licząc na klimatyczną lekturę📖. Nie zawiodłam się! To przepiękna historia o kobiecej niezależności, ale też samotności, którą ta niezależność czasami generuje, o przemijaniu, wierze,...

Ahava po raz kolejny nie zawodzi. Idealna jesieniarska książka, przez którą płynie się z cudownym spokojem, rozmarzeniem, ale i pewną nostalgią i smutkiem. Fantastycznie przemyślana i mądra rzecz.

Ahava po raz kolejny nie zawodzi. Idealna jesieniarska książka, przez którą płynie się z cudownym spokojem, rozmarzeniem, ale i pewną nostalgią i smutkiem. Fantastycznie przemyślana i mądra rzecz.