Saturday Requiem

Książka mi się podobała, była dobra, ale jest sporo rzeczy, które mnie irytowały i gdyby nie fajnie rozwinięta fabuła, rzuciłabym ją po 1/3.
- Główna bohaterka bez osobowości. Kobieta, która snuje się jak duch gdzieś obok. Napisana została tak, jak napisze osoba, która nie spotkała psychoterapeuty (czy psychiatry - tutaj sam autor nie jest zgodny bo Frieda raz jest lekarze, a zaraz nim nie jest) wyobraża sobie, że psychoterapeuta się zachowuje, rozmawia etc.
- zdawkowe dialogi napisane jako ciągłe odbijanie piłeczki, liczne niedopowiedzenia. Bohaterowie nie odpowiadają sobie na pytania, zostawiają rozmowę urwaną. Rozmowy są często nienaturalne, mało wnoszą. Dodatkowo częste jest wplatanie wyświechtanych fraz, cytacików - tanie i nienaturalne.
- zbyt duże skupienie się na szczegółach - nie potrzebuję informacji, że daną rzecz zapisał ktoś na tablecie. Nie potrzebuję instrukcji zapalenia przez bohaterkę lampy.
- włączanie dodatkowych, zbędnych postaci, którzy plączą fabułę
- randomowe wątki robiące z bohaterki jakąś stojącą ponad prawem nonszalancką master-mind
- pracownicy niższego szczebla - oczywiście z Europy centralnej i wschodniej (i oczywiście zaznaczone, że stamtąd są, bo niezbędne dla fabuły jest powiedzenie, że Dritan robi klucze i jest z Polski). Do tego Jozef, który jest jak wierny pies Friedy, o każdej porze dnia i nocy przybiegnie i stwierdzi angielszczyzną z poziomu przedszkolaka " I help", bo przecież nie da rady się nauczyć odmiany podstawowego czasownika.
- plus scena na cmentarzu z końca książki - bez sensu, zupełnie niepotrzebna, utwierdziła mnie w przekonaniu, że autor wyobrażał sobie, że pisze scenariusz do najbardziej stereotypowego filmu o superbohaterze, gdzie wszyscy bohaterowie się zbierają na polu biitwy, patrzą na siebie nawzajem, potem we wschodzące słońce i ktoś rzuca jakąś krótką, acz głęboką frazą. Kamera odchodzi o bohaterów, światłą gasną.
- no i te sesje psychoterapii... Polecam pójść na jedną swoją sesję psychoterapii i zobaczyć jak wygląda a potem pisać. Plus nic nie wnosiły.

Książka mi się podobała, była dobra, ale jest sporo rzeczy, które mnie irytowały i gdyby nie fajnie rozwinięta fabuła, rzuciłabym ją po 1/3.
- Główna bohaterka bez osobowości. Kobieta, która snuje się jak duch gdzieś obok. Napisana została tak, jak napisze osoba, która nie spotkała psychoterapeuty (czy psychiatry - tutaj sam autor nie jest zgodny bo Frieda raz jest...