Sedno rzeczy

Sedno rzeczy to klasyk literatury japońskiej, opowiadający o relacji senseia i studenta. Przyznam, że czytało mi się to znacznie lepiej niż szkolne Dziady, choć mniej więcej taki jest poziom ważności tej lektury w historii Japonii.
Bardzo mnie poruszyła, być może przez moje własne doświadczenia, ale też dlatego, że zarówno w postaci studenta, jak i senseia, mogę odnaleźć wiele cech samego siebie. Autor bardzo skutecznie przedstawia opisy egzystencjalne, życiowe rozterki oraz refleksje nad przemijaniem i śmiercią.
Całościowo jest to lektura bardzo mocna, szczególnie dzięki zakończeniu, które wnikliwie ukazuje psychikę jednego z bohaterów. Pozostawiła we mnie wiele myśli i tematów do dalszej analizy.

Sedno rzeczy to klasyk literatury japońskiej, opowiadający o relacji senseia i studenta. Przyznam, że czytało mi się to znacznie lepiej niż szkolne Dziady, choć mniej więcej taki jest poziom ważności tej lektury w historii Japonii.
Bardzo mnie poruszyła, być może przez moje własne doświadczenia, ale też dlatego, że zarówno w postaci studenta, jak i senseia, mogę odnaleźć...

Oh boi. Część z listem szczególnie przykra. Smutne życie miał ten Sensei.

Oh boi. Część z listem szczególnie przykra. Smutne życie miał ten Sensei.

Bardzo spokojną narracja, dużo świata wewnętrznego człowieka, bardzo interesujące relacje

Bardzo spokojną narracja, dużo świata wewnętrznego człowieka, bardzo interesujące relacje

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Punktem wyjścia w powieści Sōseki Natsume jest nawiązanie przyjaźni pomiędzy japońskim studentem a Senseiem - dużo starszym od niego uczonym, który w pewnym momencie wycofał się z życia towarzyskiego i który od tej pory wiedzie samotny żywot człowieka, którego trapi wiele rozterek z przeszłości.

Fabuła podzielona jest na trzy części - w pierwszej przyglądamy się przyjaźni obu panów, w drugiej towarzyszymy studentowi w jego rodzinnych okolicach, a w trzeciej poznajemy historię Senseia w formie retrospekcji.

Nie wiem, czy jest to kwestia tłumaczenia, czy może jednak ponadczasowości oryginału, ale czytając tę powieść aż ciężko było mi uwierzyć, że liczy ona już ponad sto lat. Język i styl autora wydają się bardzo współczesne, a problemy i przemyślenia bohaterów - ponadczasowe.

Książka jest jednak bardzo spokojna i próżno tutaj szukać fajerwerków, czy nagłych zwrotów akcji. Większość akcji i dramatów rozgrywa się tak naprawdę w głowie bohaterów.

Ta książka jest dla mnie jasnym przykładem, że nadmierne analizowanie (ang. overthinking) dręczyło ludzi także sto lat temu, a niezdolność mężczyzn do wyrażania swoich emocji sięga zarania dziejów.

Bowiem autor nie miałby o czym pisać, gdyby panowie faktycznie rozmawiali ze sobą i dzieli swoimi odczuciami. ‘Sedno rzeczy’ było dla mnie jednym wielkim nadmiernym analizowaniem rzeczywistości przez dumnych, małomównych mężczyzn. Ciekawe doświadczenie, ale nie zliczę, ile to razy łapałam się za głowę i krzyczałam na bohaterów w myślach ‘Weźże z kimś pogadaj’.

więcej recenzji na IG: @asia_o_azji

Punktem wyjścia w powieści Sōseki Natsume jest nawiązanie przyjaźni pomiędzy japońskim studentem a Senseiem - dużo starszym od niego uczonym, który w pewnym momencie wycofał się z życia towarzyskiego i który od tej pory wiedzie samotny żywot człowieka, którego trapi wiele rozterek z przeszłości.

Fabuła podzielona jest na trzy części - w pierwszej przyglądamy się przyjaźni...

Sōseki Natsume (1867-1916) jest uznawany za jednego z najważniejszych japońskich pisarzy. Pisał i publikował powieści, eseje, haiku i poezję chińską. W jego powieściach jednym z głównych motywów jest samotność, marginalizacja i poczucie obowiązku wobec innych.
„Sedno rzeczy” to powieść o relacji studenta ze starszym mężczyzną, określanym przez chłopaka jako sensei (mistrz). Chłopak próbuje zrozumieć przyczyny jego izolowania się od świata, lecz dopiero ostatni list od senseia pozwala poznać jego tajemnicę, ból i tłumaczy podjęte przez niego decyzje. Jest to klasyczna opowieść o samotności, odrzuceniu, poczuciu winy, a dodatkowo przywołuje tęsknotę za dawną Japonią.
Generalnie bardzo lubię japońską literaturę piękną, jednak jej charakterystyczne proste i powolne płynięcie było dla mnie w tej powieści nużące i męczące. Nie potrafię zrozumieć wzajemnej relacji bohaterów, jest dla mnie dziwna. Bohaterowie w chaotyczny sposób na zmianę z fascynacją przyciągają się, po to by za chwilę się odepchnąć. Tajemnica senseia jest pełna bólu i nie chcę tego umniejszać, jednak sposób przedstawienia jego młodości, działań i konsekwencji nie był dla mnie zaskakujący i nie doświadczyłam podczas czytania większych emocji. Ta książka to dla mnie analizowanie dylematów moralnych, a list senseia do młodego bohatera uważam za list „ku przestrodze”. Podobało mi się przedstawienie miłości jako bardziej dojrzałej, a nie wyidealizowanej miłości romantycznej, mimo, że kobiety przedstawione zostały w sposób dość pretensjonalny i marginalny. Podobało mi się również pokazanie, że osoby, które traktujemy jako autorytety, również mają swoje problemy, są po prostu ludźmi z ograniczeniami i bywają samotni, okrutni i nieszczęśliwi. Generalnie jestem rozczarowana tą książką, myślałam, że bardziej do mnie przemówi i skłoni do większych refleksji.
---
https://www.instagram.com/kofeinowe.ksiazki/

Sōseki Natsume (1867-1916) jest uznawany za jednego z najważniejszych japońskich pisarzy. Pisał i publikował powieści, eseje, haiku i poezję chińską. W jego powieściach jednym z głównych motywów jest samotność, marginalizacja i poczucie obowiązku wobec innych.
„Sedno rzeczy” to powieść o relacji studenta ze starszym mężczyzną, określanym przez chłopaka jako sensei...

nie rozumiem fenomenu książki. Smutna historia człowieka i jego "stalkera"

nie rozumiem fenomenu książki. Smutna historia człowieka i jego "stalkera"

Ciekawa pozycja szczególnie dla osób lubiących japońską literaturę.

Ciekawa pozycja szczególnie dla osób lubiących japońską literaturę.

Jestem zaskoczony. Oczekiwałem filozoficznej historii opisującej człowieka o ascetycznym podejściu do życia. Otrzymałem głęboką analizę psycholigczną samotnej osoby zmagającej się ze światem. Autor bardzo dobrze argumentuje jej motywację. Na przemian buduje i zaspokaja ciekawość czytelnika.
Ostatni akt czyta się jednym tchem.

Jestem zaskoczony. Oczekiwałem filozoficznej historii opisującej człowieka o ascetycznym podejściu do życia. Otrzymałem głęboką analizę psycholigczną samotnej osoby zmagającej się ze światem. Autor bardzo dobrze argumentuje jej motywację. Na przemian buduje i zaspokaja ciekawość czytelnika.
Ostatni akt czyta się jednym tchem.

Na niespełna 300 stronach Sōseki Natsume oddaje ciche zawiłości relacji międzyludzkich i ciężar niewypowiedzianych prawd. Jego zwodniczo prosta proza ​​bada samotność, poczucie winy i starcia między tradycją a nowoczesnością.
Proza Sōsekiego jest oszczędna, ale sugestywna, pozostawiając miejsce na rezonans emocjonalny. Pojedyncze zdanie może kipieć znaczeniem, jak tajemnicze uwagi Senseia na temat zaufania. Struktura powieści — przechodząca z perspektywy narratora do listu Senseia — jest śmiała, odzwierciedlając nieoczekiwane objawienia życia. Podczas gdy powolne tempo testuje cierpliwość, pogłębia stawkę. Symbolika wzbogaca tekst. Tytuł w oryginale to "Kokoro" czyli serce (oczywiście polski wydawca musiał wymyślić inny tytuł) odzwierciedla momenty, w których bohaterowie stają twarzą w twarz ze swoimi najgłębszymi uczuciami, a scenerie, takie jak ciche plaże, podkreślają samotność. Rzemiosło Sōsekiego sprawia, że ​​"Sedno rzeczy" wyróżnia się wśród najlepszych japońskich powieści, idealnych dla fanów przemyślanej, introspektywnej prozy.

Na niespełna 300 stronach Sōseki Natsume oddaje ciche zawiłości relacji międzyludzkich i ciężar niewypowiedzianych prawd. Jego zwodniczo prosta proza ​​bada samotność, poczucie winy i starcia między tradycją a nowoczesnością.
Proza Sōsekiego jest oszczędna, ale sugestywna, pozostawiając miejsce na rezonans emocjonalny. Pojedyncze zdanie może kipieć znaczeniem, jak...