Marzycielka z Ostendy

Jestem pod wrażeniem z jaką łatwością autor w takich krótkich formach potrafi tak wiele przedstawić. W „Marzycielce z Ostendy” Schmitt ukazuje piękno kobiet, ale także jak czyjeś słowa mogą wpływać na postrzeganie drugiej osoby lub samego siebie. Słowa mają ogromną moc z czego nie zawsze zdajemy sobie sprawę. Przy każdej z tych historii pozostawia jednocześnie przestrzeń do refleksji i przemyśleń. Według mnie tratuje tu też o kruchości ludzkiego życia i o tym, że niczego tak na prawdę nie możemy mieć za pewnik. Świetna lektura, z której każdy czytelnik wyciągnąć może własne wnioski.

Jestem pod wrażeniem z jaką łatwością autor w takich krótkich formach potrafi tak wiele przedstawić. W „Marzycielce z Ostendy” Schmitt ukazuje piękno kobiet, ale także jak czyjeś słowa mogą wpływać na postrzeganie drugiej osoby lub samego siebie. Słowa mają ogromną moc z czego nie zawsze zdajemy sobie sprawę. Przy każdej z tych historii pozostawia jednocześnie przestrzeń do...

Interesująca.

Interesująca.

Nie przemawia do mnie taka literatura. Irytuje mnie. Nieprawdziwe postaci, sztuczne dialogi, nadmuchany styl.

Nie przemawia do mnie taka literatura. Irytuje mnie. Nieprawdziwe postaci, sztuczne dialogi, nadmuchany styl.

Przyjemny zbiór opowiadań, w którym motywy miłości i wyobraźni, często zaprawiane tajemnicą, przeplatają się ze sobą w różnych konfiguracjach i proporcjach.

Dobrze się czytało, ale tym razem niewiele ponad to.

Przyjemny zbiór opowiadań, w którym motywy miłości i wyobraźni, często zaprawiane tajemnicą, przeplatają się ze sobą w różnych konfiguracjach i proporcjach.

Dobrze się czytało, ale tym razem niewiele ponad to.

Marzycielka z Ostendy to zbiór pięciu opowiadań, w których Éric-Emmanuel Schmitt z czułością i precyzją bada meandry ludzkich emocji, pragnień i złudzeń. Choć każde z opowiadań osadzone jest w innej scenerii i ma innych bohaterów, łączy je głęboko humanistyczna refleksja: jak bardzo możemy mylić się, budując sobie obraz drugiego człowieka. Z każdej historii przebija myśl, że w naturze ludzkiej leży potrzeba interpretowania – nie tylko zachowań, ale też motywacji i przekonań innych osób. Tworzymy we własnych głowach portrety psychologiczne tych, których spotykamy, często nieświadomi, że są to wyłącznie projekcje. Schmitt pokazuje, że te wyobrażenia mogą być nie tylko błędne, ale też nigdy niezweryfikowane – bo nie zawsze życie daje szansę na poznanie prawdy.

Marzycielka z Ostendy to zbiór pięciu opowiadań, w których Éric-Emmanuel Schmitt z czułością i precyzją bada meandry ludzkich emocji, pragnień i złudzeń. Choć każde z opowiadań osadzone jest w innej scenerii i ma innych bohaterów, łączy je głęboko humanistyczna refleksja: jak bardzo możemy mylić się, budując sobie obraz drugiego człowieka. Z każdej historii przebija myśl,...

Pięć tak różnych od siebie opowiadań, że biorąc ten zbiór do ręki można liczyć na pełen wachlarz czytelniczych emocji. Jest tu i kryminał, i historia miłosna... a nawet tajemnica, której nikt nie potrafi rozwikłać. Zachęcam do przeczytania, jeśli ktoś jeszcze nie miał okazji .

Pięć tak różnych od siebie opowiadań, że biorąc ten zbiór do ręki można liczyć na pełen wachlarz czytelniczych emocji. Jest tu i kryminał, i historia miłosna... a nawet tajemnica, której nikt nie potrafi rozwikłać. Zachęcam do przeczytania, jeśli ktoś jeszcze nie miał okazji .

Gdybym wiedziała, że ta książka to zbiór opowiadań nie wiem czy bym po nią sięgnęła. Zamawiają książkę i czytając jej opis nie było to nigdzie uwzględnione. Niemniej polecam, bardzo lubię pióro tego autora i z pewnością sięgnę po inne jego książki

Gdybym wiedziała, że ta książka to zbiór opowiadań nie wiem czy bym po nią sięgnęła. Zamawiają książkę i czytając jej opis nie było to nigdzie uwzględnione. Niemniej polecam, bardzo lubię pióro tego autora i z pewnością sięgnę po inne jego książki

Ciekawe opowiadania. Lekko się czyta.

Ciekawe opowiadania. Lekko się czyta.

Z niepodważalną pewnością mogę stwierdzić, że uwielbiam każde opowiadanie napisane przez Erica-Emmanuela Schmitta. Jest to jeden z nielicznych pisarzy, który potrafi wywołać u mnie wzruszenie, ciekawość, poruszenie i śmiech, skłaniając przy tym wszystkim do refleksji.
Wątkiem, który łączy wszystkie historie jest śmierć, która stanowi dopełnienie wyznania, tudzież jest objawem spokoju i spełnienia.
Czytając komentarze zauważyłam, że każdy znajduje w tej lekturze inny wątek przewodni: miłość, marzenia, granice między wyobraźnią a realizmem czy wspomnienia i ten uniwersalizm potwierdza jedynie jakość tego dzieła. :)

Z niepodważalną pewnością mogę stwierdzić, że uwielbiam każde opowiadanie napisane przez Erica-Emmanuela Schmitta. Jest to jeden z nielicznych pisarzy, który potrafi wywołać u mnie wzruszenie, ciekawość, poruszenie i śmiech, skłaniając przy tym wszystkim do refleksji.
Wątkiem, który łączy wszystkie historie jest śmierć, która stanowi dopełnienie wyznania, tudzież jest...

To jedna z nielicznych książek, których zapomnieć nie mogę i które powaliły mnie na kolana , tym , ze były o mnie, nie będąc o mnie. Arcydzieło.
I uważam, że powinno oceniać się zawsze książkę po pierwszym czytaniu, jak miłość, gdy trwa, a nie po rozwodzie. Bo tym sposobem każda się zdezaktualizuje .

To jedna z nielicznych książek, których zapomnieć nie mogę i które powaliły mnie na kolana , tym , ze były o mnie, nie będąc o mnie. Arcydzieło.
I uważam, że powinno oceniać się zawsze książkę po pierwszym czytaniu, jak miłość, gdy trwa, a nie po rozwodzie. Bo tym sposobem każda się zdezaktualizuje .