Dary

Bohaterką niezwykłej i niepokojącej powieści Liz Hyder „Dary” jest Etheline – młoda kobieta żyjąca w wiktoriańskim Londynie, u progu rewolucji naukowej i medycznej. Jej losy splatają się z życiem ambitnego chirurga, Edwarda Meake’a, gdy w mieście zaczynają krążyć plotki o kobietach, którym na plecach wyrastają skrzydła. To, co dla jednych jest cudem lub religijnym objawieniem, dla innych staje się okazją do naukowej sławy lub makabrycznego zarobku. Fabuła koncentruje się na tym, jak patriarchalne społeczeństwo próbuje zawłaszczyć, skatalogować i ostatecznie okaleczyć to, co wymyka się racjonalnemu poznaniu.

Moja ocena tej książki to mocne 8/10. Liz Hyder stworzyła mroczną, gotycką opowieść, która pod płaszczykiem realizmu magicznego skrywa niezwykle celną krytykę społeczną. „Dary” to literatura gęsta od emocji, brudu XIX-wiecznych ulic i etycznych dylematów, które towarzyszą narodzinom nowoczesnej medycyny. Autorka z ogromną sprawnością porusza się między perspektywami różnych bohaterów, tworząc mozaikę postaw wobec inności – od uwielbienia, przez lęk, aż po zimną, kliniczną ciekawość.

Anatomia obsesji
Największym atutem powieści jest jej klimat. Hyder buduje napięcie w sposób mistrzowski, powoli odsłaniając przed czytelnikiem naturę „darów”. Skrzydła nie są tu tylko estetycznym dodatkiem; autorka opisuje je w sposób fizjologiczny, niemal naturalistyczny, skupiając się na ciężarze kości, ukrwieniu piór i bólu towarzyszącym ich wyrastaniu. To sprawia, że cud staje się boleśnie realny. Edward Meake, jako postać, jest uosobieniem pychy nauki – jego obsesja na punkcie „anielskich kobiet” prowadzi go na moralne dno, pokazując, jak łatwo chęć niesienia pomocy zamienia się w chęć posiadania.

Perspektywa kobiet: Hyder oddaje głos tym, które zazwyczaj były go pozbawione – pacjentkom, modelkom, żonom. Etheline staje się symbolem buntu przeciwko instrumentalnemu traktowaniu kobiecego ciała.

Wiktoriański Londyn: Miasto w „Darach” żyje własnym życiem; jest duszne, pełne kontrastów między salonami a prosektoriami.

Styl: Proza Hyder jest elegancka, bogata w detale, a jednocześnie niezwykle dynamiczna.

Mankamentem może być dla niektórych czytelników nieco powolne tempo w środkowej części książki, gdzie autorka bardzo drobiazgowo opisuje dylematy moralne bohaterów, kosztem akcji. Jednak to właśnie ten czas pozwala nam w pełni zrozumieć tragizm sytuacji kobiet-aniołów.

„Dary” to powieść o wolności, autonomii ciała i niebezpieczeństwach wynikających z niepohamowanej ambicji. Liz Hyder napisała książkę, która jest jak rzeźba – piękna w formie, ale kanciasta i twarda w przekazie. To lektura dla tych, którzy cenią gotycki niepokój, historyczną precyzję i literaturę, która nie boi się zadawać niewygodnych pytań o granice postępu.

Bohaterką niezwykłej i niepokojącej powieści Liz Hyder „Dary” jest Etheline – młoda kobieta żyjąca w wiktoriańskim Londynie, u progu rewolucji naukowej i medycznej. Jej losy splatają się z życiem ambitnego chirurga, Edwarda Meake’a, gdy w mieście zaczynają krążyć plotki o kobietach, którym na plecach wyrastają skrzydła. To, co dla jednych jest cudem lub religijnym...

Pozytywne zaskoczenie tego roku. Wartka akcja. Czytając cały czas zadawałam sobie pytanie, w jaki sposób rozwinie się dalej akcja tej książki. Jak się okazało dobro zwyciężyło. Polecam!

Pozytywne zaskoczenie tego roku. Wartka akcja. Czytając cały czas zadawałam sobie pytanie, w jaki sposób rozwinie się dalej akcja tej książki. Jak się okazało dobro zwyciężyło. Polecam!

Młody lekarz Edward i jego żona Annie są kochającym, oddanym sobie małżeństwem, ale kiedy w ciągu kolejnych lat nie udaje im się począć dziecka, oddalają się od siebie. Annie poświęca się pasji do malarstwa, a Edward niespodziewanie odkrywa, że w okolicy pojawiają się kobiety z anielskimi skrzydłami i postanawia odkryć ich sekret. Jednocześnie obserwujemy perspektywy dwóch ,,anielic” – Etty i Natayli oraz Mary, która także chce zrozumieć, co się z nimi dzieje.

Kupiłam tę książkę trochę w ciemno, bo kiedyś słyszałam o niej dużo dobrego, a potem trochę o niej zapomniałam. I niestety trochę się przeliczyłam. Sama koncepcja była dobra, ale wykonanie trochę zawiodło. Właściwie jedynie wątek Edwarda i Annie miał dla mnie znaczenie, pozostałe za bardzo przemykały i nie miały szansy się dobrze rozwinąć, bo Liz Hyder pisze specyficznie. Mamy tu bardzo krótkie rozdziały z przeplatanymi perspektywami postaci, przez co trudno kogokolwiek dobrze poznać i zrozumieć, skoro zaraz się z nim rozstajemy. A szkoda, bo mamy tu dużo ciekawych motywów – odkrywanie teorii ewolucji, los czarnych czy Mulatów (używam tego określenia, bo w tamtych czasach to miało duże znaczenie, czy ktoś miał mieszane pochodzenie) w XIX-wiecznej Anglii. Bardzo podobał mi się wątek Edwarda i Annie, którzy naprawdę się kochali, ich związek nie opierał się na rozsądku, jak wiele w tamtej epoce, ale i tak okazało się, że nie potrafią przejść przez kryzys. Sam Edward też był ciekawy, jako osoba, której na początku kibicujemy, a potem poznajemy z coraz gorszej strony. Natomiast zakończenie tego wątku nie podobało mi się, było za szybkie. Motyw ,,tego drugiego” w ogóle nie wybrzmiał, nie wiedzieliśmy, czemu mamy wspierać jego relację z Annie, a zakończenie było za szybkie. Autorka też twierdzi, że powodem, dla którego początkowo Marcus nie związał się z Annie była dziesięcioletnia różnica wieku – tylko że w tamtych czasach to była różnica niemal wzorcowa, małżeństwa rówieśników praktycznie nie występowały, bo kobieta szybko zostawała uznana za dojrzałą, a mężczyzna musiał czekać z ożenkiem, aż się usamodzielni.

Jeśli lubicie powieści historyczne z elementami fantastyki i elementów nadprzyrodzonych, to ,,Dary” mogą Was zaciekawić, niemniej uważam, że autorka nie do końca udźwignęła swój pomysł.

,, W rodzinie bywa ciężko(…) To, że łączą cię z kimś więzy krwi, nie oznacza jeszcze, że masz z tym człowiekiem cokolwiek więcej wspólnego.”

Młody lekarz Edward i jego żona Annie są kochającym, oddanym sobie małżeństwem, ale kiedy w ciągu kolejnych lat nie udaje im się począć dziecka, oddalają się od siebie. Annie poświęca się pasji do malarstwa, a Edward niespodziewanie odkrywa, że w okolicy pojawiają się kobiety z anielskimi skrzydłami i postanawia odkryć ich sekret. Jednocześnie obserwujemy perspektywy dwóch...

Czy zdarza Ci się, że po lekturze masz ochotę przytulić książkę do serca?
Ja chcę ta tulić i tulić!
Pozycja nie była dla mnie oczywistym wyborem, ale zaciekawił mnie opis i postanowiłam wychylić się z ram thrillerów i obyczajówek. Dla mnie ta książka to baśń dla dorosłych.
Dzieje się w Londynie i okolicach w latach 1840.
Autorka cudownie opisuje klimat, wygląd i znaczenie tej stolicy w czasach sprzed ponad dwustu lat.
Czytając widzisz kobiety w ogromnych bufiastych sukniach, panów w surdutach i kapelusikach, przechadzasz się uliczkami Londynu, tymi pięknymi, bogatymi i tymi ubogimi, gdzie ludzie tłoczą się w głodzie i smrodzie niefortunnie zaplanowanej kanalizacji lub nawet jej braku. Autorka zabierze Cię również w podróż po pięknej Anglii, przez morza, lasy i góry.
Na tym tle rozgrywa się dramatyczna historia kobiet aniołów, które nie maja pojęcia, dlaczego zostały wybrankami, rezolutnej Mary, która próbuje rozwiązać zagadkę Anioła z Tamizy i pragnącego sławy młodego chirurga Edwarda. Do jakich czynów posuną się ludzie i chirurg rządny rozgłosu i uwielbienia?
Bohaterów poznajemy powoli, niespiesznie, rozdział po rozdziale. Mamy czas, żeby ich pokochać lub znienawidzić.
Pióro autorki to uczta literacka, język odpowiedni dla czasu, w którym rzecz się dzieje, jest bujny i kwiecisty, a zarazem przystępny.
Polecam Wam serdecznie, wybierzcie się w ta wspaniałą i ekscytującą podróż z aniołami!
Kandydat na moja książkę roku!

Czy zdarza Ci się, że po lekturze masz ochotę przytulić książkę do serca?
Ja chcę ta tulić i tulić!
Pozycja nie była dla mnie oczywistym wyborem, ale zaciekawił mnie opis i postanowiłam wychylić się z ram thrillerów i obyczajówek. Dla mnie ta książka to baśń dla dorosłych.
Dzieje się w Londynie i okolicach w latach 1840.
Autorka cudownie opisuje klimat, wygląd i...

Książka fantasty osadzona w czasach historycznych, która opowiada o sile kobiet, fanatyzmie religijnym, dziennikarstwie detektywistycznym. Stworzona nieco na wzór bajki - piękne zakończenie, zły bohater dostał nauczkę. Mam wrażenie, że historia jak i postaci są bardzo płaskie.

Książka fantasty osadzona w czasach historycznych, która opowiada o sile kobiet, fanatyzmie religijnym, dziennikarstwie detektywistycznym. Stworzona nieco na wzór bajki - piękne zakończenie, zły bohater dostał nauczkę. Mam wrażenie, że historia jak i postaci są bardzo płaskie.

Czy zdarzyło się Wam sięgnąć po książkę tylko i wyłącznie dlatego, że zafascynowała Was okładka? Mnie się takie rzeczy przydarzają, ostatnio z książką Liz Hyder Dary. Jej widok sprawił, że nie mogłam obok niej przejść obojętnie.

Londyn rok 1840. Poznajemy chirurga Edwarda oraz 4 kobiety. Ettę, Annie, Natalyę oraz Mary. Każda pochodzi z innego szczebla drabiny społecznej, wiedzie inne życie. Mają różne pasje, ale w ówczesnym społeczeństwie nie mają nic do powiedzenia, są na samym dnie hierarchii społecznej, ograniczone przez konwenanse. Wiele rzeczy im „nie uchodzi”, a ich cele i hobby uważane są za fanaberie. Ich inteligencji i osiągnięć nie doceniano tylko dlatego, że urodziły się jako słaba płeć. Wszystkich bohaterów połączą… skrzydła… magia… dążenie do znalezienia swojego miejsca w świecie.

Do przeczytania książki zachęciła mnie już piękna, hipnotyzująca okładka, ze środka wypadły czarne pióra. Od razu poczułam przyciąganie i po kilku rozdziałach po prostu przepadłam. W sposób bardzo klimatyczny przedstawiony jest ówczesny Londyn, dzielnice bogaczy i biedaków. Czytając, cieszyłam się w duchu, że nie muszę żyć w takich czasach, w których skrajne ubóstwo nikogo nie obchodzi, w których kobiety nic nie znaczą, chyba że były czyjąś żoną. Książka jest również zdobiona przyjemnymi dla oka szkicami, sama treść zaś jest trochę dziwna, nieoczywista i na pewno omija schematy. Poprzez uskrzydlone w tajemniczy sposób kobiety Autorka ukazuje ich siłę, chęć wyrwania się z okowów, które zakładało im ówczesne społeczeństwo. Pokazuje też, że nawet człowiek najbardziej życzliwy i opanowany dla poklasku, zainteresowania a przede wszystkim dla sławy jest w stanie zrobić wszystko. Poświęcić wszystkich pozostawiając wokół siebie zgliszcza. Postawa Edwarda unaocznia, jak nadmierna ambicja, zamiast służyć, to niszczy, pozbawia zdrowego rozsądku, empatii, zaślepia i sprawia, że człowiek zaczyna się staczać.
Po lekturze zostajemy z refleksją: co się stanie, kiedy jeden człowiek obudzi się rano i stwierdzi, że jest Wybrańcem i innych zacznie traktować jak zabawki? Czy można temu zapobiec? Jaka jest granica między ambicją a obsesją? Pozostaje jeszcze kwestia moralności: czy dla dobra i rozwoju nauki można przyjąć, że wszystkie chwyty są dozwolone?

Dary są miksem różnych gatunków, znajdziemy w książce nawet elementy detektywistyczne. Nie jest to typowa lektura, z pewnością nie każdemu przypadnie do gustu, mnie jednak ujęła zarówno przedstawioną w niej historią, jak i stanem emocjonalnym, w którym mnie zostawiła jeszcze przez wiele godzin.
Wielowątkowa, piękna, magiczna, baśniowa powieść pełna symboliki opowiadająca o sile umysłu, walce o swoje, o to, by nie bać się, spełniać marzenia.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Słowne.

Czy zdarzyło się Wam sięgnąć po książkę tylko i wyłącznie dlatego, że zafascynowała Was okładka? Mnie się takie rzeczy przydarzają, ostatnio z książką Liz Hyder Dary. Jej widok sprawił, że nie mogłam obok niej przejść obojętnie.

Londyn rok 1840. Poznajemy chirurga Edwarda oraz 4 kobiety. Ettę, Annie, Natalyę oraz Mary. Każda pochodzi z innego szczebla drabiny społecznej,...

Cztery kobiety, cztery charaktery, cztery historie…
Autorka zabiera nas do roku 1840, do czasów w których kobiety nie za wiele miały do powiedzenia. Do czasów, gdy kobiety nie powinny mieć swoich marzeń i ambicji. Poznajemy Anny, żonę chirurga, której pasją jest malarstwo. Nataly, która tak bardzo chce lepszego życia, że postanawia wyjechać do kuzyna, do Londynu. Ettę, właścicielkę psa Scauta. Jej zamiłowaniem jest botanika. Marię- sierotę, która pisze za swojego krewnego artykuły do gazet. Ciekawą postacią, chociaż irytującą jest również Edward – utalentowany chirurg, którego własne ambicje przerosły i stał się uciążliwy dla otoczenia.
Czy Edward od początku do końca będzie żyć w obsesyjnym dążeniu do zdobycia sławy jako chirurg? Czy te cztery panie będą mieć na tyle siły by przeciwstawić się „męskim rządom”? Przekonajcie się sami.
Dary to opowieść o kobietach, które walczą o siebie i o swoje marzenia. Szukają swojego miejsca na świecie, który nie sprzyjał rozwojowi naszej płci. To mężczyźni decydowali o naszym losie, o tym co nam wypada, a co nie.
Książka jest wielowątkowa i na początku czytało mi się ciężko. Ale po kilkudziesięciu stronach akcja klaruje się i łatwiej jest się odnaleźć. A jeśli nadal ktoś miałby z tym problemy, to na początku każdego, krótkiego rozdziału znajduje się symbol tj. pióro, muszla, klucz czy paleta farb, które pomagają zorientować się, o której postaci jest dany rozdział.
Język jakim posługuje się autorka nie należy do najłatwiejszych. Nie da się tej książki „łyknąć” w dwa dni. Czyta się ją powoli by chłonąć każde zdanie i przeanalizować go.
Powieść według mnie ciężko jest zakwalifikować do jednego gatunku. Są tu bowiem elementy książek historycznych i obyczajowych, ale również baśni czy fantastyki. Problemy małżeńskie a z drugiej strony wyrastające skrzydła z ramion. Ma to swój osobliwy urok, jednak przez ten zabieg autorki myślę, że książka nie jest dla każdego. Należy bowiem do takich, które albo się oczaruje, albo wręcz przeciwnie – zniechęci. Ja jednak polecam ten tytuł, ponieważ akcja książki ma swój urok, jest niepowtarzalna i skłania do refleksji. Czasami byłam w stanie odnaleźć siebie w historii niektórych pań. Jest to książka pełna magii, symboli posiadającą w pewnym sensie baśniowy klimat. Tytuł ten na pewno znajdzie swoich fanów. Polecam!

Cztery kobiety, cztery charaktery, cztery historie…
Autorka zabiera nas do roku 1840, do czasów w których kobiety nie za wiele miały do powiedzenia. Do czasów, gdy kobiety nie powinny mieć swoich marzeń i ambicji. Poznajemy Anny, żonę chirurga, której pasją jest malarstwo. Nataly, która tak bardzo chce lepszego życia, że postanawia wyjechać do kuzyna, do Londynu. Ettę,...

„ Im więcej dostrzegamy wokół siebie, im większą wiedzę zdobywamy, tym jaśniej uświadamiamy sobie, jak mało w gruncie rzeczy wiemy”

Czytając „Dary” przenosimy się do XIX – wiecznej Anglii, która zostaje nam pokazana z tej mniej reprezentacyjnej strony. W tym miejscu jesteś albo bogaczem, który ma wszystko, czego tylko zapragnie, albo codziennie walczysz o przeżycie na ulicach pełnych takich ludzi jak ty. Poznajemy cztery bohaterki, które wiodą bardzo różne od siebie życia. Dar, jakim zostają obdarzone dwie z nich doprowadza do złączenia ich losów.

Może nie jest to opowieść, którą poleciałbym każdemu, ale jest to zdecydowanie książka, która sprawiła, że czułam się jak uczestniczka opisanych w niej wydarzeń. Akcja rozwija się dość powoli, ale dzięki temu możemy na spokojnie poznać historię każdej z kobiet, by ostatecznie połączyć je w całość.

W książce zostaje poruszonych kilka ważnych wątków m.in. rola kobiety w XIX – wiecznym świecie. Jednak to, co najbardziej napędzało mnie do czytania to chirurg, który „Był lekarzem, któremu wydawało się, że jest Bogiem”.

Jak daleko może posunąć się człowiek, który przekonany jest o swojej wyższość, o byciu wybranym przez Boga?

„ Im więcej dostrzegamy wokół siebie, im większą wiedzę zdobywamy, tym jaśniej uświadamiamy sobie, jak mało w gruncie rzeczy wiemy”

Czytając „Dary” przenosimy się do XIX – wiecznej Anglii, która zostaje nam pokazana z tej mniej reprezentacyjnej strony. W tym miejscu jesteś albo bogaczem, który ma wszystko, czego tylko zapragnie, albo codziennie walczysz o przeżycie na...

Autorka zabiera nas w podróż do dziewiętnastowiecznego Londynu, gdzie poznajemy cztery kobiety: botaniczkę, arystokratkę, gawędziarkę i młodą dziennikarką. Każda z nich ma swoją własną historię, problemy i plany a łączy je niezykłe doświadczenie, które na zawsze zmienia ich życie. Muszą walczyć o siebie, swoje marzenia i miejsce w świecie, w którym przyszło im żyć. Na swej drodze napotykają wiele trudności, jedną z nich jest męska ambicja, której przerost może doprowadzić do tragedii.
Jest to opowieść pełna magii, pokazująca mroki ludzkiej duszy i tajemnice, które nie powinny wyjść na jaw. To historia o sile kobiet, ich dążeniu do niezależności i uwolnieniu spod męskiej dominacji. Polecam serdecznie

Autorka zabiera nas w podróż do dziewiętnastowiecznego Londynu, gdzie poznajemy cztery kobiety: botaniczkę, arystokratkę, gawędziarkę i młodą dziennikarką. Każda z nich ma swoją własną historię, problemy i plany a łączy je niezykłe doświadczenie, które na zawsze zmienia ich życie. Muszą walczyć o siebie, swoje marzenia i miejsce w świecie, w którym przyszło im żyć. Na swej...

Wyobraźcie sobie - jesień 1840 roku, Anglia, Londyn. Poznajemy Ette, Natalię, Mary i Anni. Te cztery niezwykłe kobiety muszą się zmierzyć z przeciwnościami systemu, męskiej dumy i dążyć do swoich racji. A wiadomo, że kobiety w tamtych czasach nie miały praktycznie żadnych praw do życia oprócz zajmowania się mężem i dbaniu o rodzinne ognisko. Na domiar złego paru z nich wyrastają anielskie skrzydła!

Poznajemy również Edwarda Meake, londyńskiego chirurga, który ma ogromne aspiracje do sukcesu (najlepiej na skale światową) aby przewyższyć swojego przyjaciela Samuela Covell. Przez to zaślepia go obsesja, chciwość i ambicja z przekonaniem, że tylko on został wybrany przez wyższy autorytet, którym myśli że jest sam Bóg, gdyż na jego drodze pojawiają się anielicę.

Co zrobi chirurg.Jak i czy dotrze do swojej wymarzonej sławy??

Jeśli chodzi o wątki magiczne to nie było ich dużo. Autorka skupiła się na symbolice. Według mnie anielskie skrzydła, które otrzymały kobiety były symbolem wiary, nadziei, feminizmu oraz miłości.

Mroczny, niepokojący klimat przeplatany ambicją oraz przekraczaniem granic dla dobra nauki. Opowieść o kobietach które mają w sobie tyle siły, aby nie dać sobą pomiatać.

Książkę czytało mi się znakomicie. Ilustracje zawarte na stronach pobudzały moja wyobraźnię. Krótkie rozdziały dawały mi czas do rozmyśleń i refleksji. Czarna matowa okładka ze złotymi elementami skradła moje serce.

Wyobraźcie sobie - jesień 1840 roku, Anglia, Londyn. Poznajemy Ette, Natalię, Mary i Anni. Te cztery niezwykłe kobiety muszą się zmierzyć z przeciwnościami systemu, męskiej dumy i dążyć do swoich racji. A wiadomo, że kobiety w tamtych czasach nie miały praktycznie żadnych praw do życia oprócz zajmowania się mężem i dbaniu o rodzinne ognisko. Na domiar złego paru z nich...