Kobiety umierają w sierpniu

Ciekawie, że zbrodnie się zmieniają, lecz nasz główny bohater nie. Mogę powiedzieć już teraz, że zastanawiające jest to, że Znów wpadł na trupa! Ale! Ale będzie to jeszcze prawdziwsze później XD Jakiego pecha trzeba mieć? I jak bardzo trzeba być ciekawskim. Siostra Macieja to się z nim ma XD

Ciekawie, że zbrodnie się zmieniają, lecz nasz główny bohater nie. Mogę powiedzieć już teraz, że zastanawiające jest to, że Znów wpadł na trupa! Ale! Ale będzie to jeszcze prawdziwsze później XD Jakiego pecha trzeba mieć? I jak bardzo trzeba być ciekawskim. Siostra Macieja to się z nim ma XD

Kobiety umierają w sierpniu Agnieszki Pruskiej to kryminał, w którym w Gdańsku dochodzi do serii morderstw młodych kobiet. Autorka z dużym realizmem przedstawia pracę policjantów, stopniowo odsłaniając kolejne tropy i budując atmosferę narastającego strachu. To mocna, mroczna i pełna napięcia opowieść, która trzyma w niepewności do ostatniej strony.

Kobiety umierają w sierpniu Agnieszki Pruskiej to kryminał, w którym w Gdańsku dochodzi do serii morderstw młodych kobiet. Autorka z dużym realizmem przedstawia pracę policjantów, stopniowo odsłaniając kolejne tropy i budując atmosferę narastającego strachu. To mocna, mroczna i pełna napięcia opowieść, która trzyma w niepewności do ostatniej strony.

Kobiety umierają w sierpniu – czyli o tym, jak gorące lato potrafi zmrozić krew w żyłach

„Kobiety umierają w sierpniu” Agnieszki Pruskiej, to zaledwie opowiadanie.

Zaczęło się zupełnie niewinnie – wakacyjna aura, nieco leniwa, duszna atmosfera sierpniowego popołudnia, która aż prosiła się o szczyptę romansu i dramatyczne uniesienia. Wydawało mi się, że wiem, dokąd to zmierza. Ona – piękna, tajemnicza. On – spragniony emocji, może odrobinę naiwny, może po prostu zbyt ludzki. A potem wszystko nagle wywróciło się do góry nogami. Zamiast flirtu – trup. Zamiast namiętności – policyjne przesłuchania i niepokój. I ten nieodłączny cień, który zaczął snuć się za bohaterem niczym upał po rozgrzanym chodniku – cień winy.

Maciej Gromski, główny bohater opowiadania, nie jest ani detektywem, ani bohaterem z pierwszych stron gazet. Jest zwykłym facetem z głową pełną pragnień, który znalazł się w bardzo niewłaściwym miejscu, o zdecydowanie niewłaściwej porze. To, co Agnieszka Pruska zrobiła z tą postacią, zasługuje na uznanie. Wchodzimy w jego skórę, w jego rozdygotane myśli, i zanim się zorientujemy, zaczynamy zadawać sobie to samo pytanie, które on stawia sobie raz po raz: „Jeśli nie ja… to kto?”

To, co mnie absolutnie ujęło w tej historii, to sposób, w jaki autorka operuje niedopowiedzeniem. Nic tu nie jest oczywiste, a każda scena zdaje się mieć drugie dno. Pruska nie podaje rozwiązań na tacy, nie prowadzi czytelnika za rękę. Wręcz przeciwnie – zmusza do błądzenia, do kwestionowania, do przyglądania się najdrobniejszym detalom. Ta opowieść przypomina szklaną kulę – im dłużej się w nią wpatrujesz, tym więcej dostrzegasz.

Nie sposób też nie wspomnieć o kontekście cyklu „Sezon na zbrodnie”, którego częścią jest to opowiadanie. Sama idea jest przewrotna i bardzo trafiona – bo przecież zbrodnia nie bierze urlopu, a mordercy nie mają potrzeby przestrzegać kalendarza wakacyjnego. I choć sierpień kojarzy się z plażą, zimnym piwem i obietnicą miłosnych ekscesów pod gołym niebem, Pruska pokazuje, że słońce może palić równie mocno, jak spojrzenie podejrzanego.

Podobało mi się również to, że historia nie jest jednoznaczna moralnie. Nie ma tu czarno-białych charakterów, nie ma prostych odpowiedzi. I choć opowiadanie jest z natury formą ograniczoną, ta historia zostawia po sobie przestrzeń – na domysły, na interpretację, na pytania, które wcale nie muszą doczekać się odpowiedzi.

Czy „Kobiety umierają w sierpniu” to opowiadanie idealne? Nie wiem. Ale wiem, że było intensywne, mocne, precyzyjnie zbudowane i bardzo klimatyczne. Zaserwowało mi dreszcz w środku lata, niepokój w upalny dzień i przypomniało, że nie każda historia o romansie kończy się pocałunkiem przy zachodzie słońca. Czasem kończy się… w prosektorium.

Polecam wszystkim, którzy szukają kryminału z pazurem, ale nie mają ochoty na wielogodzinne lektury. To mała rzecz o wielkiej sile rażenia.

Kobiety umierają w sierpniu – czyli o tym, jak gorące lato potrafi zmrozić krew w żyłach

„Kobiety umierają w sierpniu” Agnieszki Pruskiej, to zaledwie opowiadanie.

Zaczęło się zupełnie niewinnie – wakacyjna aura, nieco leniwa, duszna atmosfera sierpniowego popołudnia, która aż prosiła się o szczyptę romansu i dramatyczne uniesienia. Wydawało mi się, że wiem, dokąd to...

Jeżeli tak jak ja lubicie od czasu do czasu sięgnąć po coś krótkiego, z czym będziecie mogli zapoznać się na raz, zdecydowanie polecam tytuły z serii “Sezon na zbrodnie”. Są to audiobooki, które są równowartością maksymalnie 50 stron, więc na przyspieszeniu zajmą Wam między 30 a 60 minut.

Dzisiaj pragnę Wam po krótce przedstawić historię zawartą w drugim tomie. Maciej Gromski zostaje postawiony przed wyzwaniem znalezienia mordercy swojej wakacyjnej kochanki. Niestety bardzo szybko to on zostaje podejrzany o dokonanie tego czynu. Czy uda mu się wyplątać z tego oszczerstwa?

Ciężko opowiedzieć coś więcej, tak żeby nie zdradzić też za wiele. Gwarantuję, że jest to dobry kęs na jeden raz. Może część z Was chce rozpocząć swoją przygodę z kryminałami, bądź thrillerami, ale nie jest pewna czy jest to coś dla nich. Myślę, że zapoznanie się z tą serią będzie odpowiednim wyborem, nie trzeba poświęcać tutaj za dużo czasu, a nawet jeżeli uznacie, że gatunek ten jest jednak nie dla Was, to przynajmniej nie zostawicie książki w połowie!

Jeżeli tak jak ja lubicie od czasu do czasu sięgnąć po coś krótkiego, z czym będziecie mogli zapoznać się na raz, zdecydowanie polecam tytuły z serii “Sezon na zbrodnie”. Są to audiobooki, które są równowartością maksymalnie 50 stron, więc na przyspieszeniu zajmą Wam między 30 a 60 minut.

Dzisiaj pragnę Wam po krótce przedstawić historię zawartą w drugim tomie. Maciej...

67/52

67/52

Krótka historia z bardzo ciekawym zakończeniem i niezwyczajnym motywem zbrodni. Coraz bardziej lubię Macieja Gromskiego:)

Krótka historia z bardzo ciekawym zakończeniem i niezwyczajnym motywem zbrodni. Coraz bardziej lubię Macieja Gromskiego:)

Trzeba przyznać, że Autorka ma fajny styl. Do plusów policzę jeszcze lektora.
Ale poza tym, znowu pada deszcz, kobieta jest żywo zainteresowana Gromskim, a policja nad wyraz szybko wyciąga wnioski i dzieli się nimi.

Trzeba przyznać, że Autorka ma fajny styl. Do plusów policzę jeszcze lektora.
Ale poza tym, znowu pada deszcz, kobieta jest żywo zainteresowana Gromskim, a policja nad wyraz szybko wyciąga wnioski i dzieli się nimi.

Podobne do poprzedniego. Wypadałoby te opowiadanka wydać w jednym tomie, a nie każde oddzielnie.

Podobne do poprzedniego. Wypadałoby te opowiadanka wydać w jednym tomie, a nie każde oddzielnie.

„KOBIETY UMIERAJĄ W SIERPNIU”

Agnieszka Pruska Wydawnictwo Oficynka

„Kobiety umierają w sierpniu” to drugi tom z serii „Sezon na zbrodnie”. Ponownie witamy Macieja Gromskiego na pokładzie. Nasz bohater próbuje wykonać tajną misję, którą dostał od swojego dziadka. Niestety nie zdradzę wam jaka to misja. Tym razem poznaje kobietę, z którą się umawia na wieczór. Niestety, kiedy po nią przychodzi zastaje jej zwłoki. Kim jest ta kobieta? Dlaczego ktoś ją zamordował? Kim tym razem okaże się morderca?
Nasz bohater ma pełne ręce roboty. Czy podoła zadaniu i odgadnie kim jest przestępca?
Drugi tom i ponownie krótka, kryminalna historia. Wciąga od samego początku. Doskonale dobrany lektor Filip Kosior. Niesamowity audiobook. I ponownie miałam lekki niedosyt. Za szybko się skończyła.
Szybka akcja, całkiem dobra fabuła i bohater sprawiają, że chce się poznać sierpniową opowieść Agnieszki Pruskiej.
Wielkie brawa dla autorki. Po raz kolejny mnie zauroczyła.
Słuchając tego audiobooka miałam wrażenie, że prowadzę to śledztwo.

„KOBIETY UMIERAJĄ W SIERPNIU”

Agnieszka Pruska Wydawnictwo Oficynka

„Kobiety umierają w sierpniu” to drugi tom z serii „Sezon na zbrodnie”. Ponownie witamy Macieja Gromskiego na pokładzie. Nasz bohater próbuje wykonać tajną misję, którą dostał od swojego dziadka. Niestety nie zdradzę wam jaka to misja. Tym razem poznaje kobietę, z którą się umawia na wieczór. Niestety,...

Po raz drugi miałam okazję przeczytać opowiadanie spod pióra Agnieszki Pruskiej. Tym razem Maciej Gromski ma nadzieję na wakacyjny romans, a przy okazji chwilę spokoju. Nic z tego! Zamiast zaszyć się w pokoju z ukochaną i sprawdzać co bardziej skomplikowane pozycje łóżkowe ten został zmuszony do pewnych przemyśleń. Można rzec, że bardzo specyficznych, bowiem musi dojść do tego, kto zabił kobietę, na którą miał oko. Oczywiście, przy okazji co niektórym nadepnie na odcisk i to mocno!
Jestem zmuszona stwierdzić, że straszna szkoda, iż te historie są takie krótkie. Lubię opowiadania, ale w przypadku tematyki kryminalnej mam wrażenie, że opowiadanie to jednak zbyt krótka forma, aby w pełni oddać jej klimat. Na przykładzie opowieści snutej przez Agnieszkę Pruską śmiało mogę napisać, że zanim historia się porządnie zaczęła to już dobiegała końca. Nie zdążyłam zżyć się z poszczególnymi bohaterami, nad czym ubolewam bardzo. Z tego też względu, kiedy na jaw wychodzi makabryczne znalezisko głównego bohatera nie byłam w większym szoku, w sumie mogę stwierdzić, że było mi obojętne kto zginął i dlaczego. Mam sprzeczne uczucia względem tego opowiadania, chociaż oceniłam go na maksymalną ilość punktów. Z jednej strony było ono napisane bardzo dobrze, utrzymane w lekkim stylu, dzięki czemu bardzo szybko dobiegało się końca, a z drugiej zaś właśnie to wszystko trwało zbyt krótko i pozostał pewien niedosyt. Jestem też w szoku, na ile trupów jeden mały człowieczek może natrafić podczas wakacji. Maciej Gromski ma naprawdę do tego dryg i szczęście. Jestem również ciekawa, co też go czeka jeszcze w trzecim opowiadaniu.
Podsumowując, historia zatytułowana “Kobiety umierają w sierpniu” spod pióra Agnieszki Pruskiej jest wciągająca i intrygująca. Pomimo tego, że była ona zbyt krótka, to jednak w ostatecznym rozrachunku bardzo mi się podobała. Myślę, że śmiało na podstawie przygód Macieja Gromskiego można by stworzyć dłuższe książki, a nie tylko opowiadania.

Po raz drugi miałam okazję przeczytać opowiadanie spod pióra Agnieszki Pruskiej. Tym razem Maciej Gromski ma nadzieję na wakacyjny romans, a przy okazji chwilę spokoju. Nic z tego! Zamiast zaszyć się w pokoju z ukochaną i sprawdzać co bardziej skomplikowane pozycje łóżkowe ten został zmuszony do pewnych przemyśleń. Można rzec, że bardzo specyficznych, bowiem musi dojść do...