Zasztyletowany kamieniarz

Bardzo ciekawa książka, może nieco naciągana ilość powiązań między bohaterami ale ogólnie przecież coś takiego mogło się wydarzyć. Ciekawi bohaterowie, dużo trudnych przeżyć, dużo dramatów ale tak w sumie wygląda życie. Mój ulubiony lektor, więc słuchanie to była przyjemność. Nie wiem czy to debiut autorki czy kolejna książka ale naprawdę w ogólnym rozrachunku ja jestem na tak

"Kiedyś przeczytałem gdzieś takie mądre zdanie, że rodzina może być jedoczescie źródłem wielkiego szczęścia jak i wszelkiego zła." „Normalne życie” autorstwa Klaudiusza Szymańczaka to pozycja, która rzuca czytelnika prosto w duszny klimat podwarszawskich ogródków działkowych, gdzie za fasadą sielanki kryje się niewyobrażalne zło. Po lekturze pierwszego tomu przygód komisarza Laurentowicza miałem wysokie oczekiwania i muszę przyznać, że autor po raz kolejny nie zawodzi .Historia zaczyna się od mocnego uderzenia – znalezienia zwłok całej rodziny w Komorowie. To nie jest zwykły kryminał, który czyta się do popołudniowej kawy, lecz mroczna podróż w głąb ludzkiej nienawiści, która kiełkuje w najmniej oczekiwanych miejscach. Konstrukcja fabuły jest niezwykle zagmatwana, co w tym przypadku traktuję jako ogromną zaletę. Szymańczak po mistrzowsku prowadzi narrację, wciągając nas w śledztwo, które z każdą stroną staje się coraz bardziej skomplikowane. To, co początkowo wydaje się tragicznym incydentem, szybko przeradza się w wielowarstwową zagadkę. Autor świetnie operuje napięciem, dawkując informacje tak, by czytelnik do samego końca nie był pewien, kto tak naprawdę stoi za zbrodnią na Boguckich. Lista podejrzanych wydaje się nie mieć końca, a każdy sąsiad z działek ma coś na sumieniu. Bardzo ciekawym zabiegiem jest wprowadzenie postaci podkomisarz Malwiny Lewandowskiej. Jej młodość i ambicja stanowią świetną przeciwwagę dla doświadczonego, ale poobijanego przez życie Laurentowicza. Ich relacja, choć pełna tarć wynikających z różnych temperamentów, nadaje powieści ludzkiego wymiaru. Malwina, mimo braku doświadczenia, wykazuje się ogromną determinacją, co sprawia, że kibicujemy jej od pierwszych chwil. Z kolei Robert Laurentowicz, zmagający się z demonami przeszłości, pozostaje postacią tragicznie autentyczną, co dodaje głębi całej historii. Tematyka poruszana w tej książce jest niezwykle trudna i momentami wręcz bolesna. Szymańczak nie boi się dotykać mrocznych zakamarków ludzkiej psychiki i pokazywać, jak długo skrywane urazy mogą doprowadzić do tragedii. „Normalne życie” to tytuł przewrotny, bo to, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami altanek w Komorowie, z normalnością nie ma nic wspólnego. Autor obnaża hipokryzję małych społeczności, gdzie każdy o każdym coś wie, ale nikt nie reaguje, dopóki nie dojdzie do najgorszego. Styl pisania Szymańczaka jest konkretny, momentami surowy, co idealnie pasuje do klimatu policyjnego śledztwa. Nie ma tu miejsca na zbędne opisy czy literackie upiększenia, liczy się fakt, emocja i dążenie do prawdy. To sprawia, że książkę chłonie się błyskawicznie, mimo że poruszane w niej kwestie wymagają od czytelnika skupienia i refleksji. Druga część cyklu o Laurentowiczu potwierdza, że autor ma swój unikalny głos na polskiej scenie kryminalnej, którego nie sposób pomylić z nikim innym. Warto zwrócić uwagę na postać jedynej ocalałej córki Boguckich. Jej zagubienie i sprzeczne zeznania wprowadzają dodatkowy niepokój do i tak już gęstej atmosfery. Czytelnik zastanawia się, czy dziewczyna jest ofiarą, czy może skrywa tajemnicę, która mogłaby wywrócić śledztwo do góry nogami. Takie psychologiczne gierki sprawiają, że lektura jest jeszcze bardziej angażująca. Każdy dialog wydaje się mieć drugie dno, a każda cisza między bohaterami jest brzemienna w skutkach. Lokalizacja akcji na terenach ogródków działkowych to strzał w dziesiątkę. To miejsce z definicji kojarzące się z wypoczynkiem i spokojem, staje się tutaj areną brutalnych zdarzeń. Ten kontrast między zielenią roślin a szarością zbrodni potęguje uczucie dyskomfortu, które towarzyszy nam podczas lektury. Szymańczak świetnie oddaje ten specyficzny mikroklimat, gdzie sielskość jest tylko maską założoną na potrzeby otoczenia. Podsumowując, „Normalne życie” to kryminał najwyższej próby, który zadowoli nawet najbardziej wymagających fanów gatunku. Trudna tematyka, zagmatwane śledztwo i świetnie wykreowani bohaterowie sprawiają, że od tej książki trudno się oderwać. Klaudiusz Szymańczak udowadnia, że drugi tom serii może być równie dobry, a może nawet lepszy od debiutu. Zdecydowanie polecam każdemu, kto szuka w literaturze mocnych wrażeń i nie boi się zaglądać tam, gdzie inni odwracają wzrok.

Krótki, mocny ruch rozlewa czerwień. W zapomnieniu tworzę, zaczynam, kończę. Z impetem, bez afektu. Sztuka nie znosi przypadku. Sztuka szuka ujścia. Bez pójścia na łatwizny, bez zgnilizny doczesności, rości sobie prawo do zbawiania. Rozliczania. Zanim zostałem artystą, byłem chłopcem. Chciałem mieć mamę i tatę, a później talent, a później ciszę bez płaczu i rozpaczy. Dostałem miasto, i cień, i cierń. Uwierający nieodkupioną winą cierń. Jestem selektywnie czuła na sztukę. Nie zawsze wyłapuję niuanse i intencje, umykają mi detale i drobiazgi determinujące cienką granicę między arcy i dziełem. Lubię natomiast myśleć, że jestem czuła na pasję. Czujna w poszukiwaniu szczerości i spójności. Tryptyk jest spójny, szczery i napisany z pasją. Dlatego tak się tu odnajduję. Bez szablonów i schematów, bo przecież tam się zaczyna prawdziwa sztuka, gdzie się gardzi konwenansem. Autorka darowała sobie jednoznaczności i powierzchowność, wszystko jest mocne, nawet skrajne. W tym tkwi siła, bo jeśli ktoś pragnie zemsty, to zapomina o litości, jeśli tworzy, to do utraty tchu. Choćby i ostatniego, niewinnego tchu. Dobro i zło mieszają się jak rozlane na płótnie barwy, im dłużej się przyglądamy, tym mniej widać granicę. Bohaterowie nęcą intensywnością, wabią czarem, każą pytać, drążyć, mimo że wszystko mamy. Od początku wszystko mamy. Sztuka każe szukać. Słuchać. Oglądałam obrazy, usprawiedliwiałam, było mi żal. Dobrze było. Plastycznie i artystycznie, autentycznie. Czytajcie.

Naprawdę świetny kryminał, który od początku mocno wciąga i co chwilę potrafi zaskoczyć. Historia jest napisana lekko, przez co czyta się ją bardzo szybko, a bohaterowie od razu budzą sympatię i łatwo się z nimi zżyć. Duży plus za kilka wątków prowadzonych równolegle, bo dzięki temu cały czas coś się dzieje, a kolejne intrygi skutecznie mylą tropy. Podejrzanych przybywa z każdą stroną i właśnie to podobało mi się najbardziej, bo do samego końca nie udało mi się odgadnąć, kto za tym stoi.

[...] -No to można powiedzieć, że sprawa nabiera rumieńców. - oznajmił Maciek, wychodząc z budynku Puckiej Komendy - Normalnie jak jabłka pod koniec sierpnia. [...] -No dobra przyszliśmy, zobaczyliśmy a teraz odśpiewajmy jakąś piosenkę o zimie i spadajmy.- odezwał się Maciek zagłuszając cichy szum fal. 𝐊𝐑𝐘𝐌𝐈𝐍𝐀Ł𝐘 𝐃𝐎 𝐏𝐎𝐏𝐎Ł𝐔𝐃𝐍𝐈𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐊𝐀𝐖𝐘 ! 👩☕📖👍 Kolejne spotkanie z Komisarzem Oczko porusza pisarskie perypetie, które zamieniają się w ostatnią opowieść. Czy to była przypadkowa ofiara ? Czyżby mafijne powiązania z przeszłości zbierały swoje żniwo ? Czy tajemnice Pensjonatu Marysieńka są przyczyną kolejnej zbrodni ? A co jeśli motywem morderstwa okaże się chęć przejęcia własności intelektualnej ? A może to po prostu morderstwo popełnione w amoku małżeńskiej zdradzie? Czy głos zza grobu pomoże naszym śledczym rozwiązać tę tajemnicę ? Komisarz Krzysztof Oczko i jego partner Maciek Wejman stają przez zagadką, jawiącą się niczym historia z powieści kryminalnych. No i ta ich intelektualne potyczki słowne haha uwielbiam je. Porcja humoru na poziomie jest zawsze mile widziana w czytanych przeze mnie książkach. Pan Filip Kosior niezmiennie robi doskonałą robotę lektorską. 𝗣 𝗢 𝗟 𝗘 𝗖 𝗔 𝗠 ⵑ 𝐎𝐂𝐙𝐘𝐖𝐈Ś𝐂𝐈𝐄, Ż𝐄 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠 𝗖𝗔Ł𝗬 𝗖𝗬𝗞𝗟 𝐊𝐎𝐌𝐈𝐒𝐀𝐑𝐙𝐀 𝐎𝐂𝐙𝐊𝐎 𝐖𝐀𝐑𝐓 𝐏𝐑𝐙𝐄𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐍𝐈𝐀 𝐀𝐋𝐁𝐎 𝐖𝐘𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐍𝐈𝐀 ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : Przejęcie własności intelektualnej (WI) to proces prawny, w którym majątkowe prawa do utworu, wynalazku, znaku towarowego czy know-how przechodzą z jednego podmiotu (twórcy/właściciela) na drugi (nabywcę). Chyba, że zostanie ona dokonana bezprawnie. Chusteczki dekontaminacyjne to specjalistyczne, nawilżane ściereczki służące do szybkiego usuwania szkodliwych substancji, takich jak sadza, produkty spalania (WWA) czy środki chemiczne ze skóry i sprzętu. Stosowane głównie przez strażaków i służby ratunkowe do wstępnej dekontaminacji na miejscu akcji, zmniejszając ryzyko wchłonięcia czynników rakotwórczych.

Tytułowy diabeł, to bestia , która bezkarnie gwałci młode i starsze kobiety we Wrocławiu. I robi to od lat. Jest nieuchwytny, bo ofiary albo nie zgłaszają tego faktu na policję, albo są przez policję lekceważone. Wszystko się zmienia, gdy ofiara zostaje brutalnie zgwałcona i pozbawiona życia. Do akcji wkracza duet Wydrzyński-Chaberek i okazuje się, że jedną z ofiar jest sąsiadka Kajetana a do tego mała Klara widziała mordercę. Akcja nabiera tempa i zagrożona jest rodzina Wydrzyńskiego. Prócz wątku sensacyjnego jest również wątek obyczajowy dotyczący życia prywatnego Kajetana i Róży, która jest w ciąży. Jest również romans Patrycji z Mariuszem, który przecież ma żonę i małe dzieci. Czytałam ta kolejna część z przyjemnością, tylko zakończenie może przyprawić czytelnika o zawał...czekam na kolejną część....oby była jak najszybciej.

Bardzo dobra książka, duch w zasadzie jest obserwatorem i nakierowuje bohaterów na podejmowane przez nich decyzje. Książka opowiada o przeciążeniu lekarzy i pielęgniarek w ochronie zdrowia, oraz problemach których nie widać gołym okiem: Patrzymy na człowieka, rozmawiamy z nim, oceniamy a w zasadzie nie wiemy z jakimi trudnościami w życiu się mierzy. Książka lekka, wciągająca.

Kolejna część z serii Apokalipsy. Tym razem autorka zabiera nas do znanego już bloku w Nowej Hucie w Krakowie w czasie, kiedy w wyniku aktywności słońca zwyczajnie kończy się prąd. Społeczność nie tylko bloku, miasta ale i większości północnej półkuli musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. To, co mnie tu poruszyło to przede wszystkim fakt, że ludzie dopiero w sytuacji zagrożenia i konieczności wspólnego działania poznają innych, sąsiadów, których przez wiele lat wspólnego mieszkania drzwi w drzwi nie znali. Kryzys powoduje, że podejście do innych się zmienia, zaczynamy identyfikować się ze swoimi marzeniami, wartościami, które są dla nas ważne, pochodzeniem a nie pracą i tkwieniem w korporacji. Polecam. To ultrakrótka forma do przesłuchania podczas śniadania czy obiadu a zmuszająca do refleksji.

W świnoujskim parku jedną z osób która znalazła ciało i mogła widzieć sprawcę jest niepełnosprawny intelektualnie czterdziestolatek, z którym kontakt jest znacząco utrudniony. Na miejsce przybywa komisarz Paweł Szenfeld i starsza aspirant Małgorzata „Gerita” Podrzycka, prywatnie siostra niepełnosprawnego i życiowa partnerka komisarza. Zwłoki starszego mężczyzny ze skręconym karkiem należą do … ojca naczelnika wydziału, w którym pracuje para śledczych a osobę, którą wskazał brat Gerity jest: żona naczelnika. Po tak zagmatwanym, ale i intrygującym początku autor nie daje odetchnąć czytelnikowi. Dodaje szybko dwa kolejne ciała i kieruje uwagę policji na wydarzenia sprzed prawie 30 lat, do czasu napadu na miejscowy bank i niewykrycia jego sprawców do dziś. Druga po „Przeprawie” część z parą śledczych Geritą i Szenfeldem jest według mnie znacznie ciekawsza a akcja bardziej wciągająca w czym pomaga umiejętnie budowane napięcie i rozkładanie punktów ciężkości fabuły oraz sporo niedopowiedzeń i oczywiście sama pomysłowość i lekkość pióra pana Stelara. Czekam na kolejną odsłonę śledztw ze Świnoujściem w tle z niecierpliwością „Pamięć ludzka można porównać do archipelagu. Mnóstwo rozdzielonych wodą wysp i wysepek, które połączone są mostami. Wyspy są jak wspominania, wszystko czego nauczyliśmy się przez całe życie a mosty to komunikacja między wyspami, dzięki której wyciągamy z wysp żądane informacje. W przypadku choroby Alzheimera te mosty są burzone przez chorobę i nie ma możliwości ich ponownego odbudowania”

Ja rozumiem, że Autor ma żal do świata, serio, mam podobne odczucia, ale czy w każdym tomie teraz już będziemy słuchać/czytać o tym, że córka pracuje w tym zawodzie, bo...? Tak samo męczy (mnie) kolejny raz powtórzone wyjaśnienie, czym jest ABBA. Gdy się słucha całej serii na raz, to tak jest. Poza tym spoko. Idę do kolejnej części. Mało postaci, łatwo się połapać w fabule. Dobre do słuchania podczas prac fizycznych czy w zbiorkomie.

Kolejna część z serii Apokalipsy. Tym razem autorka porusza temat sztucznej inteligencji, która wymyka się swoim twórcom i zaczyna przejmować kontrolę nad światem. Wracamy do znanego nam już bloku w krakowskiej dzielnicy przy Żelaznych Hutników i jego mieszkańców. Razem z nimi przeżywamy sytuacje, kiedy syntetyczna Ewa, zaczyna wprowadzać kolejne rekomendacje sposobu życia. Trochę się z tego śmiejemy, ale bardziej zastanawiamy jak łatwo jest nami ludźmi sterować i wymuszać konkretne zachowania, wmawiając jednocześnie, że to jedyne słuszne rozwiązania. Zakończenie jest porażające i mimo, że pewnie wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że AI nas otacza coraz bardziej, to dalej pozostaje to w sferze bardziej sci-fi niż rzeczywistości. A to może być coraz bardziej jednoznaczne...

Główna bohaterka Aneta Konieczna wiedzie poukładane życie. Idealny mąż, dorosła córka piękny dom, wymarzona praca. Jednak to wszystko są pozory. Aneta od lat jest bardzo nieszczęśliwa. Pewnego dnia postanawia zacząć wszystko od nowa, rozstać się z mężem i kupić apartament w jednym z nadmorskich miasteczek. Poznaje Monikę, z którą szybko się zaprzyjaźnia. W jednym z nadmorskich apartamentów dochodzi do zbrodni ofiarą jest młoda kobieta znana influecerka. Śledztwo prowadzi nadkomisarz Bożydar Kowalski. Czy mąż Anety naprawdę jest taki wspaniały ? Dlaczego Aneta zdecydowała się na taką zmianę w życiu ? Czy spotkanie z Moniką było naprawdę przypadkiem ? W książce sporo się dzieje. Ciekawi bohaterowie, tajemnice. Bardzo Lubię książki Pani Katarzyny Wolwowicz. jeśli lubicie thrillery psychologiczne to jest idealna propozycja.

Pan Siembieda to, jak się okazuje, jeden z moich ulubionych autorów. Połączenie intrygujących ciekawostek z przeszłości z teraźniejszością to jest coś, co uwielbiam. Do tego dochodzi bardzo dobry styl, a w przypadku serii z Kanią, bohater, który jest bardzo normalny. W tym tomie jest troszkę słabiej, za mało Kani w Kani rzekłbym. A jak się w końcu pojawia, rozwiązuje zagadkę w moment. Nie zmienia to faktu, że bawiłem się świetnie. Książkę czyta się błyskawicznie, a małe podrozdzialiki sprawiają, że można doczytywać w tak zwanym międzyczasie. Dziękuję Pani z biblioteki za dopisanie mnie do komitetu kolejkowego zanim jeszcze książka trafiła do bibliotecznego księgozbioru. Doceniam.

Przez takie historie polska turystyka może być zagrożona  Mam wrażenie, że był to jeden z dłuższych odcinków, ale jakże ciekawy. Po tylu przesłuchanych opowiastkach śmiało mogę stwierdzić, że autor praktycznie do perfekcji opanował sztukę pisania krótkich historii. Zdecydowanie dużym plusem jest fakt, że z miesiąca na miesiąc żadna z nich się nie nudzi. W „Wyścigu z czasem” podobał mi się motyw religijny – nie był zbyt dosadny i nachalny, ale w jakimś stopniu nawiązywał do polskiego miłosierdzia, do pomocy biednym i bezbronnym. Co prawda liczyłam na trochę bardziej treściwe zakończenie, a po tym, co zaoferował nam autor czuję lekki zawód i niedosyt.

„Zdarzyło się w Bagiennym Lesie” Małgorzata Rogala, wydawnictwo Skarpa Warszawska. Tym razem sięgnęłam po książkę, w której główna bohaterka, sławna pisarka Julia, wraca do swojego rodzinnego domu i miasteczka, w którym nikt nie wita jej życzliwie. Do tego dochodzi bunt nastoletniego syna i koszmary, które nie dają jej spokoju. Czternaście lat temu wydarzyło się coś tragicznego. Julia z tamtego dnia prawie nic nie pamięta. Czy uda jej się odtworzyć wydarzenia? Czy chaotyczne przebłyski i fragmenty wspomnień złożą się w całość? Bardzo lubię książki tej autorki i tym razem również się nie zawiodłam. Fabuła wciąga od pierwszych stron, a mrok przeszłości nieustannie podsyca ciekawość. Czytałam dosłownie jednym tchem. W powieści przeplatają się dwie linie czasowe: teraźniejszość, w której ktoś wyraźnie próbuje zastraszyć Julię, oraz tragiczny dzień sprzed czternastu lat, który kobieta desperacko stara się sobie przypomnieć. Sekret goni sekret, a osoby, które zaczynają zbyt mocno interesować się sprawą, nagle stają się celem kogoś, kto za wszelką cenę chce, żeby prawda nigdy nie wyszła na jaw. Autorka świetnie oddała klimat małego miasteczka, w którym wszyscy się znają, a starzy mieszkańcy wciąż pamiętają tamten feralny dzień. Panuje tu zmowa milczenia, niewypowiedziane żale i piętno przeszłości, z którym trudno się pogodzić. W książce poruszonych jest wiele ważnych tematów: samotne macierzyństwo, żałoba, śmierć bliskiej osoby, spotkania po latach oraz ciężar wspomnień, które potrafią zniszczyć życie. Zakończenie jest bardzo satysfakcjonujące – wszystkie elementy pięknie się ze sobą łączą i tworzą spójną, logiczną całość. Książkę zdecydowanie polecam! 📖

To już piąta odsłona znakomitej bydgoskiej serii kryminalnej. Niepodrabialny komisarz Bondys powrócił. Uwielbiam gościa i aż mi mroziło krew czytając "Mary miasta". Przeszłość bez pukania wywarza drzwi i wyrywa komisarza z paraliżu sennego, który od dawna go nawiedza. A u jej boku stoją błędy młodości i złe wybory. Wyrzuty sumienia głośno dają o sobie znać. Nie da się naprawić tego co było. Można jedynie odpokutować winy. Cień minionych wydarzeń urósł w siłę i domaga się sprawiedliwości. Nie będzie przebierał w środkach. Czy mrok pochłonie Bondysa? Pani Hanna cudownie pisze, znakomicie kreuje swoich bohaterów. Kupiła mnie już przy pierwszym tomie i na każdy kolejny czekam z niecierpliwością. Za każdym razem jestem absolutnie spokojna mojej opinii, choć coraz bardziej obawiam się o głównego bohatera. Autorka nie daje taryfy ulgowej. Tym razem to nie komisarz będzie prowadził śledztwo, a to jego przyjaciele muszą stoczyć walkę z czasem aby wyrwać go śmierci. To w przeszłości komisarza tkwi główny motyw. Wielbiciele klasycznego kryminału mogą trochę kręcić nosem. Atmosfera jest gęsta, ale to warstwa psychologiczna gra tutaj pierwsze skrzypce. Wynurzenia sprawcy kreują fabułę, a jego działania są pokłosiem dawnych win i peerelowskiego ustroju. Zemsta nie zna litości. Historia Marka Bondysa to jest ten rodzaj kryminalnej serii, na którą należy patrzeć kompleksowo. Jedynie czytając kolejno każdy tom możemy w pełni poznać głównego bohatera.

Lubicie kryminalne serie? Bywa, że zaczynam serie od końca, po czym zachwycona, nadrabiam braki. Tak będzie z książkami Anny Kańtoch, bo "Zima pożegnanych" sprawiła, że nie mam ochoty się z nimi żegnać. Emerytowana policjantka, Krystyna Lesińska wiedzie spokojne życie, jednak nie może ot tak wyzbyć się śledczego instynktu. Szybko angażuje się w sprawę, z którą przychodzi do niej młody sąsiad - Miłosz Najder. Chłopak otrzymuje dziwne filmiki kręcone z ukrycia, przedstawiającą tajemniczą blondynkę. Najder ma obawy o bezpieczeństwo nieznajomej, chciałby kobietę ostrzec, wyratować z opresji. Krystyna początkowo bierze to zdarzenie za pomyłkę. Jednak jeden filmik może być pomyłką, ale otrzymanie trzech nie może być przypadkiem. Z pomocą wnuka, Lesińskiej udaje się ustalić adres kobiety, lecz nie wie, że uruchami to lawinę tragicznych zdarzeń. "Zima pożegnanych" to doskonały kryminał, który zbudowany jest konsekwenie wokół ciekawej intrygi. Akcja nie goni spektakularnie do przodu, ale złożoność bohaterów, a tym samym typowanie wśród nich podejrzanych, doskonale to wynagradza. Team Lesińska i pisarz Olgierd Lesiewicz to totalne zaskoczenie. Tych dwoje w ogóle do siebie nie pasuje, są jakby z "innych światów", ale uzupełniają się znakomicie. Wtrącenia codzienności życia prywatnego, budują te postacie, nadając im autentyczności. Psychologiczna głębia jest chyba najmocniejszą stroną "Zimy pożegnanych", obnaża złożoność ludzkich relacji, wyobrażeń, stereotypów i łatek, które tak szybko "przypinamy" innym. Zakończenie zaskakuje, choć w pewnym momencie zaczęłam podejrzewać sprawcę. Doskonały kryminał! Wracam do poprzednich pór roku!

Krystian Romaniuk, podejrzewany o szereg zbrodni „Wyrzynacz” oczekuje na rozprawę w areszcie. Wydawać by się mogło, że teraz Puławy mogą w końcu spać spokojnie. Do komendy w Puławach, zostaje oddelegowany podkomisarz Adrian Stefański, funkcjonariusz lubelskiej komendy wojewódzkiej, który dołącza do zespołu komisarz Anny Głowackiej, gdyż jej zespół został uszczuplony poprzez nieobecność Ewy Jędrycz, śledczej, która miała duży udział przy sprawie Wyrzynacza. Podczas porannej przebieżki Stefański przypadkowo odkrywa ciało młodego mężczyzny, ciało, które nosi ślady wyrafinowanych tortur. Gdy niedługo potem zostaje znalezione kolejne ciało noszące ślady tortur, śledczy zaczynają podejrzewać, że mają do czynienia z kolejnym „seryjnym”. Zespół Głowackiej zaczyna wyścig z czasem, gdy okazuje się, że zaginął kolejny mężczyzna, który mógł znać zabitych. Czy uda się powstrzymać falę zbrodni? Czy aktualne wydarzenia mają związek ze sprawą Wyrzynacza? „Klatkarz” to piąty tom cyklu puławskiego Krzysztofa Jóźwika. Podobnie jak poprzednie tomy, ten również to kryminał dla ludzi o mocnych nerwach, którzy nie boją się naturalistycznych opisów zbrodni. Tak, w tym tomie również znajdziemy opisy zbrodni, które mogą przyprawić o dreszcze (i podejście żołądka do gardła). Tym razem, Jóźwik mocno skupił się na postaci tytułowego Klatkarza, pokazując nam jego procesy myślowe, podobnie jak to, co dzieje się w głowach ofiar. Tortury, jakim swoje ofiary poddaje Klatkarz, są bardzo brutalne – a Autor opisuje je ze szczegółami. Weźcie to pod uwagę, decydując się sięgnąć po tę pozycję, jak już pisałam, to książka dla osób o mocnych nerwach (i żołądkach) i to osób zdecydowanie pełnoletnich. Samo śledztwo zostało poprowadzone tak, że w pewnym momencie miałam 3 podejrzanych, a to świadczy tylko o tym, że Autorowi udało się sprytnie zmylić tropy i rzucić podejrzenia na niewinnych obywateli. W tle sprawy Klatkarza, toczy się sprawa Wyrzynacza. Podobał mi się ten zabieg, bo dostajemy nie tylko wgląd w aktualną sprawę, ale kontynuujemy poprzednią. W sprawie Wyrzynacza, Autor mocno miesza. Tu pierwsze skrzypce grają adwokat i prokurator i nic nie jest takie, jak się mogłoby wydawać. Każdy z nich balansuje na granicy prawa, a czasami wychodzi poza jego ramy, aby osiągnąć zamierzone efekty. Przyznaję, ten wątek mocno mnie wciągnął. Zaglądamy również do Ewy Jędrycz, która po przeżyciach opisanych w „Wyrzynaczu” ma nie tylko problemy związane z zespołem stresu pourazowego, ale również prawne. Jej syn cierpi na depresję i nie potrafi się otrząsnąć po tym, co zrobił Wyrzynacz. Jóźwik pokazał, jak mocno cierpi psychika osoby, która zetknęła się z czystym złem. Jeśli chodzi o kreację bohaterów, to podobnie jak w poprzednich tomach cyklu, tu nie ma czaro-białych postaci, nawet ci, którzy powinni „służyć i chronić” zostali zbudowani z różnych odcieni szarości. „Klatkarz” to udana kontynuacja cyklu. Tempo akcji, podzielonej na działania Klatkarza i śledczych, mocno zmienne, dzięki temu trzyma w napięciu. Autor trzyma poziom, do którego przyzwyczaił czytelników. Powieść zdecydowanie dla wielbicieli dobrych kryminałów, którzy nie boją się naturalistyczny opisów brutalnych aktów zbrodni.