The Doors of Perception and Heaven and Hell

Ależ to dzieło mnie „umęczyło” mowa trawa, uważam że Huxley ma trudny język i nie łatwo się go czyta. W większości części książki miałem wrażenie jakbym połykał pojedyncze słowa bez zrozumienia zdań, wracałem czytałem i dalej to samo, nie przekonało mnie to w ogóle. Pozytyw na końcu książki reklama kolejnej książki - Albert Hofmann LSD moje trudne dziecko - zobaczymy :)

Ależ to dzieło mnie „umęczyło” mowa trawa, uważam że Huxley ma trudny język i nie łatwo się go czyta. W większości części książki miałem wrażenie jakbym połykał pojedyncze słowa bez zrozumienia zdań, wracałem czytałem i dalej to samo, nie przekonało mnie to w ogóle. Pozytyw na końcu książki reklama kolejnej książki - Albert Hofmann LSD moje trudne dziecko - zobaczymy :)

Początkowe fragmenty były ciekawe, ale później było coraz gorzej. Miałem wrażenie, że autor po prostu zapisywał wszystko co akurat przyszło mu do głowy bez ładu i składu. To nie jest książka o meskalinie, a bardziej o różnych losowych, niezwiązanych ze sobą tematach. Lepiej sięgnąć po "Narkotyki" Witkacego.

Początkowe fragmenty były ciekawe, ale później było coraz gorzej. Miałem wrażenie, że autor po prostu zapisywał wszystko co akurat przyszło mu do głowy bez ładu i składu. To nie jest książka o meskalinie, a bardziej o różnych losowych, niezwiązanych ze sobą tematach. Lepiej sięgnąć po "Narkotyki" Witkacego.

Pozycja, która pozostawiła gorzko-słodki posmak. Słodkości nadał talent do operowania słowem, metaforami oraz wiedza autora z zakresu sztuki. Więcej jednak chyba w tym dziele goryczy.

Doceniam chęć udokumentowania ciekawego eksperymentu i opis subiektywnych przeżyć. Za dużo jednak tam gloryfikacji substancji psychoaktywnych, jedynie z małymi wzmiankami o ich niebezpieczeństwie. Można zgodzić się z autorem, że wielu twórców wspomagało się najróżniejszymi substancjami, a wizje były przelewane na płótno czy papier. Jednak czy tak miałaby wyglądać nasza droga? Społeczeństwo somy czy mokshy, jak by pewnie preferował Aldous? Nasuwa się pytanie: czy już nie żyjemy w takim świecie? Poza ogromnym użyciem wielu substancji psychoaktywnych uznanych za nielegalne, mamy ogromny (i rosnący coraz bardziej) rynek środków psychotropowych. Czy naszym celem jest oddanie się odurzeniu, otępieniu i uzależnieniu? I czy stan odurzenia musi być wywołany przed substancje, a nie przed zdarzenia? Moim zdaniem to opis ucieczki przedstawiony na kolorowym, magnetycznym obrazku.

Pierwszy rozdział wywołał sporo irytacji, ale Niebo i Piekło przyniósł rekompensatę i wartość w sprawnych i oryginalnych nawiązaniach do sztuki.

"Przestrzeń wciąż tam była, ale straciła swoje nadrzędne znaczenie. Umysł zajęty był nie odległościami i miejscami a byciem i znaczeniem."
"To do świata zewnętrznego budzimy się każdego poranka w naszym życiu, to miejsce, gdzie chcąc nie chcąc musimy usiłować żyć."
"Dla kontrastu, jak zadziwia nas powaga Natury oraz jej cisza, kiedy stajemy z nią twarzą w twarz, nierozproszeni, przed nagim grzbietem lub wśród pustkowia pradawnych wzgórz."
"Naszym celem jest odkrycie, że zawsze znajdowaliśmy się tam gdzie powinniśmy. Niestety wyjątkowo utrudniamy sobie to zadanie."

5.5 dla całości.

Pozycja, która pozostawiła gorzko-słodki posmak. Słodkości nadał talent do operowania słowem, metaforami oraz wiedza autora z zakresu sztuki. Więcej jednak chyba w tym dziele goryczy.

Doceniam chęć udokumentowania ciekawego eksperymentu i opis subiektywnych przeżyć. Za dużo jednak tam gloryfikacji substancji psychoaktywnych, jedynie z małymi wzmiankami o ich...

Książka Huxleya wydaje się obiecywać wiele, jednak opis jego subiektywnych doświadczeń ciągnie się niemiłosiernie długo. To, co można by streścić na dwóch stronach, rozciągnięte jest niemal na połowę książki, a opisywany stan wcale nie przypomina wyższej świadomości – bardziej przywodzi na myśl otępienie lub aury padaczkowe.

Przez całą książkę Huxley stara się utrzymać spiritualny, duchowy, filozoficzny charakter swoich opisów, nadając im pozory głębszego wglądu. Jednocześnie po części poświęconej wrażeniom zaczyna subiektywnie tłumaczyć swoje przeżycia, co również wydaje się przeciągnięte i momentami bełkotliwe. Dopiero w późniejszych fragmentach pojawiają się ciekawe spostrzeżenia dotyczące tego co jest duchowe a co nie, transcendencji i jej postrzegania, choć i od nich autor się dystansuje stwierdzając, że wszystko można sprowadzić do wyższego stężenia adrenaliny, dwutlenku węgla we krwi i innych procesów zachodzących w organizmie.

Jeśli liczysz na eseje o przeżyciach transcendentalnych czy mistycznych o charakterze „duchowym”, zawiedziesz się – Huxley ostatecznie zrównuje je z halucynacjami.

Książka Huxleya wydaje się obiecywać wiele, jednak opis jego subiektywnych doświadczeń ciągnie się niemiłosiernie długo. To, co można by streścić na dwóch stronach, rozciągnięte jest niemal na połowę książki, a opisywany stan wcale nie przypomina wyższej świadomości – bardziej przywodzi na myśl otępienie lub aury padaczkowe.

Przez całą książkę Huxley stara się utrzymać...

Nie można się oderwać.

Nie można się oderwać.

przeczytałam tylko 1 część, ale nie szkodzi.
pragnienie przeczytania narodziło się, podczas badania potencjału psychodelicznego w terapiach, ciekawa pozycja, poszerza świadomość. Zanurzenie się w książce potraktowałam jako swego rodzaju tripem. :))

przeczytałam tylko 1 część, ale nie szkodzi.
pragnienie przeczytania narodziło się, podczas badania potencjału psychodelicznego w terapiach, ciekawa pozycja, poszerza świadomość. Zanurzenie się w książce potraktowałam jako swego rodzaju tripem. :))

Przeżyć jakies doświadczenie czy eksperyment to jedno a następnie przelać to na papier i opisać w książce, żeby nie zamęczyć czytalenika to drugie... psycholediczne i filozoficzne rozkminy nie dla każdego

Przeżyć jakies doświadczenie czy eksperyment to jedno a następnie przelać to na papier i opisać w książce, żeby nie zamęczyć czytalenika to drugie... psycholediczne i filozoficzne rozkminy nie dla każdego

Nie oceniam, bo to rodzaj sprawozdania, ciekawego zresztą i niedługiego. Poza tym posiada i historyczną wartość. Brawo za odwagę, Panie Huxley!

Nie oceniam, bo to rodzaj sprawozdania, ciekawego zresztą i niedługiego. Poza tym posiada i historyczną wartość. Brawo za odwagę, Panie Huxley!

Jak dla mnie,super

Jak dla mnie,super

Niesłychanie głęboka analiza doświadczenia psychoaktywnego na meskalinie w wykonaniu jednego z największych poetów, filozofów, prozaików XX w. Rozległa wiedza autora i doświadczającego - Huxleya, pozwala mu na niezwykłą analizę faktograficzną, wizualną, namacalną wewnętrznego, duchowego doświadczenia. A jego refleksje w dziedzinach sztuki są nie zastąpione. Kultowa książka hipisów, odnajdująca się w każdym czasie i miejscu w rękach poszukującego, znalazcy czy eksploratora i badacza ŚWIADOMOŚCI.

Niesłychanie głęboka analiza doświadczenia psychoaktywnego na meskalinie w wykonaniu jednego z największych poetów, filozofów, prozaików XX w. Rozległa wiedza autora i doświadczającego - Huxleya, pozwala mu na niezwykłą analizę faktograficzną, wizualną, namacalną wewnętrznego, duchowego doświadczenia. A jego refleksje w dziedzinach sztuki są nie zastąpione. Kultowa książka...