Zemsta to za mało

Próbowałam przebrnąć, wznawiałam lekturę kilka razy, ale nie warto się meczyc skoro jest tylu dobrych i swietnych autorów.

Próbowałam przebrnąć, wznawiałam lekturę kilka razy, ale nie warto się meczyc skoro jest tylu dobrych i swietnych autorów.

Pierwsze spotkanie z autorką. Przeczytałam ale czuję niedosyt . Sposób pisania trochę inny niż dotąd się spotkałam przy czytaniu kryminału z elementami życia codziennego, czy problemami naszej policji. Może następna pozycja z Panią Wilk bardziej mnie porwie.

Pierwsze spotkanie z autorką. Przeczytałam ale czuję niedosyt . Sposób pisania trochę inny niż dotąd się spotkałam przy czytaniu kryminału z elementami życia codziennego, czy problemami naszej policji. Może następna pozycja z Panią Wilk bardziej mnie porwie.

"Zemsta to za mało" to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Izabeli Szolc. Jak wypadło? O tym już za chwilę.
Na okładce tej książki dojrzałam nagłówek "Historia napisana gniewem" - mocne.
Anna, Katarzyna i Ewa - 3 siostry które od zawsze miały problem żeby się ze sobą dogadać. Anna jest nadkomisarzem , Kasia ćpunką a Ewa psychologiem. Każda z nich zmaga się z demonami z przeszłości.
W szkolnej toalecie zostają znalezione zwłoki noworodka. Na miejsce zostaje wezwana Anna. Ma mnóstwo pytań ale chętnych żeby na nie odpowiedzieć brakuje. Ania sama kiedyś straciła dziecko więc zrobi wszystko aby wyjaśnić tę sprawę. Natrafia na zmowę milczenia. Sprawa robi się coraz bardziej zawiła. Komuś bardzo zależy na tym, aby szybko zakończyć śledztwo.Nadkomisarz Anna drąży i poznaje nowe fakty i okoliczności które szokują. W sprawę zostaje zaangażowana również jej siostra Ewa. Chociaż siostry za sobą nie przepadają postanawiają połączyć siły i znaleźć odpowiedzi na nurtujące je pytania. Okazuje się, że ta sprawa ma drugie dno i tutaj robi się bardzo ciekawie. Anna codziennie walczy ze sprawiedliwością, nieprzychylnością kolegów policjantów, z samotnością.

Książka nie należy do lekkich i łatwych w odbiorze. Niecałe 300 stron ale trzeba się skupić podczas czytania. Zakończenie zaskakuje. Cieszę się ,że posiadam drugą część.

Polecam!

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Harde.

"Zemsta to za mało" to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Izabeli Szolc. Jak wypadło? O tym już za chwilę.
Na okładce tej książki dojrzałam nagłówek "Historia napisana gniewem" - mocne.
Anna, Katarzyna i Ewa - 3 siostry które od zawsze miały problem żeby się ze sobą dogadać. Anna jest nadkomisarzem , Kasia ćpunką a Ewa psychologiem. Każda z nich zmaga się z...

Od kilku miesięcy zaczytuje się w thrillerach i kryminałach, poluję na nowych autorów, ciekawe historie, które pochłaniam w jeden dzień. Niestety tym razem bardzo się zawiodłam. Kiedy zobaczyłam opis, byłam przekonana, że nie oderwę się od książki nawet na chwilę… co okazało się bardzo mylące.

Walczyłam sama ze sobą, przez dwa tygodnie, codziennie starałam się przeczytać chociaż jeden rozdział. Niestety nie była to dla mnie przyjemność, a bardzo przykry obowiązek. Sama historia, czyli śmierć i ciało noworodka znalezione w szkolnej łazience, trzy niedogadujące się ze sobą siostry, to wszystko miałoby szansę na stworzenie ciekawej historii. Gdzieś jednak zatarła się granica między kryminałem, a historią i rozważaniami psychologicznymi. Dodatkowo w odbiorze bardzo przeszkadzały mi powtórzenia, dość specyficzny styl autorki oraz przeskakiwanie w czasie i miejscach historii, co w książce nie było w żaden sposób zaznaczone.

Przyznaję, że do tej pory nie miałam styczności z twórczością autorki, przez co nie chcę wypowiadać się na temat samego stylu pisania, możliwe że inne pozycje bardziej przypadłyby mi do gustu.
Liczyłam na więcej akcji, przesłuchań, zaskoczeń i dążenia do rozwikłania zagadki, zabrakło mi tych elementów. Wątek kryminalny i śmierć noworodka jest kwestią drugoplanową, przez co nie zaliczyłabym tej książki do kryminału czy literatury detektywistycznej. Większa uwaga przykładana jest do kwestii psychologicznych bohaterów, ich problemów czy traum.

Mimo niewielkiej objętości (niecałe 300 stron),książki niestety nie udało mi się skończyć. Do tej pory nie zdażyło mi się, żeby odłożyć książkę, nie doczytać, czy nie sprawdzić jej zakończenia. W tym przypadku nie byłam niestety ciekawa dalszych losów bohaterów.
Nie chciałabym jednak nikogo zniechęcić. Wychodzę z założenia, że każdy ma prawo do swojej opinii i swoich odczuć. Zapraszam do komentowania i dzielenia się swoimi przemyśleniami dotyczącymi książki.

Od kilku miesięcy zaczytuje się w thrillerach i kryminałach, poluję na nowych autorów, ciekawe historie, które pochłaniam w jeden dzień. Niestety tym razem bardzo się zawiodłam. Kiedy zobaczyłam opis, byłam przekonana, że nie oderwę się od książki nawet na chwilę… co okazało się bardzo mylące.

Walczyłam sama ze sobą, przez dwa tygodnie, codziennie starałam się przeczytać...

Trauma jest jak uporczywa rana. Z pozoru niewidoczna, często wypierana4,niestety nie znika nawet z upływem czasu. Potrafi zrujnować życie. W każdej chwili może przydarzyć się nam coś trudnego, czego się nie spodziewaliśmy, a co odciśnie nieodwracalny uraz na naszej psychice.

Trzy siostry. Każdą inna. Każda z piętnem przeszłości i skrywanymi tajemnicami. Poszukują spełnienia. Próbują żyć blisko siebie, w dobrych relacjach, ale to nie wychodzi. Żyją obok siebie. Wina przeżytych traum.
Odnalezione zwłoki dziecka w szkolnej toalecie początkuje śledztwo, które prowadzi nadkomisarz Anna Wilk. Zmagająca się z trudną sytuacją osobistą, po przeżytej śmierci syna. Sprawa łączy ze sobą siostry. Annę, Ewę i Kasię. Poznajemy ich rozterki, problemy, sekrety i zawiłe losy. Zranione osobowości, nieudane dzieciństwo i zło, które spotkało je po życiowej drodze, nie pozwalają zaznać szczęścia. Pozornie silne, niezależne uciekają przed przeszłością, wpadając w chore układy i uzależnienia.

Historia przepełniona lękiem, gniewem, niepewnością, brakiem wartości i obojętnością.

Oczekiwałam czegoś innego, a Autorka mnie zaskoczyła. Wątek kryminalny jest tak na prawdę wątkiem pobocznym. Cała uwaga skupiona jest na aspekcie psychologicznym. To książka o kobietach. Kobietach wykorzystanych, zagubionych, zranionych. Emocjonalna niestabilność i lawirowanie w rzeczywistości w poszukiwaniu spełnienia. Ofiara może stać się oprawcą, a lęk przed popełnionym czynem powoduje ucieczkę. Przeszłości nie można wymazać. Boli. Walczą o przetrwanie, walczą o siebie. To walka z demonami, by rozpocząć nową drogę. Ale co jeśli nie będzie można wyrwać się ze szponów zła?

Książka intryguje, ale pojawia się momentami chaotyczność, która powoduje zagubienie czytelnika. Przeskakiwanie z jednej postaci na drugą dezorientuje. Pewne wątki nie są zakończone, ale to początek serii, więc zapewne będą miały swoją kontynuację.

Biorąc pod uwagę tematykę i poruszane problemy warto się przy tej pozycji zatrzymać. Chętnie poznam dalsze losy bohaterów.

Za egzemplarz dziękuję @nakanapie.pl

Trauma jest jak uporczywa rana. Z pozoru niewidoczna, często wypierana4,niestety nie znika nawet z upływem czasu. Potrafi zrujnować życie. W każdej chwili może przydarzyć się nam coś trudnego, czego się nie spodziewaliśmy, a co odciśnie nieodwracalny uraz na naszej psychice.

Trzy siostry. Każdą inna. Każda z piętnem przeszłości i skrywanymi tajemnicami. Poszukują...

Bardzo często sięgam po kryminały — lubię ten gatunek, lubię również rozwiązywać zagadki kryminalne, bądź psychologiczne. "Zemsta to za mało" skusiła mnie intrygującym opisem, po którym jak sądziłam, książka wciągnie mnie bez reszty. Tak się jednak nie stało, co więcej z przykrością muszę stwierdzić, że nie dałam rady skończyć tej powieści.

Jest to moje pierwsze spotkanie z Izabelą Szolc, w związku z czym ciężko jest mi określić czy zawiódł mnie tutaj styl pisania autorki, czy też płynność fabularna. Nie będę ukrywać, że czymś, co mnie kuło w oczy i nie pozwalało się skupić się na lekturze, był zdecydowanie wulgarny język i jeszcze raz wulgarność, która biła z każdego zdania w tej książce. Zdecydowanie przeszkadza mi to podczas czytania, podobną sytuację miałam kiedy zdecydowałam się sięgnąć po "Trainspotting" autorstwa Irvine Welsh. Nie jestem osobą, która na co dzień używa wulgaryzmów, stąd myślę taka, a nie inna ocena.

Kolejną kwestią była sztuczność głównej bohaterki. Anna Wilk nie przekonała mnie do siebie w żaden sposób, zniechęciła mnie od pierwszych stron. Zawsze nawet jeśli książka mnie nie porywa, staram się doczytać ją do końca, rzadko kiedy odkładam książkę, nie kończąc jej. W tym przypadku jednak po kilku rozdziałach wywołała ona u mnie wiele negatywnych emocji, że bez wahania stwierdziłam, że nie jestem w stanie dokończyć lektury, nie irytując się przy tym. Jest mi bardzo przykro, ponieważ zapowiadało się naprawdę fajnie, a co więcej wiem, że "Zemsta to za mało" nie jest pierwszą książką tej autorki.

Myślę, że w przypadku tej powieści zależy od tego, czego ktoś oczekuje od książki. W moim przypadku, moja ocena wynika z tego, że w żadnym wypadku książka do mnie nie przemówiła. Nie krytykując w żaden sposób Pani Izabeli, wydaje mi się, że śmiało, można napisać dobrą książkę, bez tych wszystkich wymienionych przeze mnie — moim zdaniem — mankamentów. Jak wspomniałam, nie jest to krytyka skierowana w żaden sposób w autora, ponieważ równie dobrze może to być coś, czym Izabela Szolc wyraża siebie, a przede wszystkim komuś może to w zupełności nie przeszkadzać i śmiało uznać to za dobrą lekturę. Na dzień dzisiejszy jestem niestety na nie, ale kto wie, może kiedyś zmienię zdanie.

Bardzo często sięgam po kryminały — lubię ten gatunek, lubię również rozwiązywać zagadki kryminalne, bądź psychologiczne. "Zemsta to za mało" skusiła mnie intrygującym opisem, po którym jak sądziłam, książka wciągnie mnie bez reszty. Tak się jednak nie stało, co więcej z przykrością muszę stwierdzić, że nie dałam rady skończyć tej powieści.

Jest to moje pierwsze spotkanie...

Fabuła zwarta, nie ma zbędnych przedłużeń. Szybko się czyta.

Fabuła zwarta, nie ma zbędnych przedłużeń. Szybko się czyta.

Taka sobie, wg mnie mocno niespójna. Wokół wątku głównego, jakieś poboczne nie do końca dobrze poprowadzone. Koniec co najmniej dziwny..

Taka sobie, wg mnie mocno niespójna. Wokół wątku głównego, jakieś poboczne nie do końca dobrze poprowadzone. Koniec co najmniej dziwny..