Maria Galina Leonid Kudriawcew Władimir Wasiliew Andriej Bielanin Michaił Uspienski Olesandr Zołotko Wołodymyr Arieniew
Oddając ostatnio książki do Mediateki w Malborku, znalazłem na półkach tę antologię. Będąc po lekturze „Rozdroży Kruków” Andrzeja Sapkowskiego potrzebowałem odtrutki, więc pomyślałem: „Czemu nie, kto w końcu jak nie Słowianie ma zrozumieć, co gra w duszy ich rodaka?” i szczerze mówiąc nie jestem zawiedziony.
Pomijając, że niegdyś czytałem niezbyt pochlebne opinię „fanatyków” Wiedźmina na „Lubimy Czytać” to postanowiłem samemu przeczytać i wyrobić zdanie. Powiem tak, zdecydowanie antologia poprawiła mi smak na świat Sapkowskiego niż wyżej wspomniana jego książka.
Wiem, że jeszcze jest nasza antologia pod tytułem „Szpony i Kły”, kiedyś czytałem fragmenty w Empiku i szczerze mówiąc nie spodobała mi się, być może za brak „klimatu”, a może za „toporną” narrację? Być może kiedyś z kronikarskiego obowiązku się z nią zapoznam, ale kupić na wyłączność nie kupię…
Zwłaszcza, że tytułowe opowiadanie to tak naprawdę „przeróbka” opowiadania „Wiedźmin” Andrzeja Sapkowskiego, więc jest to pójście na łatwiznę, a czegoś takiego nie toleruje…
Zanim przejdę do krótkiego omówienia każdego opowiadania, dodam tylko jeszcze jedno: mój kolega Roman (pozdrawiam!)) powiedział mi ostatnio pewne mądre słowa: Rosjanie kochają Polską kulturę, łakną jej, co widać w ich dziełach. Gdybyśmy jako Naród nie spieprzyli za mocno relacji z nimi, bylibyśmy ich oknem na świat.
Coś w tym jest, a ta antologia przekonuje mnie, że mielibyśmy spore szanse na kulturowy podbój wschodu, zwłaszcza, iż poza Sapkowskim posiadamy sporą bazę świetnych autorów, których twórczość warto byłoby eksportować, coby budować nić porozumienia między dwoma narodami (w dzisiejszych czasach to bardzo ważne!)
Zbiór liczy osiem tekstów, a wydany został przez Wojciecha Sedeńkę i jego wydawnictwo „Solaris”. Raczej zbioru nie dorwiecie w normalny sposób, także pozostają antykwariaty oraz biblioteki. Od razu mogę powiedzieć, że cztery początkowe opowiadania wchodzą w wiedźmiński świat, pozostałe natomiast zbytnio nie powiązane, ale o tym później.
1. Leonid Kudriawcew „Ballada o Smoku”
Bohaterem opowiadania jest bard Jaskier, jak zwykle wpada w kłopoty, choć tym razem nie może liczyć na wiedźmina, więc robi to, co potrafi najlepiej, czyli ucieka, gdzie pieprz rośnie. Wybawicielem od rabunku okazuje się czeladnik kowala imieniem Raido. Z dalszej historii czytelnik dowie się, że obaj mają zmierzają do miasta Dżakas, gdzie grasuje smok.
Rzecz jasna bardem kieruje chęć napisania ballady oraz zbadanie pogłosek o tym, czy rzeczywiście mieszkańcy nie chcą śmierci gada, gdyż dzięki niemu opływają w dostatek, a natomiast uczeń chce znaleźć w mieście pracę, więc wspólnie docierają do miasta.
Myślę, że więcej nie trzeba pisać o treści. O samym tekście powiem tyle: tłumacz wykonał rzetelnie swoją pracę, ba podoba mi się narracja, jest taka w stylu Sapkowskiego, w dodatku bard ma okazję popracować intelektualnie, gdzie zazwyczaj od myślenia był Geralt, a tu wychodzi na to, że pozornie głupawy bard potrafi samodzielnie rozwiązać zagadkę i dotknąć „nienazwanego”.
Moim zdaniem tekst zasługuje na włączenie do oficjalnego kanonu, co byłoby wyróżnieniem dla autora. Chętnie dowiedziałbym się, co mieszkańcy zrobili z „nowym fantem”.
2. Michaił Uspienkskij „Jednooki Orfeusz”
Jest to humorystyczna wariacja na temat znanej baśni o szczurołapie, a przynajmniej tak myślę, że była ona inspiracją dla autora do napisania owego tekstu.
Być może także inspirował się mitem o Oryfeuszu i Eurydyce, na co wskazywałby tytuł oraz fakt, że tytułowy bohater porywał swą grą istne tłumy. To chyba zadanie dla polonisty, ale sądzę, iż mogłem odgadnąć wszystko, co się dało.
Raczej nikogo nie zdziwi obecność w tym opowiadania Jaskra oraz Essi Daven zwanej „Oczkiem” no i Geralta, ale pokolei. Wiedźmin wraz z bardem tradycyjnie są spłukani, lecz Jaskier dowiaduje się o konkursie poetyckim, a ponieważ organizatorzy na czas trwania konkursu obiecują wikt i opierunek, wówczas trubadur namawia przyjaciela na zbadanie tematu i rzecz jasna On, Jaskier zawalczy o nagrodę pieniężną.
Dalej nie będę opowiadać, lecz sądzę, że znajomość mitu trochę może wam zdradzić mniej więcej przebieg, aczkolwiek powiem tak, autor zachował się jak Sapkowski i porąbał mit oraz baśń do własnych celów.
Natomiast ciekawi mnie, czy autor wymyślił humorystyczne wstawki pokroju „(…) wiedźmin złożył palce w znak Fuck You”, czy było to raczej dzieło tłumacza? Co prawda wybijało z rytmu, ale jeśli ktoś jest fanem dzieł Walaszka, to może mu się spodobać.
3. Maria Galina „Lutnia, i to wszystko”
Ponownie Jaskier występuje w roli głównego bohatera, zaś Geralt zostaje wspomniany w krótkiej rozmowie. Natomiast drugą istotną postacią w tej historii jest znana nam Essi Daven, która zamierza wyjść za pewnego bogatego kupca, co rzecz jasna nie przypadło Jaskrowi do gustu. Bohaterowie przebywając w Cintrze odbywają kilka rozmów, o przeszłości, przyszłości jak i teraźniejszości.
Widać po Jaskrze, że mu w niesmak decyzja Pacynki, ale nie jest w stanie nic z tym zrobić, w końcu Essi chce normalnego życia jako żona oraz matka, ale niestety los (autorka) chciał inaczej. Do cintryjskiego portu przybija statek na którego pokładzie są zarażone tajemniczą chorobą szczury.
Okręt nosi nazwę „Catriona”, więc pozorna opowieść z gatunku nieszczęśliwej miłości zamienia się w tragiczną walkę o życie, gdzie przyzwoitość czy jakakolwiek moralność odchodzą w niebyt i liczy się tylko przetrwanie. Jak się pewnie domyślacie niewiele osób przetrwa.
A byłbym zapomniał, tekst bazuje na opowiadaniu „Trochę poświęcenia” Andrzeja Sapkowskiego, w pewnym momencie zostaje wykorzystany jego fragment. Rzecz jasna na potrzeby tego opowiadania zmieniono miejsce w którym przyszło umrzeć jednej z wymienionych postaci.
4. Władimir Arieniew „Wesoły, niewinny i bez serca”
Kolejna historia będąca przeróbką innego dzieła w stylu Andrzeja Sapkowskiego. Autor napisał ciekawą wariacje na temat „Piotrusia Pana” Jamesa Matthew’a Barrie’a. Bohaterem, który bierze udział w tej przygodzie to wiedźmin Stefan ze szkoły Czapli.
Historia ogólnie nie jest zła, dzieje się w dalekiej przyszłości, gdzie funkcjonuje coś takiego jak „kodeks Białowłosego”. Więcej nie muszę mówić, całość ma charakterystyczny sznyt dla Sapkowskiego, więc powinno się wam spodobać.
5. Władimir Wasiliew „Barwy Braterstwa”
Świetny tekst, który nie został osadzony w świecie wykreowanym przez Andrzeja Sapkowskiego, natomiast pochodzi od z uniwersum właśnie wspomnianego wyżej Władimira Wasiliewa, gdyż napisał on książkę „Wiedźmin z Wielkiego Kijowa”, którą namaścił sam ojciec Geralta.
O samym świecie powiem tak, jest to alternatywna rzeczywistość, gdzie maszyny zyskały rozum i życie, a wiedźmini są właśnie kimś w rodzaju łowców androidów czy innych terminatorów, jeśli chcecie więcej informacji musicie niestety poszukać w Internecie, zaś sam egzemplarz książki jest dostepny na dzień dzisiejszy na Allegro za 119 złotych lub mniej o ile poszukacie w antykwariatach.
Co do fabuły opowiadania, imiennik naszego Geralta zostaje zrekrutowany w charakterze ochroniarza imprezy. Ma otrzymać niezłą zapłatę plus rzecz jasna wikt i opierunek. Z pozoru spokojna praca zostaje przerwana, gdy dochodzi do morderstwa. Podejrzanymi mogą być członkowie różnych okolicznych gangów. Geralt 2.0 ma ręce pełne roboty. Zakończenia nie zdradzę, powiem tylko, że chce przeczytać więcej opowiadań o takim wiedźminie.
6. Aleksandr Zołotko „Okupanci”
Bardzo dobry tekst, który raczej na pierwszy rzut oka powinien trafić do antologii poświęconej tematyce Słowian niż wiedźmińskiego siedliszcza.
Jeżeli przyjmiemy, że autor musiał trochę nazwy pozmieniać, aby prawnicy Sapkowskiego go nie ścigali, wówczas ma to sens. Akcja dzieje się w naszej rzeczywistości, gdzie grupka radzieckich żołnierzy trafia w ręce polskich "partyzantów".
Szybko okazuje się, że to nie są do końca zwykli ludzie, ale o tym przekonacie się sami. Co mogę więcej powiedzieć? Tutaj znajdziecie potwierdzenie tego, co pisałem we wstępie. Czuć tu znajomość Polskiej historii oraz Polskiej kultury, głównemu bohaterowi jeden z Polaków kojarzy się z (niestety świętej pamięci) Franciszkiem Pieczką).
Podobały mi się dialogi pomiędzy postaciami, zwłaszcza pomiędzy Polką, a Ukraińcem, gdzie obrzucali się historycznymi przewinieniami obu narodów oraz ciekawe spojrzenie na dziwożony oraz „inny świat”.
7. Andriej Bielanin „Zawsze byliśmy odpowiedzialni za tych, których…”
Dowcipne, krótkie opowiadanko w którym widać, że autor doskonale zna mentalność Polaków, a może kraje postsowieckie zachowują się tak samo? W każdym razie tutaj Geralt i Yennefer są Polakami i żyją w Polsce.
Nasz bohater zachowuje się jak typowy Polak, w dodatku został policyjnym, czy może wręcz wojskowym konsultantem i opowiedział pewnemu pisarzowi swoje przygody, przez co tłumy nastolatków postanowiło pójść jego śladem, co spowodowało silną redukcję potworów. Natomiast Yennefer postanowiła wieść życie przykładnej żony, a Ciri posłali do ekonomika. Więcej nie powiem, bo to krótkie, ale myślę, że uśmiechnięcie się parę razy.
8. Siergiej Legieza „Gry na serio”
A z tym opowiadaniem mam problem. Poniekąd tekst jest osadzony w wiedźmińskim świecie, aczkolwiek jest to bardziej świat wirtualny innymi słowy jest to MMORPG (tak przypuszczam),w dodatku elementy z naszej rzeczywistości przeplatają się z historią, więc miałem problem połapać się z tym, co jest od czego.
Najprawdopodobniej zawiniła redakcja, bo można byłoby to jakoś oddzielić, ale cóż, nie porwała mnie ta historia pomimo obecności jakiegoś tam wiedźmina. Może kto inny powinien zamknąć tę antologię? Tego nigdy się nie dowiem.
PODSUMOWANIE:
Wbrew powszechnej opinii dla mnie ta antologia była wyjątkowa. Jasne, może nie wszystkie opowiadania zostały osadzone w wiedźmińskim uniwersum, aczkolwiek niektóre z nich powinny znaleźć się w oficjalnym kanonie. Na pewno będę polować na książkę „Wiedźmin z Wielkiego Kijowa” oraz na egzemplarz omawianej przeze mnie antologii.
Na pewno ogromnym plusem jest, że autorzy w większości przypadków czują i rozumieją na czym polega urok świata wiedźmina, czy jego bohaterów. Zwróćcie choćby uwagę na „Balladę o smoku” czy „Lutnia, i to wszystko”.
Ogólnie szkoda, że żadne wydawnictwo nie wpadło na pomysł, aby taki zbiorek wydać, na pewno jest już więcej ciekawych tekstów, które fanom „Wiedźmina” mogłoby przypaść do gustu!
Jeżeli mieszkasz w Malborku lub okolicy odwiedź Mediatekę i wypożycz tę antologię. A tymczasem do zobaczenia i polecam serdecznie przeczytać „Opowieści ze świata Wiedźmina”.
Polecam, życzę miłej lektury!
Karol Król
![Coś więcej opowiadanie z tomu Miecz Przeznaczenia [mówiącaKsiążka]](https://s.lubimyczytac.pl/upload/books/200000/200582/208492-70x100.jpg)
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Miecz przeznaczenia
Jedna z lepszych Wiedźminowych książek. Akcja ją wyróżnia
Jedna z lepszych Wiedźminowych książek. Akcja ją wyróżnia
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWyżyny polskiej literatury :) koncepcja serii wydaje się już bardziej dopracowana niż w "Ostatnim życzeniu", poznajemy więcej wątków z życia Geralta. Ogólnie wolę świeżość i wartką akcję opowiadań z pierwszego zbioru, ale "Granica możliwości" to jedno z moich faworytów :)
Wyżyny polskiej literatury :) koncepcja serii wydaje się już bardziej dopracowana niż w "Ostatnim życzeniu", poznajemy więcej wątków z życia Geralta. Ogólnie wolę świeżość i wartką akcję opowiadań z pierwszego zbioru, ale "Granica możliwości" to jedno z moich faworytów :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPonownie, tym razem niestety z dłuższymi przerwami… ale książka tak samo rewelacyjna. Losy Wiedźmina w końcu przeplatają się z jego przeznaczeniem, które niespodziewanie samo na niego trafia w najmniej oczywistych dla niego momentach. Znowu duży plus dla audiobooka, który wprowadza w świat zupełnie inaczej.
Ponownie, tym razem niestety z dłuższymi przerwami… ale książka tak samo rewelacyjna. Losy Wiedźmina w końcu przeplatają się z jego przeznaczeniem, które niespodziewanie samo na niego trafia w najmniej oczywistych dla niego momentach. Znowu duży plus dla audiobooka, który wprowadza w świat zupełnie inaczej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMniej opowiadań, niż w tomie pierwszym, opowiadania dłuższe, ale też i ciekawsze w większości. Tylko ta Yennefer mnie wkurza.
Mniej opowiadań, niż w tomie pierwszym, opowiadania dłuższe, ale też i ciekawsze w większości. Tylko ta Yennefer mnie wkurza.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest odrobinę lepiej niż w pierwszym zbiorze opowiadań - wyraźnie czuć większą dojrzałość i próby wypracowania własnego stylu. Autor zaczyna panować nad formą, a niektóre teksty mają już konkretny ciężar i rytm, którego wcześniej brakowało. Problemem pozostaje jednak uporczywa maniera powtarzania tytułów w treści opowiadań. Ten zabieg, używany raz czy dwa, mógłby działać jako stylistyczny akcent, ale stosowany konsekwentnie w każdym tekście szybko zaczyna irytować. Pod koniec zbioru robi się to zwyczajnie męczące i wybija z lektury, zamiast wzmacniać przekaz, działa odwrotnie.
Same opowiadania są jednak w większości ciekawe, momentami naprawdę zaskakujące. Nawet słabsze teksty trzymają przyzwoity poziom, co sugeruje, że autor miał już solidny warsztat, tylko nie zawsze potrafił go dobrze ukierunkować.
Na odbiór części historii wpływa też kontekst zewnętrzny - jeśli ktoś miał wcześniej kontakt z polskim serialem (szczególnie nieszczęsna wyprawa na smoka),niektóre motywy tracą świeżość. To psuje efekt odkrywania, który w tego typu literaturze jest kluczowy. Najlepiej więc podchodzić do tego zbioru bez oczekiwań i bez wcześniejszych skojarzeń, wtedy działa wyraźnie lepiej. Końcówkę można nazwać nawet wzruszającą.
Jest odrobinę lepiej niż w pierwszym zbiorze opowiadań - wyraźnie czuć większą dojrzałość i próby wypracowania własnego stylu. Autor zaczyna panować nad formą, a niektóre teksty mają już konkretny ciężar i rytm, którego wcześniej brakowało. Problemem pozostaje jednak uporczywa maniera powtarzania tytułów w treści opowiadań. Ten zabieg, używany raz czy dwa, mógłby działać...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKontynuujemy z partnerem czytanie “Wiedźmina”. Dla mnie to jest re-read, dla niego poznawanie naszej kultury i ćwiczenie języka, dlatego bardzo się cieszę, że odnalazł się w świecie wykreowanym przez Sapkowskiego.
Zawsze wydawało mi się, że “Ostatnie życzenie” to ten lepszy tom opowiadań (zresztą pisałam z niego pracę licencjacką),ale teraz, po latach, wydaje mi się, że “Miecz przeznaczenia” jest znacznie dojrzalszy i bardziej dopracowany. Poznajemy głębiej postaci i niejednoznaczne relacje między nimi. Każde opowiadanie to zaproszenie nie tylko do fantastycznego świata wykreowanego przez Sapkowskiego, ale też do refleksji, chociażby na temat przeznaczenia, tolerancji, czy przemijania.
Chyba najbardziej podobało mi się opowiadanie o Brokilonie. Mroczny i tajemniczy las zamieszkały przez driady był tak wspaniale opisany, że niemal czułam, jakbym sama błądziła w gęstwinie drzew pod czujnym okiem dziwożon. To też opowiadanie, w którym pojawia się Ciri.
Bardzo się cieszę, że wraz z partnerem wyruszyliśmy w tę fantastyczną przygodę po świecie “Wiedźmina”. Mam nadzieję, że kolejne części spodobają mu się tak samo jak opowiadania. Ja oczywiście pozostaję wierną fanką.
(Wyzwanie czytelnicze LC na marzec 2026: Przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial)
Kontynuujemy z partnerem czytanie “Wiedźmina”. Dla mnie to jest re-read, dla niego poznawanie naszej kultury i ćwiczenie języka, dlatego bardzo się cieszę, że odnalazł się w świecie wykreowanym przez Sapkowskiego.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZawsze wydawało mi się, że “Ostatnie życzenie” to ten lepszy tom opowiadań (zresztą pisałam z niego pracę licencjacką),ale teraz, po latach, wydaje mi się, że...
Miecz przeznaczenia" drugi tom sagi o Wiedźminie. Jak poprzednio to zbiór opowiadań. Jednak tym razem jest inaczej, lepiej. Tutaj opowiadania mozaikowo tworzą całość. Klimat jest zdecydowanie cięższy. Chociaż nie brakuje w nich humoru, szczególnie jeśli w historii pojawia się Jaskier. Dynamika między Geraltem, a bardem jest świetna i często daję wytchnienie szczególnie w cięższych momentach książki.
Ta część jest zdecydowanie lepsza, tematy w niej poruszane są spójne i łączą się w jedną większą całość. Wątki z poprzednich historii splatają się ze sobą by znaleźć kulminację w dwóch ostatnich.
Andrzej Sapkowski w swojej powieści mocno stawia na wykluczenie, ksenofobie, poczucie odmienności. Pod płaszczem fantasy dostajemy bardzo wartościową historię o tym jak społeczeństwo piętnuje odmienność, jak próbuje ją wyplenić, albo zniszczyć gdy już wykorzysta do swoich potrzeb. Mamy też temat radzenia sobie z odrzuceniem przez ukochaną, bycia tym drugim, walki ze złamanym sercem, porzuceniem, a także tym jak te uczucia mogą popchnąć nas do samodestrukcji. Jest też poruszona kwestia tego, że to tylko i wyłącznie kobieta ma prawo decydować o sobie, swoim ciele i kwestiach z nim związanych, takich jak urodzenie dziecka. Tutaj było dla mnie dużym zaskoczeniem, że autor w tak nieoczywisty (oczywisty w czasach współczesnych) sposób patrzy na tą prawdę szczególnie, że pierwsze wydanie książki miało miejsce w 1992 roku. Były to czasy gdzie rzadko kto pytał kobiety o zdanie, albo się z nim liczył.
Trzeba oddać Andrzejowi Sapkowskiemu to, że postacie kobiece w jego książkach są wykreowane świetnie. To silne, mocne, charakterne bohaterki, które mają własne zdanie, którego nie boją się wyrażać, potrafią ustawić do pionu mężczyzn i niejednokrotnie to one mają decydujący głos i są tymi, które sprawują władzę. Ogólnie opowiadania o Wiedźminie postaciami stoją, i to wyróżnia je spomiędzy wielu innych im podobnych powieści. Sapkowski potrafi pisać o ludziach (używam tego ogólnego określenia do opisania wszelakich ras występujących w książce),tutaj każda nawet trzecioplanowa figura zapada w pamięć, ma swój niepodrabialny charakter i wprowadza nową dynamikę do historii.
Podsumowując drugi tom zdecydowanie bardziej mi się podobał, jest bardziej spójny, historia jest ciekawsza, a każde opowiadanie jest na równym wysokim poziomie. Duży plus za przemycenie w książce ważnych i trudnych tematów, bez utraty przy tym nic z klimatu fantasy. Bardzo duże i pozytywne zaskoczenie. Nie mogę doczekać się odsłuchania dalszych części. Z tą sagą zostanę na słuchawkach bo tak jak w przypadku pierwszej części tak i tutaj jest fenomenalnie zagrana i pozwala w pełni rozkoszować się historią! Gorąco polecam.
Miecz przeznaczenia" drugi tom sagi o Wiedźminie. Jak poprzednio to zbiór opowiadań. Jednak tym razem jest inaczej, lepiej. Tutaj opowiadania mozaikowo tworzą całość. Klimat jest zdecydowanie cięższy. Chociaż nie brakuje w nich humoru, szczególnie jeśli w historii pojawia się Jaskier. Dynamika między Geraltem, a bardem jest świetna i często daję wytchnienie szczególnie w...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKolejny zbiór opowiadań stopniowo wprowadzający czytelnika w świat Wiedzmina, to przyjemne i harmonijne połączenie przystępnej prozy z momentami głębokiej zadumy. Czytelnik, podążając śladem wiedźmina, zostaje wciągnięty w intelektualną grę, w której fabuła staje się pretekstem do stawiania pytań o naturę egzystencji. Wybitny warsztat językowy Sapkowskiego broni się sam; każda próba zmiany autorskiej składni udowadnia, że mamy do czynienia z tekstem napisanym w sposób nienaganny i niemożliwy do podrobienia...
Kolejny zbiór opowiadań stopniowo wprowadzający czytelnika w świat Wiedzmina, to przyjemne i harmonijne połączenie przystępnej prozy z momentami głębokiej zadumy. Czytelnik, podążając śladem wiedźmina, zostaje wciągnięty w intelektualną grę, w której fabuła staje się pretekstem do stawiania pytań o naturę egzystencji. Wybitny warsztat językowy Sapkowskiego broni się sam;...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWiedźmin. Kim właściwie jest Geralt z Rivii? Na pewno nie jest tylko Wiedźminem pozbawionym uczuć, machającym mieczem przy każdej możliwej okazji. "Miecz Przeznaczenia" przedstawia nam Geralta "od podszewki", niwecząc obraz twardego wojownika.
Zdecydowanie, jedna z moich ulubionych lektur na nieco gorsze dni. Idealna na poprawę nastroju. Polecam mocno!
Wiedźmin. Kim właściwie jest Geralt z Rivii? Na pewno nie jest tylko Wiedźminem pozbawionym uczuć, machającym mieczem przy każdej możliwej okazji. "Miecz Przeznaczenia" przedstawia nam Geralta "od podszewki", niwecząc obraz twardego wojownika.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZdecydowanie, jedna z moich ulubionych lektur na nieco gorsze dni. Idealna na poprawę nastroju. Polecam mocno!
Po zbiorze opowiadań "Miecz przeznaczenia" oficjalnie stałam się miłośniczką Sapkowskiego. Fantastycznej metafory ludzkiego życia, pełnej bólu, straty, ale i miłości oraz przyjaźni. Ubranej w barwne szaty pełne potworów i potyczek, jednocześnie otwarcie uderzającej w struny tego, co dla człowieka powinno być najważniejsze. Podświadome pragnienie akceptacji i miłości rodzica -check, magia bezinteresownego uczucia, którym potrafi obdarzyć jedynie dziecko - check. Przywiązanie i relacje silniejsze od więzów krwi - check. No i na koniec nieodgadniona siła przeznaczenia oraz pokrewieństwo dusz - check. Ostatnie akapity, ostatniego opowiadania w szczególności mnie urzekły ze względu na etap w życiu, w którym jestem oraz, jak mi się wydaje, zgodność ideałów w jakie wierzymy z Panem Sapkowskim. Polecam serdecznie :)
Po zbiorze opowiadań "Miecz przeznaczenia" oficjalnie stałam się miłośniczką Sapkowskiego. Fantastycznej metafory ludzkiego życia, pełnej bólu, straty, ale i miłości oraz przyjaźni. Ubranej w barwne szaty pełne potworów i potyczek, jednocześnie otwarcie uderzającej w struny tego, co dla człowieka powinno być najważniejsze. Podświadome pragnienie akceptacji i miłości rodzica...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to