Dom na Wygonie

Z MIŁOŚCI DO NATURY

"Dom na Wygonie" Katarzyny Enerlich to kolejna część cyklu zapoczątkowanego przez powieść "Akuszerka z Sensburga" i moje trzecie już spotkanie z niezwykłymi kobietami, których życie zostało nierozerwalnie związane z naturą i naznaczone przez wiele dziejowych burz.

Stasia, Marianna i Nadzieja wkraczają w trudne czasy PRL-u zdominowane przez cenzurę, lęk i coraz większy kryzys, kolejki, puste półki, problemy z zaopatrzeniem i szarą codzienność. Nie jest im łatwo, ale siła charakteru i wrodzona zaradność sprawiają, że bohaterki się nie poddają. Szukają wyjścia z każdej sytuacji i na szczęście im się to udaje. Marianna wciąż odczuwa tęsknotę za powrotem do korzeni, do natury i poszukuje swojego miejsca na ziemi. Kupuje więc ziemię w małej wiosce nieopodal Mrągowa i przenosi tu rodzinny dom Stasi z Mystkówca w Puszczy Białej. W ten sposób kobieta spełnia swoje wielkie marzenie i z czasem planuje zamieszkać w swoim starym-nowym domu na Wygonie. Sklepik z ziołami, medykamentami i kosmetykami stworzonymi na bazie naturalnych składników działa w Mrągowie, posiada swoich stałych klientów i zyskuje wciąż nowych. Pewnego dnia pojawia się w nim Tadeusz Langowski - mężczyzna, który ma szansę zdobyć serce Marianny. Stasia pomimo podeszłego wieku nadal jest aktywna zawodowo. Angażuje się w prowadzenie wykładów dla pielęgniarek dzięki czemu czuje się doceniona i potrzebna. A Nadia nawiązuje bliższą znajomość z wnukiem wojennej przyjaciółki swojej babci, co niespodziewanie całkiem zmienia jej życie.

Katarzyna Enerlich każdym kolejnym tomem przybliża nas do czasów współczesnych. Tym razem autorka prowadzi czytelnika przez lata siedemdziesiąte ubiegłego wieku aż do pamiętnego 13 grudnia 1981 roku. Była to dla mnie fantastyczna wycieczka w przeszłość, do czasów, które wspominam z nutą nostalgii i które były dla mnie po prostu szczęśliwym dzieciństwem.

Trzeci tom wciąż trzyma poziom. Fikcja literacka została ubogacona przez autentyczne tło społeczno - polityczne. Wprowadzając rzeczywiste postaci, autorka przemyciła fragmenty ich biografii. Nie jestem fanką tego typu zabiegów, w moim przekonaniu powieść to nie miejsce na cytaty i suche notki z encyklopedii. Zauważyłam też, że momentami książka zatraca nieco swój charakter na rzecz trochę zbyt pobieżnej relacji. Na szczęście nadal da się poczuć tę magię, spokój i odprężenie charakterystyczne dla opowieści Katarzyny Enerlich. Wyjątkowe opisy przyrody, smaki dań regionalnej kuchni i aromat ziół nie mają sobie równych. Chętnie wybrałabym się na spacer wokół jeziora Czos albo po mazurskich łąkach, by odnaleźć te wszystkie wartościowe gatunki roślin.

Dla mnie osobiście książki Katarzyny Enerlich są wyjątkowe i niepowtarzalne. Sięgam po nie od wielu lat. Nikt tak pięknie nie potrafi oddać piękna mazurskiej ziemi, zwyczajów i tradycji z nią związanych. Nikt tak ciekawie nie odpowiada o przeszłości tych terenów. Smaki, zapachy i dźwięki natury w połączeniu z nastrojowością są idealnym dopełnieniem tego przepięknego obrazu. Przede mną jeszcze ostatnie spotkanie z bohaterkami tej opowieści w książce"Powrót do domu". Już nie mogę się doczekać.

Z MIŁOŚCI DO NATURY

"Dom na Wygonie" Katarzyny Enerlich to kolejna część cyklu zapoczątkowanego przez powieść "Akuszerka z Sensburga" i moje trzecie już spotkanie z niezwykłymi kobietami, których życie zostało nierozerwalnie związane z naturą i naznaczone przez wiele dziejowych burz.

Stasia, Marianna i Nadzieja wkraczają w trudne czasy PRL-u zdominowane przez cenzurę,...

Autorka niezmiennie tworzy klimat. Nie przeszkadzają w tym proste zdania, mało zarysowane postaci. Coś w tej serii magnetyzuje. Byłam świadoma, że z każdym kolejnym tomem przybliżającym do współczesności będzie mniej atrakcyjnie, bardziej przyziemnie.
Wciągnęła mnie ta seria i choć jestem przekonana, że wszystkie osoby są fikcyjne (czemu autorka w posłowiu chce nadać inny wymiar),jednak czy to umniejsza całości? Czy stworzenie sagi na bazie biografii czyni ją pełniejszą walorów? Ja tak nie sądzę.

Autorka niezmiennie tworzy klimat. Nie przeszkadzają w tym proste zdania, mało zarysowane postaci. Coś w tej serii magnetyzuje. Byłam świadoma, że z każdym kolejnym tomem przybliżającym do współczesności będzie mniej atrakcyjnie, bardziej przyziemnie.
Wciągnęła mnie ta seria i choć jestem przekonana, że wszystkie osoby są fikcyjne (czemu autorka w posłowiu chce nadać inny...

" Czas jest najlepszym lekarzem. Goi wszytko." (str.213)

Trzecia część powieści trzyma klimat pozostałych tomów. Akcja ma miejsce w latach 1973-1980 w Mrągowie i okolicach. Silne kobiety z rodziny Stasi radzą sobie świetne w tych trudnych czasach. Autorka kontynuuje wątek miłości do ziół, pasji do ich zbierania i przetwarzania na różny sposób. Tęsknota za powrotem do korzeni trwa w dalszym ciągu. Fikcja literacka miesza się z prawdziwymi wydarzeniami. Pojawiają się też autentyczne postaci.

Ta część w większości poświęcona jest Mariannie i jej córce. Marzeniem Marianny było zamieszkanie na wsi, blisko natury. Jej sklep dobrze funkcjonował. a ona wymyślała coraz to nowe receptury, które wzbogacały asortyment sklepu i cieszyły się dużym powodzeniem. Marianna ciągle myślała o Janku, swojej pierwszej miłości, lecz on miał swoja rodzinę. Czuła się samotna. W przeszłości odrzuciła prawdziwą miłość, wyszła za mąż z rozsądku, a teraz los się do niej uśmiechnął na chwilę. Spotkała tego, który się o nią troszczył. Fascynował ją swoją siłą, zaradnością, pracowitością i zdecydowaniem. To był mężczyzna, z którym chciała spędzić resztę życia. A że chciała pozostać niezależną związek nie przetrwał.

Marianna wciąż szukała swojego miejsca na ziemi. Stopniowo realizowała swój plan, który jednak nie zyskał akceptacji matki. Kupiła ziemię i przeniosła tam rodzinny dom Stasi. I tak powstał Dom na Wygonie. Jej życie nabierało nowych barw. Miała coraz więcej pomysłów na życie i niektóre z nich udało jej się zrealizować. Mimo kryzysu radziła sobie świetnie. Była bardzo zaradną osobą.

Stasia mimo zaawansowanego wieku, była żywotną osobą i miała swoje marzenia. Po śmierci trzeciego męża planowała ulepszyć swoje życie. Zamieszkać w nowo powstającym bloku na osiedlu, co jej się udało i było dla niej dużym udogodnieniem. Wojenne doświadczenia nauczyły ją godzić się z tym co dostaje od losu, wiedząc, że zawsze może być gorzej. Otrzymała też propozycję prowadzenia wykładów dla przyszłych pielęgniarek. Nie wahała się ani chwili, czując się potrzebną i docenioną. Oddała się pracy z zaangażowaniem.

Po trzydziestu latach odwiedziła Stasię jej wojenna przyjaciółka, żona niemieckiego oficera, która ratując się uciekła do Niemiec gdy nastali Rosjanie. Towarzyszył jej wnuk, którym zauroczona była wnuczka Stasi Nadzieja. Z tej znajomości wynikły same kłopoty. Nadzieja zrezygnowała ze studiów, by prowadzić rodzinny biznes. A że miała smykałkę do szycia, wkrótce rozkręciła swój interes.

Choć czasy były trudne Stasia i Marianna trzymały się z dala od polityki. Realizowały swoje plany, odżyły i były pełne nadziei na przyszłość.
Mrągowo rozbudowywało się. Powstawały nowe osiedla, zakłady pracy, sklepy. Przybywało ludzi. Trudności z zaopatrzeniem powodowały, że kwitł handel wymienny i ludzie jakoś żyli i radzili sobie w taki czy inny sposób.

" Czas jest najlepszym lekarzem. Goi wszytko." (str.213)

Trzecia część powieści trzyma klimat pozostałych tomów. Akcja ma miejsce w latach 1973-1980 w Mrągowie i okolicach. Silne kobiety z rodziny Stasi radzą sobie świetne w tych trudnych czasach. Autorka kontynuuje wątek miłości do ziół, pasji do ich zbierania i przetwarzania na różny sposób. Tęsknota za powrotem do...

Nie przeczę, książka potrafi wciągnąć, ale... Momentami to nie powieść, a relacja, szybko, szybko, byle dalej.... W innym momencie ciągnie się i ciągnie...Jednym słowem akcja jest nierówna. Prosty, nieliteracki język. Prosto opowiedziana historia, nie trzeba przy niej wysilać umysłu. Błędy - np. w moim ebooku mąż Stanisławy to czasami Igor, a czasami Iwan .
Książka spodoba się tym, co lubią czytać "o życiu". Tego życia jest tu sporo, ludzie się rodzą, umierają, żenią, przeprowadzają, kochają, zdradzają, porzucają..
No, właśnie, jak w życiu:)

Nie przeczę, książka potrafi wciągnąć, ale... Momentami to nie powieść, a relacja, szybko, szybko, byle dalej.... W innym momencie ciągnie się i ciągnie...Jednym słowem akcja jest nierówna. Prosty, nieliteracki język. Prosto opowiedziana historia, nie trzeba przy niej wysilać umysłu. Błędy - np. w moim ebooku mąż Stanisławy to czasami Igor, a czasami Iwan .
Książka spodoba...

Trzeci tom sagi, którą zapoczątkowała Akuszerka z Sensburga. Dalsze losy kobiet: Stanisławy, Marianny, Nadzi oraz małej Basi. Zycie w latach, kiedy królował PRL i trudności związane z życiem codziennym, czyli praca, zaopatrzeniem i ogólnie szara rzeczywistość. Szczególnie u osób, które pamiętają te czasy, wracają własne wspomnienia. Jednak mimo tej szarzyzny życia, pojawiają się też optymistyczne rzeczy, w tym miłość. Książka kończy się w roku 1980.

Trzeci tom sagi, którą zapoczątkowała Akuszerka z Sensburga. Dalsze losy kobiet: Stanisławy, Marianny, Nadzi oraz małej Basi. Zycie w latach, kiedy królował PRL i trudności związane z życiem codziennym, czyli praca, zaopatrzeniem i ogólnie szara rzeczywistość. Szczególnie u osób, które pamiętają te czasy, wracają własne wspomnienia. Jednak mimo tej szarzyzny życia,...

Poprzednie części mnie zachwyciły. W tej od początku byłam zdziwiona. Pojawiają się błędy, literówki, a co gorsza w fabule! Iwan staje się Igorem (potem znowu Iwanem),a w rozmowach Marianny z Nadią dwukrotnie pada informacja, że Marianna jest wdową od 13 lat. Podczas gdy według historii dopiero co zmarł Wojtek.
Poza tym dobrze napisana, warta akcja. Bohaterowie są ponad szarością i będą ówczesnych czasów - mają marki, wysokie emerytury i każdy ma na własność dom.

Poprzednie części mnie zachwyciły. W tej od początku byłam zdziwiona. Pojawiają się błędy, literówki, a co gorsza w fabule! Iwan staje się Igorem (potem znowu Iwanem),a w rozmowach Marianny z Nadią dwukrotnie pada informacja, że Marianna jest wdową od 13 lat. Podczas gdy według historii dopiero co zmarł Wojtek.
Poza tym dobrze napisana, warta akcja. Bohaterowie są ponad...

Nie ma porównania do wcześniejszych dwóch części, ta jakby napisana trochę na siłę, momentami przynudza, za dużo opisów ziół i czego to nie można z nich zrobić.Oj słabo.Rozczarowanie.

Nie ma porównania do wcześniejszych dwóch części, ta jakby napisana trochę na siłę, momentami przynudza, za dużo opisów ziół i czego to nie można z nich zrobić.Oj słabo.Rozczarowanie.

Z ogromną przyjemnością wróciłam do bohaterek z Sensburga. Może dla niektórych wiać nudą, ale dla mnie to nie nuda, to spokój i wyciszenie. Nie znajdziecie w tej książce wielkich pieniędzy, seksu, morderstw, zamiast tego jest natura, pięknie pokazana zmiana i przemijanie i uczucia też są, ale bardziej prawdziwe mam wrażenie. Czekam na kolejną część i gorąco zachęcam do przeczytania tej pozycji i wcześniejszych oczywiście również :)

Z ogromną przyjemnością wróciłam do bohaterek z Sensburga. Może dla niektórych wiać nudą, ale dla mnie to nie nuda, to spokój i wyciszenie. Nie znajdziecie w tej książce wielkich pieniędzy, seksu, morderstw, zamiast tego jest natura, pięknie pokazana zmiana i przemijanie i uczucia też są, ale bardziej prawdziwe mam wrażenie. Czekam na kolejną część i gorąco zachęcam do...

Mówienie o tym, że w latach 70. dziecko żuło gumę, albo drogi w puszczy, gdzie diabeł mówi dobranoc - były w zimie odśnieżone, a domownicy pili szampana to jakaś farsa🤦🤷‍♀️

Mówienie o tym, że w latach 70. dziecko żuło gumę, albo drogi w puszczy, gdzie diabeł mówi dobranoc - były w zimie odśnieżone, a domownicy pili szampana to jakaś farsa🤦🤷‍♀️

"Dom na Wygonie" to trzecia część sagi. Wcześniejsze książki to "Akuszerka z Sensburga" i "Ziele Marianny." Akcja powieści dzieje się w latach 1973-1981. Kończy się pamiętnym wydarzeniem z 13 grudnia 1981 roku, ogłoszeniem stanu wojennego. Autorka opisała życie kobiet na tle prawdziwych wydarzeń społecznych i politycznych, jakie miały miejsce w tym czasie w Polsce. Każdy kto żył w tym czasie pamięta brak produktów w sklepach, ogromne kolejki i kartki na podstawowe produkty. Jestem zauroczona stylem pisarskim autorki, malowniczymi opisami przyrody, przyrządzanych i spożywanych dań. Ma się wrażenie obecności wśród bohaterek powieści, czuje się jak smakują dania przyrządzane przez Jana Lengowskiego. Bohaterki powieści to rodzinne, pełne empatii dla najbliższych, ale także dla wszystkich, którym potrzebna była pomoc. Polubilam je, chociaż nie do końca akceptuję decyzję Marianny o nie wychodzeniu za mąż.

"Dom na Wygonie" to trzecia część sagi. Wcześniejsze książki to "Akuszerka z Sensburga" i "Ziele Marianny." Akcja powieści dzieje się w latach 1973-1981. Kończy się pamiętnym wydarzeniem z 13 grudnia 1981 roku, ogłoszeniem stanu wojennego. Autorka opisała życie kobiet na tle prawdziwych wydarzeń społecznych i politycznych, jakie miały miejsce w tym czasie w Polsce. Każdy...