Pani na Kopicach

„Pani na Kopicach” – Gabriela Anna Kańtor

„Pani na Kopicach” Gabrieli Anny Kańtor to fascynująca i inspirująca opowieść, która przybliża życie Joanny Gryzik – kobiety niezwykłej, której losy mogłyby konkurować z baśniowymi historiami. Joanna, półsierota wychowana w ubóstwie na terenach podkopalnianych, dzięki swej sile charakteru, determinacji i inteligencji, staje się właścicielką bajkowego pałacu w Kopicach i pierwszą kobietą prowadzącą biznes w tej części Europy. Autorka z ogromnym wyczuciem oddaje realia XIX wieku, pokazując zarówno wyzwania związane z pozycją społeczną kobiety, jak i ogromne możliwości, które otworzyły się przed osobami odważnymi i niezależnymi.

Bohaterka powieści to postać pełna sprzeczności – z jednej strony wrażliwa, empatyczna i oddana ludziom wokół siebie, z drugiej ambitna, pewna siebie i gotowa stawić czoła wyzwaniom, które w tamtej epoce były niemal wyłącznie domeną mężczyzn. Historia Joanny Gryzik to nie tylko opowieść o sukcesie finansowym, ale przede wszystkim o walce o godność, prawo do własnego zdania i możliwość decydowania o swoim życiu. Autorka z uwagą pokazuje, jak wiele trudności musiała pokonać bohaterka – od ubóstwa i niepewnej pozycji społecznej, po bariery związane z konwenansami epoki i ograniczenia narzucane kobietom. Każdy sukces Joanny jest tu przedstawiony jako efekt nie tylko talentu i inteligencji, ale przede wszystkim nieustępliwości i odwagi, co nadaje powieści silny wydźwięk inspiracyjny.

Narracja Gabrieli Anny Kańtor jest barwna, plastyczna i pełna emocji. Autorka w mistrzowski sposób przenosi czytelnika w XIX-wieczne Kopice, pokazując zarówno życie codzienne robotników i mieszkańców okolicznych wsi, jak i luksusowe wnętrza pałacowe, kontrastujące z biedą i trudami tamtej epoki. Styl książki jest lekki i przystępny, a jednocześnie bogaty w szczegóły historyczne – czytelnik poznaje nie tylko losy bohaterki, ale również szerszy kontekst społeczny i ekonomiczny regionu. Kańtor umiejętnie buduje napięcie, wciąga w codzienne wyzwania Joanny i pokazuje emocje, które towarzyszyły jej w chwilach triumfu, jak i w momentach zwątpienia.

Książka jest także głęboko feministyczna w swoim przesłaniu – stanowi swoistą herstory, czyli opowieść oddającą głos kobiecie w czasach, kiedy jej rola była mocno ograniczona. Historia Joanny Gryzik pokazuje, że niezależność, ambicja i determinacja mogą pozwolić przełamać bariery społeczne, a kobieta może wpływać na otaczający ją świat i podejmować decyzje, które zmieniają bieg wydarzeń. Autorka nie idealizuje bohaterki – pokazuje też jej ludzkie słabości, lęki i trudności, dzięki czemu postać staje się bardziej autentyczna i bliska czytelnikowi.

„Pani na Kopicach” to książka, która spodoba się szerokiemu gronu odbiorców. Będzie wartościową lekturą dla miłośników historii regionu Śląska i Dolnego Śląska, dla pasjonatów literatury biograficznej i inspirujących opowieści o kobietach, które wyłamały się z ograniczeń epoki. Jednocześnie powieść może zainteresować czytelników ceniących silne bohaterki, historie o sukcesie mimo przeciwności i literaturę pełną emocji. To również świetna propozycja dla tych, którzy lubią poznawać mniej znane historie, które w rzeczywistości są równie fascynujące, jak największe literackie baśnie.

Podsumowując, „Pani na Kopicach” to książka wartościowa, inspirująca i emocjonująca, która wciąga od pierwszych stron i pozostaje w pamięci jeszcze długo po zakończeniu lektury. To opowieść o sile kobiety, odwadze, niezależności i o tym, że dzięki determinacji można zmienić swoje życie oraz wpływać na świat wokół siebie. Gorąco polecam tę książkę każdemu, kto szuka historii pełnej emocji, inspiracji i autentycznych bohaterów, którzy mimo przeciwności losu potrafią osiągnąć coś niezwykłego.
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję portalowi sztukater.pl.

„Pani na Kopicach” – Gabriela Anna Kańtor

„Pani na Kopicach” Gabrieli Anny Kańtor to fascynująca i inspirująca opowieść, która przybliża życie Joanny Gryzik – kobiety niezwykłej, której losy mogłyby konkurować z baśniowymi historiami. Joanna, półsierota wychowana w ubóstwie na terenach podkopalnianych, dzięki swej sile charakteru, determinacji i inteligencji, staje się...

Ojej.
Cóż to za narracyjna odmiana Syndromu Bambiego? Zbyt uroczo, za słodko. Wręcz mdło.

Fabuła oparta na interesującej historii, ale nie potrafię znaleźć choćby jednej rzeczy, która podoba mi się w jej poprowadzeniu.

Ojej.
Cóż to za narracyjna odmiana Syndromu Bambiego? Zbyt uroczo, za słodko. Wręcz mdło.

Fabuła oparta na interesującej historii, ale nie potrafię znaleźć choćby jednej rzeczy, która podoba mi się w jej poprowadzeniu.

Jak to było w bajce?
Kopciuszek spotyka swego księcia i żyją długo i szczęśliwie.
Tak, to naprawdę się wydarzyło. Tytułowy Śląski Kopciuszek z I tomu dylogii Anny Kańtor zostaję Panią w bajkowym, cudownym pałacu w Kopicach, ze swym mężem Hansem Ullrichem zapoczątkowuje górnośląską linię rodu Schaffgotschów, rozbudowuje swój Dom ale i pamięta o swoich śląskich korzeniach budując, fundując kościoły, lecznice, osiedla robotnicze, domy opieki dla samotnych matek itd.
Bajkowo, prawda?
Mam to w wersji audio więc powieść zyskuje dodatkowy punkt za świetną interpretację pana Andrzeja Hausnera.

Jak to było w bajce?
Kopciuszek spotyka swego księcia i żyją długo i szczęśliwie.
Tak, to naprawdę się wydarzyło. Tytułowy Śląski Kopciuszek z I tomu dylogii Anny Kańtor zostaję Panią w bajkowym, cudownym pałacu w Kopicach, ze swym mężem Hansem Ullrichem zapoczątkowuje górnośląską linię rodu Schaffgotschów, rozbudowuje swój Dom ale i pamięta o swoich śląskich korzeniach...

„Pani na Kopicach” Gabrieli Anny Kańtor to kontynuacji losów „śląskiego Kopciuszka”.
Joanna Gryzik to dziewczyna, która w poprzedniej części została cudownie „adoptowana” przez Karola Godulę, a teraz... staje się pełnoprawną dziedziczką fortuny, damą, żoną, matką – i kobietą, która musi zmierzyć się z nową, zupełnie inną rolą.
Dla mnie ta książka była bardziej historyczno-biograficzna, spokojniejsza i dojrzalsza niż „Śląski Kopciuszek”. To nie jest już opowieść o wyrywaniu się z biedy. To opowieść o tym, co się dzieje później. A później, jak się okazuje, życie wcale nie jest prostsze – nawet z majątkiem, mężem i pałacem.
Gabriela Anna Kańtor z wielką wrażliwością maluje portret kobiety rozdartej między miłością a obowiązkiem, wrażliwością a wymogami pozycji społecznej. Joanna nie jest bajkową księżniczką. Jest realną kobietą – silną, cichą, odważną – próbującą ocalić swoje wartości w świecie, gdzie często liczy się tylko pozór. Jej życie w Kopicach – pięknym pałacu otoczonym parkiem – nie jest bajką. To raczej lekcja dojrzałości i samotności na szczycie.
Jest to historia o rodzinie, mężu Hansie Ulryku Schaffgotschu, relacjach społecznych i arystokracji, a Śląsk znowu staje się niemym bohaterem – zmienia się, industrializuje, ale wciąż tętni emocjami ludzi, których Kańtor pokazuje tak bardzo „po ludzku”.

Po przeczytaniu tej książki zostałam z głęboką refleksją. O samotności mimo bogactwa. O kobietach, które żyją w cieniu mężczyzn, choć same dźwigają całe dziedzictwa. O przemijaniu – i o tym, że najważniejsze rzeczy dzieją się w ciszy, bez blasku fleszy i fanfar.
Jeśli „Śląski Kopciuszek” był baśnią o nadziei, „Pani na Kopicach” jest elegijną, subtelną pieśnią o dojrzałości i kobiecej sile. I ja tę pieśń słuchałam w Storytel 😉
I aż mam ochotę wybrać się #szlakiemśląskiegokopciuszka

„Pani na Kopicach” Gabrieli Anny Kańtor to kontynuacji losów „śląskiego Kopciuszka”.
Joanna Gryzik to dziewczyna, która w poprzedniej części została cudownie „adoptowana” przez Karola Godulę, a teraz... staje się pełnoprawną dziedziczką fortuny, damą, żoną, matką – i kobietą, która musi zmierzyć się z nową, zupełnie inną rolą.
Dla mnie ta książka była bardziej...

Historia ciekawa i warto ją poznać, ale niestety sposób pisania nieznośny. Irytująca infantylizacja, okropne wymyślone dialogi. Wszystko co autorka dodaje od siebie jest takie płytkie, nierealne i zwyczajnie momentami głupie, że niestety psuło mi to przyjemność czytania o bardzo interesującym życiu Joanny.

Historia ciekawa i warto ją poznać, ale niestety sposób pisania nieznośny. Irytująca infantylizacja, okropne wymyślone dialogi. Wszystko co autorka dodaje od siebie jest takie płytkie, nierealne i zwyczajnie momentami głupie, że niestety psuło mi to przyjemność czytania o bardzo interesującym życiu Joanny.

„Pani na Kopicach” to drugi część dylogii Gabrieli Anny Kańtor, poświęconej Joannie Gryzik – późniejszej Joannie Schaffgotsch von Schomberg-Godulla, zwanej śląskim Kopciuszkiem. Można tę część czytać bez znajomości pierwszej, gdyż autorka na pierwszych kartach powieści opisuje w dużym skrócie wcześniejsze losy Joanny. Uważam jednak, że dla lepszego zrozumienia losów tej znamienitej kobiety warto rozpocząć przygodę z cyklem Gabrieli Anny Kańtor od „Śląskiego Kopciuszka”.

„Pani na Kopicach” została napisana w podobnym stylu, co część pierwsza. Mamy tutaj sporo ciekawostek, wręcz perełek historycznych, jest też wiele emocji – radości i wzruszeń, zwłaszcza w końcowej części powieści. Pojawia się również cień żalu, że przepiękny pałac w Kopicach (województwo opolskie) zdołał przetrwać tak wiele, w tym I i II wojnę światową, a zdewastowany i spalony został w latach 50., chciałoby się napisać, przez ludzką głupotę i pazerność. Do dziś trwają próby odrestaurowania pałacu, jednak wciąż stoi on w ruinie. Przy okazji polecam wspaniałe zdjęcia archiwalne z lat 30-tych XX wieku (https://www.kopice.org/dawny-palac-w-kopicach-w-kolorze),pokolorowane współcześnie przez Jacka Kucharczyka z Nysy, które w trakcie czytania „Pani na Kopicach” pozwolą lepiej zwizualizować sobie opisy wnętrz sporządzone przez autorkę.

„Pani na Kopicach” to powieść biograficzna o Joannie Schaffgotsch von Schomberg-Godulla – kobiecie wykształconej, światłej, przedsiębiorczej, hojnej, reformatorce, a przede wszystkim kobiecie, która mądrością i działalnością wyprzedzała swoje czasy. To również powieść o spełnionej miłości, opartej na wzajemnych zaufaniu, szacunku i zrozumieniu. Powieść Anny Gabrieli Kańtor to świadectwo tego, jak dobro rodzi dobro. Przygarnięta przez Karola Godulę, górnośląskiego przedsiębiorcę, zwanego Królem Cynku, Diabłem z Rudy czy Diabłem o duszy Anioła, spadkobierczyni jego fortuny, pokazała, że można ją nie tylko pomnażać, ale również dzielić się nią z potrzebującymi. Godnie naśladowała swojego dobroczyńcę i kontynuowała jego dzieło. Jak sporo zrobiła? Polecam powieść Anny Gabrieli Kańtor.

„Pani na Kopicach” ma zadatki na powieść ponadczasową, gdyż nie tylko jest zbeletryzowanym świadectwem życia dorosłej Joanny Gryzik, ale przede wszystkim pokazuje, jakim należy być człowiekiem. Jak odnosić się do innych (zwłaszcza tych stojących niżej w hierarchii społecznej),jak nie dać się zmanipulować i zatracić w bogactwie, szanować innych, pomimo wszystko (to dobre i to złe) pozostać wartościowym człowiekiem. I pozwala uwierzyć, że bajka o Kopciuszku to nie tylko fikcja, ale może się przytrafić i w życiu. Choć innego tu mieliśmy księcia. Diabła o duszy Anioła.

„Pani na Kopicach” to drugi część dylogii Gabrieli Anny Kańtor, poświęconej Joannie Gryzik – późniejszej Joannie Schaffgotsch von Schomberg-Godulla, zwanej śląskim Kopciuszkiem. Można tę część czytać bez znajomości pierwszej, gdyż autorka na pierwszych kartach powieści opisuje w dużym skrócie wcześniejsze losy Joanny. Uważam jednak, że dla lepszego zrozumienia losów tej...

Nie polecam. Pozycja, którą ciężko zaklasyfikować. Pierwsze rozdziały to próba zbeletryzowania historii postaci autentycznej, w raczej mało porywający sposób. Kolejne to coś w rodzaju opracowania w informatorze turystycznym, poświęconego szczegółom architektonicznym oraz historii przebudowy pałacu w Kopicach, którym poświęcono osobne rozdziały. Autorka wprowadza kolejne postacie w sposób chaotyczny i bez pomysłu. Przykładowo przytacza fikcyjną rozmowę angielskiej królowej Wiktorii z lordem Melbourn, sugerując nawet zadurzenie młodej królowej w swym doradcy, który powodowany myślą o dobru kraju podpowiada jej czym powinna się kierować przy wyborze sukni ślubnej. Dygresja ta jak się później okazało miała luźno nawiązywać do okoliczności zamówienia sukni ślubnej przez dziedziczkę Kopic zgodnie z najnowszymi trendami mody. Innym razem autorka wprowadza np. postać architekta krajoobrazu, z którym główna bohaterka miała mieć bezpośredni kontakt, w tym konsultować kolejne kompozycje w jej igrodzie, skupiajac się na rzetelności noty biograficznej w przypisie, łącznie z przytoczeniem publikacji jego autorstwa. Za to w zasadzie jedynie szczątkowo autorka przedstawia interakcję między architektem a główną bohaterką, mimo iż wspolpraca trwała latami i była okazją do wielu rozmów i "wspólnych przygód". Autorka powinna się zdecydować, czy pisze przewodnik dla turystów po pałacu, czy powieść na kanwie wydarzeń historycznych. Jej postacie są cukierkowe i płytkie, przez to nie wzbudzają zainteresowania swoją historią. Ot sielanka ludzi darzących się "wielką miłością", dysponujących "olbrzymim majątkiem", który umożliwia im sprawianie sobie kolejnych przyjemności oraz prowadzenie beztroskiego życia, wśród ludzi, którzy ich kochają za ich wspaniałomyślność i powszechnie emanującą dobroćm Więcej fabuły wprowadzały wstawki aktorskie w ostatnich programach Wołoszańskiego, mające uatrakcyjnić referaty prowadzącego program. Na marginesie zauważę, że historia Goduli i małej Joasi została poruszona w powieści M. Siembiedy pt. Kołysanka, gdzie została przedstawiona jako kanwa dla współczesnych przygód głównego bohatera. Sięgając po Panią na Kopicach miałam nadzieję na rozwinięcie ciekawej historii polskiego kopciuszka, tymczasem dostałam nie wiadomo co. Trudno jest oprzeć się wrażeniu, że "Pani na Kopicach" to próba odcięcia kuponów od akcji promującej turystykę regionu, przy czym nie zacierają go refleksje autorki zawarte w posłowiu, w których opisuje swój proces twórczy. Szkoda, bo potencjał był, ale nie został wykorzystany choćby w "dostatecznym" zakresie.

Nie polecam. Pozycja, którą ciężko zaklasyfikować. Pierwsze rozdziały to próba zbeletryzowania historii postaci autentycznej, w raczej mało porywający sposób. Kolejne to coś w rodzaju opracowania w informatorze turystycznym, poświęconego szczegółom architektonicznym oraz historii przebudowy pałacu w Kopicach, którym poświęcono osobne rozdziały. Autorka wprowadza kolejne...

Niedosyt pozostał, panie dzieju, niedosyt.
Może dlatego, że nie czytałam pierwszej części o małej Joance i jej dobrodzieju, co nadrobię niebawem.
Może dlatego, że to takie ni to, ni sio. Ani to beletrystyka, ani biografia, także nie jest to interesujące wspomnienie. Tylko dziwny zlepek książki z fabułą, wspomnienia i encyklopedycznych treści z datami, nazwiskami i faktami.
A może dlatego, że emocje mi się nie obudziły, mimo iż postać i historia miała szanse mocno emocjotwórcze.

A pomijając marudzenie i niespełnione oczekiwania, brawo dla Pani Autorki za wyciągnięcie z cienia chlubnej postaci hrabinki (sic!) Joanny Gryzik, dziewczyny/kobiety, która żyła na Śląsku, miała łeb nie od parady, pierwszej śląskiej businessman woman. Która czyniła dobro, prawdziwie kochała i była kochaną, znalazła swojego królewicza z bajki i żyli długo i szczęśliwie.

Lubię powieści o mocnych kobietach, niezłomnych, nieugiętych, kreatywnych. A tu proszę, taki śląski Kopciuszek, w dodatku żył naprawdę i to wcale nie tak dawno temu. Warto wiedzieć. I tylko pałacu w Kopicach żal...

Niedosyt pozostał, panie dzieju, niedosyt.
Może dlatego, że nie czytałam pierwszej części o małej Joance i jej dobrodzieju, co nadrobię niebawem.
Może dlatego, że to takie ni to, ni sio. Ani to beletrystyka, ani biografia, także nie jest to interesujące wspomnienie. Tylko dziwny zlepek książki z fabułą, wspomnienia i encyklopedycznych treści z datami, nazwiskami i...

Przepiękna, podnosząca duchu historia. Niedługo sięgnę po wersję papierową, bo nie chcę nic z niej uronić.

Przepiękna, podnosząca duchu historia. Niedługo sięgnę po wersję papierową, bo nie chcę nic z niej uronić.

Tragiczne losy pałacu w Kopicach oraz bajkowe losy głównej bohaterki sprawiają, że ta historia jest bardziej romantyczna niż ciekawa… niestety lektura jest nudnawa, ale to subiektywna ocena…

Tragiczne losy pałacu w Kopicach oraz bajkowe losy głównej bohaterki sprawiają, że ta historia jest bardziej romantyczna niż ciekawa… niestety lektura jest nudnawa, ale to subiektywna ocena…