Państwo Gucwińscy. Zwierzęta i ich ludzie

Dobra robota, panie Górlikowski. Solidny reporterski wielogłos, pisany w trybie mrówczym. Autor dociera do dziesiątek osób powiązanych z głównymi zainteresowanymi (począwszy od tych, których obecność jest niejako obowiązkowa, na bohaterach epizodycznych kończąc),przez co wspomniane w stopce "śledztwo" zdecydowanie trzyma poziom. Co jakiś nawiedzały mnie echa kompozycyjnego chaosu (czy dało się lepiej ugryźć tak bogaty kawał historii?),wraz z kilkakrotnie powtarzanymi informacjami - a mimo to, wsiąkanie w kolejne anegdoty z życia zoo i nim zarządzających było prawdziwą przygodą. Nie zawsze przyjemną, ale wielce zajmującą.

Być może zawartość "rąbnęłaby" mnie bardziej, gdybym wcześniej zetknęła się z tytułowym duetem (a nie - o zgrozo - myliła ich z Żabińskimi). Słysząc o kamerze wśród zwierząt, nie uświadczałam rozczulających migawek z czasu spędzonego przed teleodbiornikiem. Swoista ikona PRL-u, dla urodzonej w roku 2000 utrwaliła się wyłącznie w kategoriach językowych.

Lekturę kończę z poczuciem dobrze spędzonego czasu i wieloma refleksjami. Trudno jest mi jednoznacznie ustosunkować się do ruchów państwa Gucwińskich - sprawy nie ułatwia portret malowany całą paletą szarości. Z ochotą jednak sięgnę do telewizyjnych archiwów i nadrobię zaległości w postaci jednego wybranego odcinka. Albo dwóch.

Dobra robota, panie Górlikowski. Solidny reporterski wielogłos, pisany w trybie mrówczym. Autor dociera do dziesiątek osób powiązanych z głównymi zainteresowanymi (począwszy od tych, których obecność jest niejako obowiązkowa, na bohaterach epizodycznych kończąc),przez co wspomniane w stopce "śledztwo" zdecydowanie trzyma poziom. Co jakiś nawiedzały mnie echa kompozycyjnego...

Uczciwa książka o niejednoznacznych postaciach, żyjących w określonych czasach, determinujących w dużym stopniu ich decyzje i sposób postępowania

Uczciwa książka o niejednoznacznych postaciach, żyjących w określonych czasach, determinujących w dużym stopniu ich decyzje i sposób postępowania

Reportaż na temat bardzo znanej pary ludzi,  których swego czasu nie dało się nie znać. Jak zdecydowana część polskich widzów oglądałam programy państwa Gucwińskich. "Z kamerą wśród zwierząt " cieszył się ogromną popularnością, co nie dziwi z wielu powodów. Po pierwsze nie było żadnego wyboru, więc takie programy jak ten, czy małżeństwa Elżbiety Dzikowskiej i Tony'ego Halika przyciągały przed ekran telewizora właściwie każdego, kto miał odbiornik i czas. Po drugie państwo Gucwinscy opowiadali naprawdę ciekawie i z taką miłością,  że nie sposób było nie polubić i ich samych, i zwierzaków, które prezentowali.


Autor reportażu sięga do dzieciństwa i młodości Gucwińskich, co pozwala trochę zrozumieć,  z jakiego powodu i na jakich zasadach ich życie potoczyło się w znany nam sposób. Jest też ciut o historii wrocławskiego zoo. Nie plotkarsko, bo tego nie znoszę,  ale w takim zakresie, żeby zaciekawić I wciągnąć w tamte wydarzenia, gdy powojenne zoo zaczynało swoją pracę od zera. Swoją drogą jak zwykle dorzucę coś od siebie: nie rozumiem, nie ogarniam ludzkiego bestialstwa i durnego zabijania zwierzaków z zoo przez żołnierzy i "żołnierzy" niemieckich i radzieckich. 


Książka nie jest czystą laurką dla Gucwińskich. Podoba mi się, że autor reportażu nie poprzestaje na miłych i sympatycznych rozmowach z bohaterami książki. Owszem czystą przyjemnością jest poznawać od nowa tych ludzi, wspominać opowieści o zwierzakach, zachwycać się ogromem ich miłości do braci mniejszych różnych ras, ale.. Można też poczytać o różnych historiach,  które budzą wątpliwości, czy małżeństwo Gucwińskich zawsze postępowało we właściwy sposób. Mam poczucie,  że autorowi reportażu udaje się uniknąć wplecenia w tekst własnych ocen. Z pewnością dał do myślenia i zasiał niepokój mącąc w krystalicznie czystym obrazie tych ludzi. Powołuje się na szereg faktów opisanych i przedstawianych przez wielu ludzi i rozmaitych gazetach i innych mediach. Doceniam to bardzo,  bo widać tym samym, że wykonał mrówczą pracę, żeby zebrać możliwie dużo rzetelnych informacji. 
Po przeczytaniu tego reportażu nadal lubię, cenię Gucwińskich za to, co przez lata robili dla zwierząt.  Zarazem mam teraz ich obraz bardziej uczłowieczony, czyli z zaletami i wadami, z błędami, których być może należało i można było uniknąć. Nadal uważam, że kochali zwierzęta bardziej niż inni i byli zdolni do mnóstwa poświęceń na ich rzecz.
Czy korzystali z profitów, jakie dawała im praca? A kto by tego nie robił? Trudno mieć pretensje, że zwiedzili świat przy okazji np.konferencji czy innych spotkań szefostwa zoo z różnych krajów.
Czy zawsze postępowali właściwie, gdy rzecz dotyczy np.kupowania zwierząt odławianych przez handlarzy z Afryki? Tu trzeba wziąć pod uwagę,  inne czasy i podejście do dzikich zwierząt. Nie da się porównać prawa z XX i XXI wieku.
Czy powinni ratować zwierzęta, które podrzucano im do zoo? Myślę, że to ogromny dylemat, gdy się kocha zwierzęta 
Za bardzo kochali i uczłowieczali zwierzaki? Traktowali je jak dzieci? Chyba tak, ale nue będę oceniać. 
Co do znanej sprawy niedźwiedzia Mago, to podoba mi się w reportażu to, że poznałam różne wersje i stanowiska wielu osob. Ocena wcale nie jest taka prosta, bo jak zwykle szczegóły i życie mają znaczenie. 


Podsumowując: ciekawy i przyjemny w odbiorze reportaż. Warto przeczytać. 

Reportaż na temat bardzo znanej pary ludzi,  których swego czasu nie dało się nie znać. Jak zdecydowana część polskich widzów oglądałam programy państwa Gucwińskich. "Z kamerą wśród zwierząt " cieszył się ogromną popularnością, co nie dziwi z wielu powodów. Po pierwsze nie było żadnego wyboru, więc takie programy jak ten, czy małżeństwa Elżbiety Dzikowskiej i Tony'ego...

O jakie to było dobre. Można wciągnąć na raz.
Niesamowita historia, w tle minione czasy i cały Wrocław przecinający się w ogrodzie zoologicznym.
Autor nie ocenia, choć można wyczuć w którą stronę się skłania.

A najlepsze jest, że Marek Górlikowski napisał jeszcze dwie biografie i zapowiadają się równie dobrze.
P.S. Jeśli podobają Ci się biografie od Mariusza Urbanka to możesz brać tę pozycję w ciemno.

O jakie to było dobre. Można wciągnąć na raz.
Niesamowita historia, w tle minione czasy i cały Wrocław przecinający się w ogrodzie zoologicznym.
Autor nie ocenia, choć można wyczuć w którą stronę się skłania.

A najlepsze jest, że Marek Górlikowski napisał jeszcze dwie biografie i zapowiadają się równie dobrze.
P.S. Jeśli podobają Ci się biografie od Mariusza Urbanka to...

Hanna i Antoni Gucwińscy pokazali wielu Polakom w czasach PRL-u jak wygląda egzotyczny świat zwierząt.
Książka opowiada o ich życiu głównie związanym z tworzeniem ogrodu zoologicznego oraz znanego programu telewizyjnego. Autor książki przedstawia także historię ich upadku i skłania czytelnika do odnalezienia odpowiedzi na pytanie dlaczego ci tak uwielbiani ludzie skończyli w niesławie.
Książka zawiera wiele ciekawych historii związanych ze zwierzętami, odkrywając w sumie niewiele z życia tego znanego małżeństwa i z tego powodu czuję lekkie niedosyt.
Polecam jednak tą pozycję, bo warto wiedzieć ile wysiłku ta znana para włożyła w prowadzenie ogrodu zoologicznego w trudnych czasach.

Hanna i Antoni Gucwińscy pokazali wielu Polakom w czasach PRL-u jak wygląda egzotyczny świat zwierząt.
Książka opowiada o ich życiu głównie związanym z tworzeniem ogrodu zoologicznego oraz znanego programu telewizyjnego. Autor książki przedstawia także historię ich upadku i skłania czytelnika do odnalezienia odpowiedzi na pytanie dlaczego ci tak uwielbiani ludzie skończyli...

W zasadzie, to jest bardzo smutna książka i to na wielu poziomach. Obowiązkowo do przeczytania dla miłośników Wrocławia, miłośników programu "Z kamerą wśród zwierząt", miłośników dobrego reportażu.

W zasadzie, to jest bardzo smutna książka i to na wielu poziomach. Obowiązkowo do przeczytania dla miłośników Wrocławia, miłośników programu "Z kamerą wśród zwierząt", miłośników dobrego reportażu.

Książka, do której będę wracać. Niesamowite historie.

Książka, do której będę wracać. Niesamowite historie.

Dobra książka. Po niezbyt ciekawych historiach z ich młodych lat im dalej w książce tym lepiej. To nie jest pean na rzecz państwa Gucwińskich, za co szacunek dla autora.

Dobra książka. Po niezbyt ciekawych historiach z ich młodych lat im dalej w książce tym lepiej. To nie jest pean na rzecz państwa Gucwińskich, za co szacunek dla autora.

Uważam, że Marek Górlikowski stanął na wysokości zadania i rzetelnie sportretował życie małżeństwa Gucwińskich. Sięgając po opinie na ich temat, dał głos ludziom stojącym po obu stronach barykady. I, co najważniejsze, pozwolił czytelnikowi samemu zdecydować co o tym wszystkim sądzi.

Tak naprawdę dopiero z tej książki dowiedziałam się o wszystkich zoologicznych i poza zoologicznych działaniach i akcjach, a także, nazwę to eufemistycznie - animozjach państwa Gucwińskich. W mojej pamięci utrwalił się bowiem obraz pary sympatycznych miłośników zwierząt i tych wszystkich łaszących się do nich, tulących i wijących w okienku telewizora egzotycznych stworzeń.

Jest w tej opowieści sporo o tym jak narodził się program "Z kamerą wśród zwierząt", o jego olbrzymiej popularności, jest trochę zakulisowych "przygód", które wydarzyły się podczas kręcenia poszczególnych odcinków. No i nie ma co ukrywać - Gucwińscy, to celebryci tamtych czasów, nawet jeden z rozdziałów brzmi: "Zawiść rośnie jak oglądalność".

Jest oczywiście o niedźwiedzim skandalu, o którym ja dowiedziałam się dopiero z książki.

Mnie najbardziej ujął początek, a tak naprawdę ostatnie dwa zdania prologu.
„Zaczyna się w roku 1932. W zoo w Breslau rodzi się mrówkojad, w rodzinie warszawskiego policjanta Hanna Jurczak, a w wiejskiej chacie w Porębie Małej - Antoni Gucwiński".
Prawie jak początek baśni.


WYZWANIE CZYTELNICZE II 2022
Przeczytam książkę z Plebiscytu Książka Roku 2021

Uważam, że Marek Górlikowski stanął na wysokości zadania i rzetelnie sportretował życie małżeństwa Gucwińskich. Sięgając po opinie na ich temat, dał głos ludziom stojącym po obu stronach barykady. I, co najważniejsze, pozwolił czytelnikowi samemu zdecydować co o tym wszystkim sądzi.

Tak naprawdę dopiero z tej książki dowiedziałam się o wszystkich zoologicznych i poza...

Trudno jednoznacznie określić, pozycja wywołuje ambiwalentne uczucia. Z jednej strony wspomnienia z dzieciństwa, gdy w każdą sobotę wieczorem z niecierpliwością czekałam na państwa Gucwińskich i program ,,Z kamerą wśród zwierząt", a z drugiej strony oskarżenia o znęcanie się nad zwierzętami, złe warunki i despotyzm... Poznajemy życie państwa Gucwińskich i można łatwo się przekonać, że poza ogrodem zoologicznym i zwierzętami nic nie było dla nich ważne. Nie mieli dzieci, nie skupiali się na mnożeniu majątku czy rozwoju karieru, ale całe życie poświęcili zwierzętom. Dzisiaj ich metody, sposób opieki, traktowanie zwierząt byłoby odebrane jako... znęcanie, ale myślę, że to, co robili, wynikało z dobrej woli i chęci pomocy jak największej liczbie zwierząt. Zwierzęta były wszędzie: w zoo, w ich domu, nawet w czasie podróży służbowych potrafili przemycić ptaka, aby mu pomóc. Zmieniły się czasy, zmieniło się podejście, ale piękne wspomnienia z dzieciństwa, gdy ,,Z kamerą wśród zwierząt" było oknem do egzotycznego świata fauny, niedostępnego na co dzień, pozostaną...

Trudno jednoznacznie określić, pozycja wywołuje ambiwalentne uczucia. Z jednej strony wspomnienia z dzieciństwa, gdy w każdą sobotę wieczorem z niecierpliwością czekałam na państwa Gucwińskich i program ,,Z kamerą wśród zwierząt", a z drugiej strony oskarżenia o znęcanie się nad zwierzętami, złe warunki i despotyzm... Poznajemy życie państwa Gucwińskich i można łatwo się...