Torto Arado

Dobrze pokazuje życie na bahiańskiej prowincji, post-kolonializm i sytuację kobiet, duchowość oraz związek czarnej ludności z ziemią… ale jednocześnie zupełnie mnie nie wciągnęli bohaterowie. Nie udało się książce sprawić, bym przejmowała się zbytnio ich losem i historią. Niezrozumiały dla mnie wybór narratorki trzeciej części - czemu akurat ta encantada? Plus brak głosu Belonisii można było mocnej zaakcentować jako brak głosu społeczności - może takie było zamierzenie, ale mam poczucie, że to moja interpretacja, bo nie wybrzmiało to z opowieści.

Dobrze pokazuje życie na bahiańskiej prowincji, post-kolonializm i sytuację kobiet, duchowość oraz związek czarnej ludności z ziemią… ale jednocześnie zupełnie mnie nie wciągnęli bohaterowie. Nie udało się książce sprawić, bym przejmowała się zbytnio ich losem i historią. Niezrozumiały dla mnie wybór narratorki trzeciej części - czemu akurat ta encantada? Plus brak głosu...

Brazylijska pańszczyzna, jakże to odległe, jakże to znajome. Przykucie do ziemi i miejsca i brak perspektyw, oraz przekonanie, że nie ma możliwości zmiany. Przy tym trochę mistyki która trochę więcej może niż jej wyznawcy.
Wyzwanie LC - lipiec 2025

Brazylijska pańszczyzna, jakże to odległe, jakże to znajome. Przykucie do ziemi i miejsca i brak perspektyw, oraz przekonanie, że nie ma możliwości zmiany. Przy tym trochę mistyki która trochę więcej może niż jej wyznawcy.
Wyzwanie LC - lipiec 2025

Książka opowiada o zupełnie mi wcześniej nieznanym kawałku świata i nieznanych mi ludziach - żyjących w Brazylii potomkach wyzwolonych niewolników. Główna akcja zaczyna się jakoś chyba w latach siedemdziesiątych XX w. i obejmuje kolejne lata, może trochę więcej niż dekadę. Jest ciekawe tło historyczne i interesujące wątki obyczajowe, ale to nie jest najważniejsze - książka jest taka wciągająca także dlatego, że postacie są wyraziste, język ma swój specyficzny rytm. Bardzo interesowały mnie też opisy "jare", synkretycznej religii tej grupy, połączenia chrześcijaństwa z różnymi wierzeniami miejscowymi i przywiezionymi dawno temu z Afryki.

Książka opowiada o zupełnie mi wcześniej nieznanym kawałku świata i nieznanych mi ludziach - żyjących w Brazylii potomkach wyzwolonych niewolników. Główna akcja zaczyna się jakoś chyba w latach siedemdziesiątych XX w. i obejmuje kolejne lata, może trochę więcej niż dekadę. Jest ciekawe tło historyczne i interesujące wątki obyczajowe, ale to nie jest najważniejsze - książka...

Książka pokazuje historię Brazylii od innej strony, niż zwykle jest przedstawiana - z punktu widzenia potomków afrykańskich niewolników, którzy po zniesieniu niewolnictwa wciąż żyli w wyzyskującym systemie feudalnym. Ich wierzenia, przemycone ze starego kontynentu, zakamuflowane pod postaciami Świętych, żyją i kierują ich życiem. Książka opowiada historię dwóch sióstr żyjących w wiosce Agua Negra, w epoce zmian społecznych, które dzieją się zdala od metropolii Rio i Sao Paulo. Myślę, że jest to ważna książka dla każdego zainteresowanego Brazylią - jej kulturą i historią.

Książka pokazuje historię Brazylii od innej strony, niż zwykle jest przedstawiana - z punktu widzenia potomków afrykańskich niewolników, którzy po zniesieniu niewolnictwa wciąż żyli w wyzyskującym systemie feudalnym. Ich wierzenia, przemycone ze starego kontynentu, zakamuflowane pod postaciami Świętych, żyją i kierują ich życiem. Książka opowiada historię dwóch sióstr...

(www.bibliotekaswiata.blogspot.com)
Na sam koniec jedna z najnowszych książek brazylijskich w projekcie, która w swoim czasie zgarnęła niemal wszystkie istotne nagrody literackie w swoim kraju, dzięki czemu doczekała się w 2023 roku tłumaczeń na inne języki – w tym angielski i polski (Glowbook naprawdę się tu przyłożył – wydanie jest piękne i świetnie przetłumaczone). Zaowocowało to nominacją do International Booker Prize i międzynarodowym uznaniem – od czasu „Miasta Boga” chyba żadna inna brazylijska książka nie miała tak dobrej prasy na świecie. „Krzywym pługiem” to książka z jednej strony wpisująca się w popularny ostatnimi czasy nurt literatury rozrachunkowej – mamy tu bowiem historię dwóch sióstr żyjących w hacjendzie Agua Negra gdzieś w brazylijskim inetriorze z początku XX wieku. To rzeczywistość brutalna i pełna niepokojących zdarzeń – od takiego zaczyna rozgrywająca się na przestrzeni wielu lat historia, wypełniona osadzoną w lokalnych mitach i opowieściach symboliką, odwołaniami do pradawnych, wywodzących się jeszcze z Afryki wierzeń, wreszcie poczuciem nieuchronności losu, na który nie ma się żadnego wpływu. To, w jaki sposób Viera splata wszystkie motywy i nawiązuje do zapomnianych, bo pojawiających się gdzieś na początki i jakby mimochodem wątków, jest naprawdę imponujące, a finał wynosi powieść na wyższy poziom. Zaskakujący jest też narracyjny zwrot w ostatnim akcie (a konstrukcyjnie rozdziale),w którym perspektywa sióstr, opowiadających swoje losy, zostaje zastąpiona punktem widzenia... afrykańskiego bóstwa, które wciela się w świadomość różnych bohaterów. Chwyt tyleż ryzykowny i nieoczekiwany, co autentycznie intrygujący.
„Krzywym pługiem” to powieść niełatwa, w żadnym miejscy niesiląca się na to, by się czytelnikowi podobać, a przy tym napisana pięknym językiem i mająca w sobie coś, co sprawia, że trudno o niej zapomnieć – czuć tu echa i „Gron gniewu” i „ Nędzników”, ale w bardzo brazylijskiej stylistyce. Co ciekawe „Krzywym pługiem” to pierwsza część trylogii - napisana w 2023 kontynuacja nie doczekała się jeszcze tłumaczenia na inne języki, ale miejmy nadzieję, że za czas jakiś ukaże się u nas.

(www.bibliotekaswiata.blogspot.com)
Na sam koniec jedna z najnowszych książek brazylijskich w projekcie, która w swoim czasie zgarnęła niemal wszystkie istotne nagrody literackie w swoim kraju, dzięki czemu doczekała się w 2023 roku tłumaczeń na inne języki – w tym angielski i polski (Glowbook naprawdę się tu przyłożył – wydanie jest piękne i świetnie przetłumaczone)....

Historia toczy się w brazylijskiej wiejskiej wspólnocie potomków niewolników przywiezionych z Afryki. I chociaż nie ma już niewolnictwa, to byt mieszkańców Aqua Negry niewiele się zmienił. Autor bardzo dobrze opisał ich życie wspólnotowe, gdzie realizm przenika się z mistycyzmem, ale też w miarę dojrzewania społeczeństwa nasilają się dążenia do posiadania ziemi, na której pracują od lat. Głos warty posłuchania 4+/6

Historia toczy się w brazylijskiej wiejskiej wspólnocie potomków niewolników przywiezionych z Afryki. I chociaż nie ma już niewolnictwa, to byt mieszkańców Aqua Negry niewiele się zmienił. Autor bardzo dobrze opisał ich życie wspólnotowe, gdzie realizm przenika się z mistycyzmem, ale też w miarę dojrzewania społeczeństwa nasilają się dążenia do posiadania ziemi, na której...

Daleka Brazylia, odległa historia a bliskie problemy poszukiwania swojego miejsca w śwecie, przenikania wiary i mistycyzmu, autorytetu w rodzinie.

Daleka Brazylia, odległa historia a bliskie problemy poszukiwania swojego miejsca w śwecie, przenikania wiary i mistycyzmu, autorytetu w rodzinie.

Autor w swej powieści przedstawia poruszającą historię brazylijskiej wsi, życia codziennego i ludzkich dramatów. Niestety, choć książka zdobyła szerokie uznanie i nagrody, dla mnie okazała się rozczarowaniem.
Pierwszym problemem jest tempo narracji – fabuła rozwija się niezwykle wolno, co powoduje, że akcja traci na dynamice. Wiele stron poświęcono opisom przyrody i powtarzającym się przemyśleniom bohaterów, co zamiast budować atmosferę, sprawia wrażenie przeciągającego się monologu.
Postacie, mimo że powinny wzbudzać sympatię i zrozumienie, momentami wydają się jednowymiarowe. Główne bohaterki, siostry Bibiana i Belonísia, choć niosą na barkach ciekawe wątki rodzinne, często wyrażają swoje emocje w podobny sposób, co sprawia, że łatwo się w nich pogubić. Brak głębszej różnorodności w ich portretowaniu odbiera im autentyczność i unikalność, jakiej można by oczekiwać od dobrze skonstruowanych postaci.
Dodatkowo, styl narracyjny autora, choć poetycki, miejscami przytłacza zamiast angażować. Wielowarstwowe zdania, które miały budować symbolikę, często brzmią sztucznie i męcząco. Zamiast angażować w historię, styl Juniora sprawia, że książka momentami nuży.
Książka porusza istotne kwestie społeczne, ale sposób, w jaki zostały przedstawione, może rozczarować czytelnika szukającego bardziej dynamicznej, zrównoważonej narracji. Choć powieść posiada walory literackie, to dla mnie zabrakło tu przemyślanej równowagi między treścią a formą.

Autor w swej powieści przedstawia poruszającą historię brazylijskiej wsi, życia codziennego i ludzkich dramatów. Niestety, choć książka zdobyła szerokie uznanie i nagrody, dla mnie okazała się rozczarowaniem.
Pierwszym problemem jest tempo narracji – fabuła rozwija się niezwykle wolno, co powoduje, że akcja traci na dynamice. Wiele stron poświęcono opisom przyrody i...

Bohaterami tej wstrząsającej książki są czarnoskórzy Brazylijczycy, których przodkowie w dawnych czasach przypłynęli do Ameryki jako portugalscy niewolnicy. Choć w Brazylii niewolnictwo zostało zniesione pod koniec XIX w., to nadal muszą oni pracować w hacjendach na rzecz silniejszych i bardziej uprzywilejowanych rodzin. Zamieszkują oni gliniane chaty, które szybko się rozsypują i są zdani na łaskę oraz niełaskę ich właścicieli. Kultywują oni religię swoich przodków opartą na wierze w duchy oraz mają nadzieję, że ich ciężka niedola w końcu się zakończy.

"Krzywym pługiem" to opowieść o ludziach pragnących lepszej przyszłości i żyjących na skraju egzystencji. Ich społeczność pada ofiarą ciągłego rasizmu i traktowana jest jako obywatele niższej kategorii, pozbawieni przez władze prawa do człowieczeństwa. Chcą być odpowiedzialni za swoje życie, jednakże w prawie każdej sferze życia są zależni od swoich białoskórych właścicieli, którzy decydują o ich bycie i nie pozwalają na jakikolwiek przejaw nieposłuszeństwa.

Powieść Itamara Vieiry Juniora przypomina mi trochę "Labirynt pamięci" Joao Ubaldo Ribeiro z uwagi na to, że obie książki dzieją się w Brazylii i napisane są przez jej mieszkańców. Obie poruszają również takie tematy: jak nierówności społeczne, niewolnictwo, podwójna moralność czy rasizm. Obie w końcu są mocno wstrząsającymi powieściami, zmuszającymi do refleksji zarówno nad przeszłością, jak i teraźniejszością.

Itamar Vieira Junior stworzył pełną emocji książkę z barwnymi postaciami oraz ciekawymi wątkami. Choć nie jest łatwa w odbiorze, to warto zwrócić na nią uwagę.

Bohaterami tej wstrząsającej książki są czarnoskórzy Brazylijczycy, których przodkowie w dawnych czasach przypłynęli do Ameryki jako portugalscy niewolnicy. Choć w Brazylii niewolnictwo zostało zniesione pod koniec XIX w., to nadal muszą oni pracować w hacjendach na rzecz silniejszych i bardziej uprzywilejowanych rodzin. Zamieszkują oni gliniane chaty, które szybko się...

Z perspektywy Polaka czytający tą książkę przedstawiany portret Brazylii i ich czarnoskórych mieszkańców jest tematem bardzo odległym. Jednakże historia sióstr, która rozpoczyna się już od pierwszych stron, wraz z przeplataną wielopokoleniową historią rodziny wywarła na mnie mocne wrażenie. Dużo mówi się o niewolnictwie i ich konsekwencjach w USA, ale prawie nic o innych miejscach - jak właśnie w Brazylii. Przybliżona historia rodziny, jest historią pełną cierpienia, przywiązania do ziemi do której nie mają prawa, tradycji i obyczajów. Jest to powieść wielowątkowa bardzo dobrze napisana i również bardzo dobrze przetłumaczona.

Z perspektywy Polaka czytający tą książkę przedstawiany portret Brazylii i ich czarnoskórych mieszkańców jest tematem bardzo odległym. Jednakże historia sióstr, która rozpoczyna się już od pierwszych stron, wraz z przeplataną wielopokoleniową historią rodziny wywarła na mnie mocne wrażenie. Dużo mówi się o niewolnictwie i ich konsekwencjach w USA, ale prawie nic o innych...